ကျူကျူဖန်း - Chapter - 34 ပညာရှင်
Chapter – 34 ပညာရှင်
မယ်ရင်းမှာ မျက်လုံးနဲ့မြင်တာတောင် ယုံကြည်ဖို့ခက်သွားသည်။ အေဒင်က စာဖတ်နေတယ်ဟုတ်လား
အေဒင် စာဖတ်ရတာသိပ်မုန်းတယ်ဆိုတာကို သူမသေချာသိသည်။ သူ့အဖေအတင်းစာဖတ်ခိုင်းမှသာ အေဒင်စာဖတ်တတ်တာဖြစ်သည်။
ကျောက်က ဒီရက်ပိုင်းမှာ အထူးအဆန်းတွေလုပ်ပြပေမယ့်လည်း မယ်ရင်းကတော့ ဒါကျောက်ဟိုင်ပိုပြီး အာရုံစိုက်လာလို့ပဲထင်ထားတာပင်။ အခုလိုမျိုး စာဖတ်တာကိုပါ စိတ်၀င်စားလာမယ်လို့မထင်ထားပေ။
မယ်ရင်းမသိတာကတော့ ကျောက်ဟိုင်က စာဖတ်ရတာအရမ်းဝါသနာပါတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဆိုတာကိုပင်။ သူဒီကိုရောက်ပြီးကတည်းက စာမဖတ်သေးတာက ဖိအားတွေများနေတော့ စိတ်မပါသေးလို့ပင်။
ကျောက်ဟိုင် မယ်ရင်းကိုသတိမထားမိဘဲ စာပဲအာရုံစိုက်ဖတ်နေသည်။ အထဲမှာ အကြောင်းအရာအသစ်တွေပဲသိရတော့ ကျောက်ဟိုင်တကယ် စိတ်၀င်စားနေတာပင်။ ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်းတွေ၊ ထူးဆန်းထွေလာဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ဆိုတော့ သူသေချာအာရုံစိုက်ပြီး မှတ်သားနေလိုက်သည်။
စာအုပ်ဖတ်ရင်း သိရသည်က ကုန်းမြေကြီးတွင် အင်ပါယာတိုင်းပြည်ငါးခုရှိကာ တိုင်းပြည်တစ်ခုဆီမှာ နိုင်ငံအကြီး၊ အသေး အားလုံးပေါင်းသုံးဆယ့်နှစ်နိုင်ငံဆီ အုပ်ချုပ်ကြသည်။
ကျောက်ဟိုင်နေထိုင်တဲ့ အာ့ဆုအင်ပါယာအပြင်၊ ရိုဆန်အင်ပါယာ၊ လိုင်ယွန်အင်ပါယာ၊ ဗုဒ္ခအင်ပါယာနဲ့ အပြာရောင်မင်းဆက်အင်ပါယာတို့ရှိသည်။
ကျောက်ဟိုင်နေထိုင်တဲ့ အနက်ေ၇ာင်မြေနဲ့ ကာရီယွန်နွံအိုင်က ကုန်းမြေကြီးရဲ့တားမြစ်နယ်မြေတွေထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
အခြားလေးခုကတော့ ရာရာတောင်ကုန်း၊ မီးကျွန်း၊ မြောက်၀င်ရိုးစွန်းနဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ မှော်ပညာတွေသိပ်သည်းစွာတည်၇ှိပြီး နတ်ဆိုးဌက်နေတယ်လို့သတင်းမွှေးတဲ့နေရာပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကောလဟာလတွေက မှန်မှန်တော့မသိနိုင်ပေ။
ဒီနေရာတွေထဲမှာ ကာရီယွန်နွံအိုင်ကတော့ မသေမျိုးဝိဥာဉ်သားရဲတွေကြောင့် အဆိပ်နယ်မြေအဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။
အေဒင့်မှတ်ဥာဏ်တွေက မရေရာပေမယ့် ဒီစာအုပ်ထဲမှာလည်း နည်းနည်းထပ်ဖတ်လိုက်ရတော့ ကျောက်ဟိုင်သိချင်တာတွေသိရဖို့လုံလောက်သွားသည်။
အရင်ဘ၀မှာတုန်းကဆိုရင် ကျောက်ဟိုင်က နဂါးတွေ၊ မှော်အကြောင်းတွေ ၊လူပုတွေအကြောင်း စာအုပ်တွေကိုဖတ်ရအရမ်းကြိုက်ခဲ့သည်။
စာအုပ်ကိုဖတ်ပြီးတဲ့နောက် သူ သိုသိုသိပ်သိပ်နေမှဖြစ်မယ်ဆိုတာ သေချာသွားသည်။ မယ်ရင်းလို အဆင့်မြင့်မှော်ပညာရှင်တွေလည်း နယ်မြေထဲမှာ အများကြီးရှိနေလောက်သည်။ အများနဲ့တစ်ယောက်သာရင်ဆိုင်ရရင်တော့ မယ်ရင်းအတွက်လည်း မလွယ်ကူနိုင်ပေ။
စာအုပ်ကိုချလိုက်ရင်း ကျောက်ဟိုင် သက်ပြင်းရှည်ချလိုက်သည်။ ဒီလောကကြီးက သူဖတ်ဖူးခဲ့တဲ့၀တ္ထုတွေထဲကလိုမဟုတ်ပေ။ မှော်ပညာတွေက အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရာမှာ အားမနည်းသလို စစ်သည်တော်တွေကလည်း အဝေးတိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ အားမနည်းကြပေ။
မှော်ပညာရှင်တွေက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတော့အားနည်းသည်။ သို့ပေမယ့် အဆင့်နိမ့်မှော်ပညာသည်တွေတောင်မှ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာမန်ဂါထာလေးကို ရွတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် ပွဲချင်းပီး အသေသတ်နိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည်ပေ။ သူတို့အတွက် ဂါထာအ၇ှည်တောင် ရွတ်ဖို့မလိုပေ။ ဒါကြောင့်လည်း စစ်သည်တော်တွေက မှော်ပညာသည်တွေကို မနှိမ့်ချရဲတာပင်။
ဒီလိုဆိုလို့လည်း စစ်သည်တော်တွေက ပိုအားနည်းတယ်လို့မဆိုလိုပေ။ သာမန်စစ်သည်တော်တွေတောင်မှ လေးနဲ့မြှား၊ လှံတံနဲ့အခြားရှည်လျားတဲ့လက်နက်တွေကို သုံးနိုင်စွမ်းရှိကြသည်ပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကိုလည်းအထင်သေးလို့မရပေ။
ကျောက်ဟိုင် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ ဒီစာအုပ်ဖတ်ပြီးသွားတဲ့အခါမှ သူ ပိုပြီး သိုသိုသိပ်သိပ်နေသင့်တာ သေချာသွားသည်။
ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်လောက်တောင်ကြောက်ဖို့ကောင်းအောင် စွမ်းအားကြီးတဲ့လူတွေများလိုက်လဲ
ကျောက်ဟိုင် ပြတင်းပေါက်နားကို လျှောက်သွားလိုက်သည် ပြတင်းကို စက္ကူကာနဲ့လုပ်ထားသည်။ သာမန်လူတွေထဲက ချမ်းသာတဲ့သူတွေမှသာ စက္ကူကာကိုသုံးနိုင်သည်။ အထက်တန်းလွှာတွေကတော့ ဖန်သားပြတင်းကိုသုံးကြပေမယ့် စျေးကြီးလွန်းတာမို့ ဂရင်းမ၀ယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကျောက်ဟိုင် ပြတင်းကိုဖွင့်လိုက်ပြီး အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ စာကြည့်ခန်းက တတိယအထပ်တွင်ရှိကာ အလင်းရောင်ကောင်းစွာရသည်။
ထိုနေရာကနေကြည့်ရင် မြေကွက်လပ်ထဲမှာ မြက်ဖျာထိုင်ရက်ရင်း ပျော်နေကြတဲ့ အစေခံတွေကိုမြင်ရသည်။
ကပ်ဘေးထဲရောက်နေတာတောင် အပူအပင်ကင်းတဲ့သူတွေကိုကြည့်ရင်း ကျောက်ဟိုင်ရင်ထဲ အေးသွားရသည်။
ကျောက်ဟိုင် မုန်းတီးမိတာကတော့ သူ့ကိုယ်သူပင်။ သူ့မှာ ဒီလူတွေကိုကာကွယ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့စွမ်းအားရှိမနေပေ။ သူလုပ်နိုင်တာတစ်ခုက နေရာလပ်ဒေသထဲ ခေါ်ပြီး ဖွက်ထားဖို့သာတတ်နိုင်သည်။ သို့ပေမယ့် အားလုံးဆီကနေတော့ လွတ်မြောက်အောင်ထွက်ပြေးလို့မရသေးပေ။
ထိုအချိန်တွင် တံခါးခေါ့က်သံထွက်လာသည်။ မယ်ရင်းအသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ သခင်လေး နေ့လည်စာစားချိန်ရောက်ပါပြီ”
ရုတ်တရက်မို့ ကျောက်ဟိုင် လန့်သွားသည်။
အချိန်ဒီလောက်တောင် ကုန်သွားပြီလား။
သူအပြင်ကိုကြည့်လိုက်တော့ နေ့လည်စာစားဖို့ ပြန်၀င်လာနေကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျောက်ဟိုင် တံခါးသွားဖွင့်လိုက်တော့ ပြုံးပျော်နေတဲ့မယ်ရင်းကိုတွေ့ရသည်။
“ အဘွားမယ်ရင်း ဘာတွေတွေးပြီး ပြုံးနေတာလဲ”
မယ်ရင်းက မဖြေဘဲ အောက်ထပ်ကိုခေါ်သွားသည်။
သူတို့ ရောက်တော့ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံး အဆင်သင့်စောင့်နေကြတာကို တွေ့ရသည်။
ကျောက်ဟိုင်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ကို အမိန့်တွေပေးလိုက်သည်။
“ ဘလော့ဟက် မာဂ့်တို့နဲ့လိုက်ပြီး မြက်ခြောက်တွေလိုက်ဖြတ်ပေးလိုက်ပါ။ ပြီးရင် မြက်လှေလုပ်တဲ့အခါမှာလည်း သေချာကူညီပေးလိုက်ဦး”
“ ရော့ဟက် အန်းကို မိုင်းတွင်းက ကျောက်တုံးတွေ မတဲ့အခါ ကူညီပေးလိုက်ဦး။ သေချာဂရုစိုက်ပါ။ ကျောက်တုံးအရေအတွက်ပြည့်ရင် ကျွန်တော့်ကိုလာပြန်ပေးဦး”
“ အန်း မိုင်းတူးတဲ့အခါ အားလုံးရဲ့လုံခြုံရေးကိုဦးစားပေးပါ”
“ ဒေစီ အစေခံတွေကိုမြက်ဖျာရက်တာသင်ပေးပြီးရင် မာဂ့်နဲ့အတူ မြက်လှေလုပ်ပါ။ လူအရေအတွက်များများသုံးလို့ရတယ်။ မြက်ခြောက်တွေ ဆုံးရှုံးသွားတာတွေ၊ ပုံပျက်သွားတာတွေကို မစိုး၇ိမ်နဲ့ “
“ အဘွားမယ်ရင်း ကျွန်တော်တို့တွေ တောင်ထိပ်မှာ ကာရီယွန်နွံအိုင်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လုပ်ထားသင့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြိုသိနေမယ်ဆိုရင် ပြင်ဆင်စရာရှိတာပြင်ဆင်နိုင်မှာပဲ”
မယ်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်သည်။
“ ဟုတ်ကဲ့သခင်လေး။ အစောင့်တစ်ယောက် တာ၀န်ချထားလိုက်ပါမယ်။ သခင်လေးစိတ်မပူပါနဲ့။ သခင်လေးရဲ့အချိန်တွေကို စာအုပ်များများဖတ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ကုန်ဆုံးသင့်ပါတယ်”
ကျောက်ဟိုင်လည်း မယ်ရင်းက ဒီလိုပြောလာမယ်မထင်ထားတော့ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး
“ စိတ်မပူပါနဲ့အဘွား ကျွန်တော်ဖတ်မှာပါ” လို့ပြောလိုက်သည်။
မယ်ရင်းနဲ့ မဂ့်တို့က ခေါင်းငြိမ့်ကြပေမယ့် ဟက်ညီအကိုကတော့ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။
သူတို့ အေဒင်နဲ့အတူကြီးပျင်းခဲ့ကြတာမို့ အေဒင်စာဖတ်ရတာကို ဘယ်လောက်ခါးသီးကြောင်းသိကြသည်ပေ။
စားသောက်ပြီးတော့ ကျောက်ဟိုင်က စာဖတ်ခန်းထဲပြန်၀င်သည်။ သူသိချင်တာတွေအများကြီးရှိနေတာမို့ အချိန်ရနေတဲ့အချိန်မှာ များများဖတ်ထားသင့်သည်ပေ။
ကျောက်ဟိုင် စာကြည့်ခန်းထဲ၀င်သွားတာမြင်တော့ မယ်ရင်းမျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားသည်။ ဒီလောကမှ အင်အားကြီးသူကိုသာ လေးစားကြပေမယ့်လည်း ပညာတတ်တွေကိုတော့ ဘယ်သူမှ မထိမဲ့မြင်မပြုရဲပေ။ အာ့ဆုအင်ပါယာတောင်မှ ပညာတတ်ကျောင်းသားတွေကို လိုအပ်နေဆဲမဟုတ်လား။
မယ်ရင်းပျော်နေတာကလည်း ဒါကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဟိုင်က မှော်ပညာသင်မရသလို စစ်သည်တော်လည်း ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။ သူ့မှာနေရာလပ်ဒေသရှိကာ ပုန်းေ၇ှာင်၇လွယ်ကူပြီး စား၀တ်နေရေးအတွက်အဆင်ပြေပေမယ့် သူသာ အများရဲ့လေးစားမှုကိုခံယူချင်ရင်တော့ ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့လိုအပ်သည်ပေ။
***