ကျူကျူဖန်း - Chapter - 29 ဆုလာဘ်
Chapter – 29 ဆုလာဘ်
ကျောက်ဟိုင် မာဂ့်လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး အစေခံတွေနေတဲ့ဘက်ဆီကို ပြေးသွားလိုက်သည်။
မာဂ့်ကြောင်သွားပေမယ့် ကျောက်ဟိုင်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကိုကြည့်ကာ မျက်၀န်းတွေတောက်ပလာသည်။ သူမမျက်နှာလည်း ပျော်ရွှင်မှုနဲ့အတူ ရဲတက်လာ၏။
ဒါပေမယ့် ကျောက်ဟိုင်ကတော့ သတိမထားမိပေ။ သူတို့နောက်ကတော့ မယ်ရင်းကလိုက်လာသည်။
အစေခံတွေရှိနေတဲ့နေ၇ာတွင် လူတွေအတော်များများရှိနေသည်ပေ။ ထိုနေရာကိုရောက်တော့မှ အစေခံက အမျိုးသမီးဖြစ်မှန်း ကျောက်ဟိုင်သိသည်။ သူက ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ဖြစ်နေမယ်လို့ထင်ထားတာမို့ကျောက်ဟိုင် ကို့ယို့ကားယားဖြစ်သွားသည်။
ကောင်မလေးကဆယ်နှစ်သမီးအရွယ်သာရှိသေးကာ အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် သေးပိန်ကာ အညိုရောင်ဆံပင်တွေကလည်း ရှည်လျားပေမယ့် မွဲခြောက်နေပေသည်။ ၀တ်ထားတဲ့အ၀တ်အစားကလည်း စုတ်ပြဲကာ မွဲခြောက်ခြောက်နှင့်ပင်။
ထိုကောင်မလေးက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ရပ်နေသည်။သူမတင်မဟုတ် အခြားသော အစေခံတွေလည်း တုန်ယင်နေကြကာ ကျောက်ဟိုင်ကိုမြင်တာနဲ့ ဒူးထောက်ကာ အရိုအသေပေးကြသည်။
မာဂ့္က
“ သခင်လေး သူ့နာမည်က ဘင်း ။ သူက အသက်နှစ်ဆယ်ရှိနေပြီ။ မြက်ပင်နဲ့ရက်လုပ်တတ်တယ်ဆိုတာ သူပါ”
လို့ပြောသည်။
ကျောက်ဟိုင်နားလည်လိုက်သည်။ အစေခံတွေမှာ နာမည်အပြည့်အစုံမ၇ှိတတ်ကြပေ။ သူတို့ကိုသခင်တွေကပဲ နာမည်ပေးကြပြီးတစ်လုံးဆီသာဖြစ်ကြသည်။ ကျောက်ဟိုင် အနားတိုးသွားလိုက်ပြီး
“ ခေါင်းမော့ပါ” လို့ပြောလိုက်သည်။
ဘင်း သူ့ခေါင်းကို ခပ်ဖြေးဖြေးမော့သည်။ သို့ပေမယ့် ကျောက်ဟိုင်ကို မကြည့်ရဲတာမို့ ဒူးခေါင်းနေရာလောက်ကိုသာကြည့်နေလိုက်လေသည်။
“ မင်းနာမည်က ဘင်းလား”
ဘင်း ကုန်းကာဦးညွှတ်လိုက်ပြီး
“ ဟုတ်ပါတယ် သခင်”
“ မြက်ရက်တာကိုဘယ်မှာ သင်ခဲ့တာလဲ”
ကျောက်ဟိုင်မေးလိုက်တော့ ကောင်မလေးက တရိုတသေနဲ့
“ ဒီအစေခံက အရင်က သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်ကအထိ ဒီအစေခံက သာမန်လူပါ။ ဒီအစေခံရဲ့မိသားစုက့မြက်ဖျာတွေရက်ပြီးရောင်းကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအစေခံလည်း သင်ခဲ့တာပါ”
ကောင်မလေးက အစေခံမျိုးရိုးမဟုတ်မှန်း စကားအသွားအလာ၊လေသံကိုကြည့်ရုံနဲ့သိသာပေသည်။
“ ကောင်းပြီ မြက်နည်းနည်းယူပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု ရက်ပြပါဦး”
ဘင်းက ချက်ချင်းပြေးထွက်သွားကာ မြက်ပင်တွေအပြည့် သယ်ပြီးချက်ချင်းပြန်လာခဲ့သည်။ သူကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာမှန်းသိသာပါ၏။
မြက်တွေက ရေထဲစိမ်ထာ့းပုံရကာ ပျော့ပျောင်းစိုစွတ်နေပေသည်။
“ ဒီအစေခံ မရိုမသေပြုမိရင် ခွင့်လွှတ်ပါသခင်”
ဘင်းက မြေပြင်တွင်ထိုင်ချကာ လက်နှစ်ဖက်ကိုလှုပ်၇ှားသည်။ သူမက ဖျာရက်နေတဲ့ပုံပင်။ လက်ရဲ့လှုပ်၇ှားမှုတွေက မြန်ဆန်ကာ သိပ်မကြာခင်မှာပဲပြီးသွားသည်။ မြက်ဖျာက ချောမွေ့နေပုံရကာ လှပမှုလည်းရှိသည်။
ကျောက်ဟိုင် ဒူးထောက်နေတဲ့ဘင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး
“ ကောင်းပြီဘင်း ဘူတကလန်က မင်းကိုဆုချီးမြင့်ရမှာပေါ့။ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက အစေခံမဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒူးထောက်ဖို့မလိုတော့ဘူး။ ထပ်ပြောရရင် မင်းအတွက်သီးသန့်အခန်းရမယ့်အပြင် လုပ်အားခအဖြစ် ငွေဒင်္ဂါးတွေလည်း ရရှိမယ်။ အဲ့ဒါတင်မဟုတ်သေးဘူး မင်းက ဘူတကလန်ရဲ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်လာပြီ။ အခုကစပြီး မင်းနာမည်က ဘင်းဘူတဖြစ်လာပြီ။ နေပါဦး ဒီနာမည်က မိန်းကလေးတွေနဲ့ မလိုက်ဖက်ဘူး မင်းနာမည်ကို ဒေစီဘူတလို့ပြောင်းလိုက်ပြီ”
ကျောက်ဟိုင်ပြောတာကိုကြားရတဲ့သူတိုင်း အံ့သြတကြီးဖြစ်သွားကြလေသည်။ မြက်ရက်တဲ့စွမ်းရည်က သာမန်စွမ်းရည်းလေးပဲဖြစ်ပေမယ့် သာမန်လူဘ၀ကို ပြန်ရဖို့ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့မထင်ထားကြပေ။ ဒါ့အပြင် ကျောက်ဟိုင်ရဲ့မျိုးရိုးနာမည်ကိုပါ ဆက်ခံရလိုက်သေးသည်ပေ။
ဘင်း မဟုတ်သေး အခုဆိုရင် ဒေစီဖြစ်သွားပြီဖြစ်တဲ့ကောင်မလေးက အံ့သြကာ စိတ်လှုပ်၇ှားမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေလေသည်။ သူမ မြက်ရက်တဲ့စွမ်းရည်ကိုထုတ်ပြလိုက်တာက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်က ကိစ္စကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူမတို့မိသားစုက အဆင်းရဲကြီးမဟုတ်ပေ။ ကိုယ်ပိုင်ယာခင်းတွေရှိကာ အများကြီးမဟုတ်ပေမယ့် ငါးဧကတော့ရှိသည်ပေ။ သူတို့စားဖို့အတွက်လုံလောက်တဲ့အပြင် သူမအဖေက ပန်းရံပညာတတ်တာမို့လို့ သူတို့ကို အန္တရာယ်ပေးမယ့်သူတွေလည်း ကင်းပေသည်။
တစ်နေ့မှာတော့ ယာခင်းတွေထဲ အင်းစက်ပိုးကောင်တွေ၀င်ကာ ပျက်ဆီးဆုံးရှုံးခဲ့တာမို့ သူတို့တွေ ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည်။ အခြားသူတွေလည်း ထိုအဖြစ်ကို ကြုံကြရလေသည်။ သူမအဖေက မိသားစုစား၀တ်နေရေးအတွက်နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ရာက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရရှိကာ အိပ်ယာထဲလဲလေသည်။ အလုပ်လည်းမလုပ်နိုင်တော့ပေ။
ဖခင်ဖြစ်သူကို သမားတော်နဲ့ကုသပေးဖို့အတွက် သူမတို့တွေ ယာနဲ့အိမ်ကိုေ၇ာင်းလိုက်ရသည်။ ဒါတောင်မှ မလောက်ငတာမို့အထက်တန်းလွှာတစ်ယောက်ဆီကနေ ပိုက်ဆံချေးခဲ့ရသည်။ သို့ပေမယ့် သူမတို့ဖခင်ဆုံးပါးသွားလေသည်။ အထက်တန်းလွှာကို ပိုက်ဆံပြန်မပေးနိုင်တော့ သူမအမေ၊ သူမအကိုနဲ့သူမကို အစေခံအဖြစ်သိမ်းယူခဲ့သည်။ သူမအဖေလည်း ပင်ပန်းမှုကြောင့် သေသွားခဲ့ရသည်။ သူမအမေရဲ့နောက်ဆုံးဆန္ဒက သူမတို့တွေ လွတ်လပ်တဲ့သာမန်လူဘ၀ကို ပြန်ရဖို့ပင်ဖြစ်သည်။
သို့ပေမယ့်လည်း အစေခံဘ၀ကနေ သာမန်လူဘ၀ကို ရဖို့ဆိုတာ အရမ်းကိုခက်ခဲလွန်းပေသည်။ ဘူတကလန်ကိုမရောက်ခင်မှာ အစေခံဘ၀ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အစေခံတွေကို တွေ့ခဲ့ရပေသည်။ သမီးတစ်ယောက်မွေးထားတဲ့အစေခံယောင်္ကျားတစ်ယောက်က အိမ်ကိုရောင်းပြီး သူ့သမီးကို သာမန်လူဘဝရောက်အောင်လို့ အထက်တန်းလွှာတစ်ယောက်ဆီမှာ တောင်းခံခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သေသွားရလေသည်။
ဒီကိစ္စကိုမြင်ပြီးနောက်မှာ ဒေစီ လူအာရုံစိုက်ခံရအောင်မနေတော့ပေ။ သူ့အကိုကိုပြုစုရင်း မောင်နှမနှစ်ယောက် ဖေးဖေးမမနေကြလေသည်။
တစ်ရက်မှာတော့ သူတို့ကိုပိုင်၇ှင်က ဂရင်းဆီရောင်းစားခဲ့ရာက ဘူတကလန်ကိုပါလာခဲ့ကြသည်။
ကျောက်ဟိုင်ပြောခဲ့တဲ့ သာမန်လူဘ၀ကိုပြန်ရမယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေကြောင့် ဒေစီ စိတ်လှုပ်၇ှားခဲ့ရသည်။ ဒါပေမယ့် သူမတတ်ထားတဲ့ပညာလောက်က ကျောက်ဟိုင်ကိုစိတ်၀င်စားစေပါ့မလားဆိုတာကို မသေချာပေ။
ဒါပေမယ့် မြက်ရက်တဲ့ပညာကိုသာ တတ်ထားတာမို့ နေ့တိုင်း အားတဲ့အချိန်မှာမြက်ရက်နေခဲ့သည်။ ဒီရက်တွေမှာ ကျောက်ဟိုင်ကိုသူမလေ့လာလေလေ ပိုပိုပြီး လေးစားလာလေလေပင်။ ကျောက်ဟိုင်က အခြားသခင်တွေနဲ့မတူပေ။ သူမတို့ကို စားစရာလည်းပေးသလို၊ နွေးအောင်မီးလှုံဖို့အတွက် ထင်းတွေလည်းပေးသေးသည်။
ဒီနေ့ ဒေစီ ဖွင့်ပြောလိုက်ရတာက သူမကိုနေမကောင်းဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ အခုတော့ သူမအကိုရဲ့အခြေအနေက အဆိုးကြီးမဟုတ်သေးပေမယ့် တဖြေးဖြေးဆိုးရွားလာနိုင်ပေသည်။ အစေခံတွေအနေနဲ့ သူ့ကိုကယ်ဖို့ရာမတတ်နိုင်ပေ။ ဒါကြောင့်ပဲ တစ်ခုခုတော့ထူးခြားအောင်ကြိုးစားခဲ့ခြင်းပင်။
တခဏလောက် ကြောင်အနေပြီးမှ ဒေစီခေါင်းနည်းနည်းမော့ကာ
“ သခင် သခင်ပေးတဲ့ ဆုကို ကျွန်မမယူပါရစေနဲ့။ ကျွန်မရဲ့အကိုကိုသာကယ်ပေးပါသခင်”
“ သက်သာသလိုသာနေပါ မင်းကိုပေးပြီးသား ဆုကို ကျွန်တော်ပြန်မသိမ်းပါဘူး။ ဟုတ်သားပဲ မင်းအကိုကိုလည်း မင်းနဲ့တူတူ ဆုပေးလိုက်ရင်ရော။သူ့ကိုလည်း သာမန်လူဘ၀ကိုပေးလိုက်မယ်။ သူ့မျိုးရိုးက အခုကစပြီး ဘူတဖြစ်သွားပြီ။ ဒါနဲ့မင်းအကိုကရောဘယ်မှာလဲ သူဘာရောဂါဖြစ်နေတာလဲ”
ဒေစီ မမျှော်လင့်ထားတာမို့ စိတ်လှုပ်၇ှားလွန်းသွားကာ မျက်ရည်တွေကျလာလေသည်။သူမအမေရဲ့နောက်ဆုံးဆန္ဒက ပြည့်မြောက်သွားပေပြီ။
“ သခင် ကျွန်မအကိုနာမည်က အန်းပါသခင်”
ကျောက်ဟိုင် ခေါင်းငြိမ့်သည်။
“ ထပါ မင်းက သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သွားပြီလေ ဒူးထောက်ဖို့မလိုတော့ဘူး။ ငါ့ကို မင်းအကိုတစ်ယောက်လိုပဲသဘောထား”
ဒေစီနာခံစွာ ထရပ်လိုက်ပြီးနောက် အခြားသောအစေခံတွေရဲ့အကြည့်အောက်မှာတင် ကျောက်ဟိုင်ကို အိမ်ထဲခေါ်သွားလေသည်။ အိမ်က ကျောက်တုံးတွေနဲ့ဆောက်ထားပြီး မီတာနှစ်ဆယ်သာကျယ်သည်။ လူလေးယောက်တော့ အေးဆေးနေလို့ရတဲ့အနေအထားရှိကာ အိပ်ယာလိုမျိုး မြက်ခြောက်တွေကို ခင်းထားလေသည်။
ယခုထိုထဲတွင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ပိန်ပါးတဲ့လူတစ်ယောက်က လှဲနေသည်။ သူ့နှဖူးမှာ ဘူတကလန်ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ရှိကာ အ၀တ်တွေက မွဲခြောက်ကာစုတ်ပြဲနေပေသည်။ သူက မျက်စိမှိတ်ထားပြီး ကြည့်ရုံနဲ့တင် နေမကောင်းတဲ့သူမှန်း သိသာလေသည်။
ကျောက်ဟိုင် မယ်ရင်းကိုလှည့်ကြည့်ပြီး
“ အဘွားမယ်ရင်း သူ့မျက်နှာက ဘာလို့စိမ်းနေတာလဲ” လို့မေးတော့ မယ်ရင်းက
“ သူ အဆိပ်မိနေတာပါသခင်လေး။ ဒါမျိဲးကျွန်မအရင်ကမြင်ဖူးပါတယ် သူက မြက်ပင်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကိုင်တွယ်ခဲ့လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ကသန်မာတော့ ဘာလက္ခဏာမှမပြတော့ ဒီအတိုင်းပြန်လာပါလိမ့်မယ်။ အဆိပ်က ဒီရောက်ပြီးမှ ဖြေးဖြေးချင်းပြပုံရတယ်”
“့မြက်ဆိပ်လား အဘွားမယ်ရင်း သူ့ကိုကုလို့ရရဲ့လား”
“ သခင်လေး စိတ်မပူပါနဲ့ “
မယ်ရင်းက ဂါထာတစ်ခုကို ခပ်တိုးတိုးရွတ်ဆိုပြီးတဲ့အခါ သူမလက်ထဲတွင် အပြာရောင်အလင်းတန်တွေ ပေါ်လာလေသည်။ ထိုအလင်းတန်းတွေက အန်းဆီကို ပျံသန်းသွား၏။
အန်းကို အပြာရောင်အလင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းလာကာ သူ့ကိုယ်ထဲကအစိမ်းေ၇ာင်မဆိပ်တွေကို တွန်းထုတ်သည်။ အပြာရောင်အလင်းတွေ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုံးလွှမ်းသွားတဲ့အခါ တဖြေးဖြေးနဲ့ အသားရည်က သာမန်ပြန်ဖြစ်လာသည်။ အဆိပ်တွေလည်းကုန်သွားရော အပြာရောင်အလင်းတွေက ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ကျောက်ဟိုင်ကတော့ ပါးစပ်အဟောင်းသားပင်။
မှော်ပညာက ဒီလောက်မိုက်မယ် သူမထင်ထား။ အဆိပ်ကိုတောင်ကုလို့ရတယ်တဲ့
“ သခင်လေး အန်းကိုယ်ထဲက အဆိပ်တွေပျောက်သွားပါပြီ။ အခုတော့အိပ်ပျော်နေတာပါ မနက်ဖန်နိုးလာတဲ့အချိန်ကျရင် ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်ပါပြီ”
ကျောက်ဟိုင်လည်း မယ်ရင်းကိုလှည့်ကြည့်ပြီး
“ အဘွားမယ့်ရင်း ရဲတိုက်ထဲမှာ ဒေစီနဲ့အန်းတို့အတွက် အခန်းလေးတွေ စီစဉ်ပေးလိုက်ပါဦး။ သူတို့ကဘူတကလန်ရဲ့အစိတ်အပိုင်းတွေဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ အစေခံတွေလို မပြူမူခိုင်းသင့်တော့ဘူး”
***