ကျူကျူဖန်း - Chapter - 39 အသစ်
Chapter – 39 အသစ်
မယ်ရင်းက စာသင်ကြားဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိသည်။သူကအဆင့်ရှစ် မှော်ပညာသည်မို့ တပည့်များစွာရှိခဲ့ပေသည်။ အခုတော့ ထိုတပည့်တွေက အေဒင့်ဖခင်နဲ့အတူ သေဆုံးသွားကြလေပြီ။ သူမမှာ အတွေ့အကြုံရှိခဲ့တာမို့ အစေခံတွေကို သင်ကြားပေးတဲ့အခါ အခက်အခဲမ၇ှိပေ။
ကျောက်ဟိုင် စိတ်ပူနေတာက တခြားပင်။ သူတို့အတွက် စားဖို့ကို လုံး၀မပူရဘူးဆိုပေမယ့် စားသောက်ဖို့အတွက်ချက်ပြုတ်ရင် မီးခိုးတွေထွက်မှာက သဘာ၀ပင်။ နေရာလပ်ဒေသမှာ အပေါက်မ၇ှိတာမို့လို့ ချက်ပြုတ်ပြီးတဲ့အခါ မီးခိုးတွေက ဒီထဲတွင်သာရစ်သိုင်းနေပေလိမ့်မည်။ ကျောက်ဟိုင်စိုးရိမ်တာ အဲ့ဒိမီးခိုးတွေကြောင့် ဒီနေရာကြီး ပျက်ဆီးသွားမှာကိုပင်ဖြစ်သည်။
နောက်စိတ်ပူရမယ့်တစ်ခုက အပြင်မှာဘာတွေဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သူမမြင်ရတာမို့လို့ မသေမျိုးဝိဥာဉ်သားရဲတွေက ရဲတိုက်ကိုဖျက်ဆီးခဲ့မှာကိုကြောက်နေတာပင် ဒီလိုဆိုရင် သူတို့အပြင်ထွက်တဲ့အခါ နေစရာမရှိတော့ဘူးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျောက်ဟိုင် အခန်းထဲပတ်လျှောက်ရင်း အတွေးကောင်းတွေ ထွက်မလာတာနဲ့ သူလည်း ကွန်ပျူတာဖန်သားပြင်လိုဟာလေးကို ဖွင့်ဖို့လုပ်လိုက်သည်။
သို့ပေမယ့် သူဘယ်လိုဖွင့်ရမယ်ဆိုတာကို မသိပေ။
“ ဖွင့်ပါ”
လို့သူပြောလိုက်ပေမယ့် မည်းမှောင်နေဆဲမို့ ကျောက်ဟိုင်၇ှက်သွားသည်။ အနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိနေလို့သာ တော်ရော့သည်။
ဖန်သားပြင်တစ်ဝိုက်မှာ ဘာခလုတ်မှလည်း မပါတော့ ဘယ်လိုဖွင့်ရမယ်မသိပေ။ သူ လက်လေးနဲ့တို့ကြည့်မိလိုက်ချိန်မှာ ချက်ချင်းပင် စျေးဆိုင်ပုံအိုင်ကွန်၊ စပါးကျီပုံအိုင်ကွန်နဲ့တခြားပစ္စည်းတွေပုံ အိုင်ကွန်တို့ ပေါ်လာတာကိုတွေ့လိုက်ရတော့ လန့်သွားရ၏။
နေပါဦး အရင်တစ်ခါကြည့်တုန်းက ဒီမှာစျေးပုံစံအိုင်ကွန်လေးပဲရှိတာမဟုတ်ဘူးလား။ အိုင်ကွန်အသစ်တွေပေါ်လာတာတွေ့ရတော့ ကျောက်ဟိုင်ပျောက်သွားသည်။
ဒီအိုင်ကွန်အသစ်တွေ ဘာကြောင့်ပေါ်လာတယ်ဆိုတာကို ကျောက်ဟိုင်ဂရုမစိုက်ပေ။လိုအပ်လို့ ပေါ်လာတာပဲဖြစ်မှာပေါ့။
သို့ပေမယ့် စိုက်ပျိုးရေးနဲ့မဆိုင်တဲ့ အိုင်ကွန်တစ်ခုကို ကျောက်ဟိုင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရာက ကင်မရာပုံလေးပင်။
သူ့ကွန်ပျုတာမှာ ကင်မရာပုံပါနေရင် သူဓာတ်ပုံတွေဘာတွေရိုက်ကြည့်ဖြစ်လောက်တာကလွဲ တခြားမ၇ှိနိုင်ပေမယ့် ဒီနေရာလပ်ဒေသက ဖန်သားပြင်မှာ ကင်မရာပုံပါနေတာကတော့ တော်တော်လေးကို ထူးခြားနေသည်။
သူ ကင်မရာပုံလေးကို နှိပ်လိုက်တော့ အဖြူရောင်အလင်းတစ်ချက်လက်ကာ သူ့နှဖူးထဲ၀င်သွား၏။ ကင်မရာနဲ့ပက်သတ်တဲ့အချက်အလက်တွေကြောင့် ကျောက်ဟိုင်မူးနောက်သွားကာ အိပ်ယာပေါ်လှဲချလိုက်ရသည်။
အချက်အလက်အားလုံးကို သေချာနားလည်မှ ကျောက်ဟိုင်နေလို့ကောင်းသွား၏။
“ ဆိုတော့ဒါက မော်နီတာလိုပဲပေါ့”
ဒီကင်မရာဆိုတာက ပတ်၀န်းကျင်ကိုမြင်နိုင်တဲ့ မော်နီတာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ သူနေရာလပ်ဒေသကို ၀င်လာခဲ့တဲ့နေရာနဲ့ မီတာတစ်ရာအတွင်းတွင်သာ မြင်နိုင်ပေသည်။ ဒါက သူ့အဆင့်ကနိမ့်နေသေးလို့ပင်။ သူ့အဆင်သာမြင့်လာရင် ဒီ့ထက်ပိုပြီးမြင်နိုင်စွမ်းရှိလာပေလိမ့်မည်။
ကျောက်ဟိုင်ကချက်ချင်းထထိုင်ပြီး ကင်မရာကိုနှိပ်လိုက်သည်။ မြင်ကွင်းက ပြောင်းသွားကာ ဖန်သားပြင်တွင် သုံးဖက်မြင်ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်လာ၏။
ထိုပုံရိပ်ရဲ့အောက်ဘက်တွင် သူမြင်နိုင်တဲ့အကွာအဝေးဖြစ်တဲ့ မီတာတစ်ရာကိုပြသထားသည်။
သုံးဖက်မြင်ပုံရိပ်က မြေပုံသဖွယ်ဖြစ်ကာ ထိုတွင်အစိမ်းရောင်အစက်လေးတွေ ရွေ့လျားနေတာကို တွေ့ရသည်။ အစိမ်းရောင်အစက်တစ်စက်ကို သူနှိပ်လိုက်တော့ မြင်ကွင်းက ပြောင်းသွားပြန်၏။
ကြွက်နဲ့တူတဲ့ ဝိဥာဉ်သားရဲကြီးက ဧည့်ခန်းထဲရောက်နေသည်။ သူ့ဘေးတွင်တော့ ဆိုဖာကိုဖျက်ဆီးရာက ဖြစ်လာတဲ့သစ်သားပုံရှိနေသည်။
ကျောက်ဟိုင် သေချာဂရုစိုက်ပြီးကြည့်နေလိုက်သည်။
ဘယ်ဘက်ထောင့်တွင် သုံးဖက်မြင်မြေပုံက ပြန်ပေါ်နေတာမို့ ထိုမြေပုံကိုနှိပ်လိုက်တဲ့အခါ အကျယ်ချဲ့မြင်ရသည်။ အစိမ်းရောင်အစက်လေးတွေက ရွေ့လျားနေလေ၏။
ထိုအစိမ်းရောင်အစက်တွေက မသေမျိုးဝိဥာဉ်သားရဲတွေပင်ဖြစ်သည်။
ကျောက်ဟိုင် ဧည့်ခန်းကိုပြန်ကြည့်တဲ့အခါ ကြွက်နှစ်ကောင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နောက်တစ်ကောင်က ပိုကြီးက သူက ဆိုဖာကို စုတ်ဖြဲနေလေသည်။
အခြားတစ်ကောင်ကတော့ ဧည့်ခန်းထဲ လျှောက်သွားနေရင်း မော်နီတာမှာ အနီးကပ်ပေါ်လာတာမို့ ကျောက်ဟိုင် လန့်သွားသည်။
သူချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်၏။
နောက်တစ်နေရာကတော့ ရဲတိုက်ရှေ့က စတုရန်းပုံမြေကွက်လပ်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း မသေမျိုးဝိဥာဉ်သားရဲတွေရှိကာ မြက်ခြောက်တွေနဲ့မြက်ဖျာတွေကိုစုတ်ဖြဲနေကြလေသည်။
ကျောက်ဟိုင်သက်ပြင်းသာချလိုက်၏။ အပြင်မှာ ဝိဥာဉ်သားရဲတွေအများကြီးရှိနေတာသေချာတော့ ဘာမှလုပ်လို့မရပေ။
ရုတ်တရက်စနစ်ရဲ့အသံက ဟိန်းထွက်လာသည်။
[ ပြောင်းဖူးတွေ ရင့်မှည့်ပါပြီ။ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ခူးဆွတ်သင့်ပါတယ်]
ကျောက်ဟိုင် ချက်ချင်းပြေးထွက်လိုက်တော့ မယ်ရင်းတို့ စာသင်နေဆဲသာရှိသေးသည်။ သူတို့က သူ့ကိုကြောင်တောင်တောင်ကြည့်လာ၏။
ကျောက်ဟိုင်လည်း ဂရုစိုက်မနေတော့ဘဲ
“ ပြောင်းဖူးတွေရိတ်သိမ်းပါ။ ပြောင်းဖူးပင်စည်၊ ပြောင်းဖူးရိုးတံနဲ့ပြောင်းဖူးစေ့တွေကို သက်သက်ခွဲသိမ်းလိုက်ပါ”
ချက်ချင်းပင် ခြင်းတောင်းက ပျံထွက်လာကာ ပြောင်းဖူးတွေလိုက်သိမ်းသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာတင် ပြောင်းခင်းနှစ်ဧက ကပြောင်ရှင်းသွား၏။
အစေခံတွေက ကျောက်ဟိုင်မုန်လာဥတွေရိတ်သိမ်းပြတာကို မြင်ဖူးပြီးသားဆိုပေမယ့်လည်း အခုတစ်ခါမှာလည်း အံ့အားသင့်ရစမြဲပင်။
ကျောက်ဟိုင်က မီးဖိုမီးတောက်ထဲကို ပြောင်းဖူးပင်စည်နဲ့ရိုးတံတွေ ထည့်လိုက်သည်။ နောက် ပြောင်းဖူးစေ့နည်းနည်းကို ထပ်စိုက်ထားလိုက်၏။
မယ်ရင်းက အခုက ချက်ပြုတ်ဖို့အချိန်ကျပြီဆိုတာကိုသိတော့ စာရွက်တွေကိုသိမ်းကာ
“ စားဖို့အချိန်ကျပြီ ချက်ကြတော့” လို့ပြောလိုက်သည်။
အစေခံတွေက စာသင်နေရတာဆိုတော့ စားသောက်ဖို့ကိုတောင် မေ့နေတာပင်။ သို့ပေမယ့် သူတို့ဘာမှမစားဖူးလို့တော့မ ဆိုလိုပေ။
ကျောက်ဟိုင်လည်း အစေခံတွေ ဘာတွေပုံမှန်စားနေကျလဲဆိုတာကို မသိပေ။ သူက ပေါင်မုန့်၊အသားနဲ့ ဟင်းရွက်ကြော်တွေကိုသာ စားနေကျဆိုတော့ ဒီထဲကိုရောက်တဲ့အခါ မယ်ရင်း ဘယ်လိုစီစဉ်ပေးမလဲဆိုတာကို သိချင်လာသည်။
မယ်ရင်း သူ့အနားလာကာ
“ သခင်လေး ဟင်းရွက်တွေ၊ ၀က်ပေါက်ခြောက်နဲ့ဆီတွေရော ယူလာခဲ့လားရှင်”လို့မေးလာသည်။
ကျောက်ဟိုင်ချက်ချင်းပဲ မယ်ရင်းမေးသမျှကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။ မယ်ရင်းနဲ့ဟင်းရွက်တွေနဲ့ ဆီတို့ကို အစေခံတွေကို ပေးလိုက်ပြီးတာနဲ့ သူမက တဲအိမ်ထဲ၀င်သွားသည်။
တဲအိမ်လေးထဲတွင် မီးဖိုခန်းလေးပါပါကာ မယ်ရင်းပင်မမြင်ဖူးသေးတဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ အစုံအလင်ရှိသည်ပေ။
မယ်ရင်း ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာကို ကျောက်ဟိုင်မသိပေ။ ဒါကြောင့် နောက်ကလိုက်၀င်သွားတော့ ဒလိမ့်တုံးနဲ့လှိမ့်ပြီး ပန်ကိတ်လုပ်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူလည်းဘာမှကူညီနိုင်တာမဟုတ်တော့ အပြင်ပြန်ထွက်လာလိုက်၏။
ထိုအခါ သူကြက်သေသွေားရသည်။
အစေခံတွေက ထမင်းချက်နေကြသည်ပေ။
သူဒီကိုရောက်ပြီးမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆန်ကိုတွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။ ကျောက်ဟိုင်မျက်လုံးတွေ တောက်ပနေလေသည်။
***