ကျူကျူဖန်း - Chapter - 46 အနီရောင်အစက်
Chapter – 46 အနီရောင်အစက်
မာဂ့် ကျောက်ဟိုင်ကိုကြည့်နေသည်။ ဒီလူက ဒီလောက်အထိ ကောင်းမွန်လာမယ်မထင်ထားပေ။
အရင်က အေဒင်က တုံးအကာ ရူးကြောင်ကြောင်ပြုမူတတ်သည်။ အခုကျောက်ဟိုင်ကတော့ တစ်ဦးထဲနေတတ်ကာ တည်ကြည်အေးဆေးသည်။ သူမ ကျောက်ဟိုင်ကို နှစ်သက်လာမိပြီ။
မာဂ့်က ဘာမှမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေတော့ ကျောက်ဟိုင် ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမယ်မသိတော့ပေ။
ဒါကြောင့်
“ မာဂ့် အရင်ထိုင်လိုက်ပါလား ကျွန်တော်အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ဦးမယ်”
လို့ပြောသည်။
ကျောက်ဟိုင် ဖန်သားပြင်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။
သုံးဖက်မြင်မြေပုံတွင် အစိမ်းရောင်အစက်တွေမ၇ှိတော့ပေ။ သူအရင်တစ်ခေါက်က ကြည့်ထားသလိုပင် အပြင်ဘက်တွင် မသေမျိုးသားရဲတွေမ၇ှိတော့။
သူနောက်ထပ်နှစ်ရက်လောက်စောင့်နေပြီးမှ မယ်ရင်းကိုအပြင်လွှတ်ပြီး မသေမျိုးသားရဲတွေ တကယ်ရှိမရှိ လေ့လာခိုင်းပေမည်။
မာဂ့် ကျောက်ဟိုင်ဘေးနားရပ်နေပေမယ့် ဘာကဘယ်လိုအလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာကို မသိပေ။
ကျောက်ဟိုင်တစ်ယောက်သာ အားလုံး လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်လို့ထင်ရပေသည်။
ဒါကဘာနဲ့တူလဲဆိုတော့ ဘလော့ဟက်က တူရွင်းနဲ့ရေပုံးကိုမကြည့်ရာ ဘယ်လောက်အားထည့်ထည့် အနည်းငယ်ပင် ကြွမလာခဲ့သလိုပင်။
မာဂ့်အနေနဲ့ အစိမ်းရောင် အစက်ဆိုတာက မသေမျိုးသားရဲကိုပြောတာမှန်း သိသည်မို့ အခုလိုမရှိတော့တဲ့အခါ အပြင်ဘက်တွင် မသေမျိုးသားရဲကောင်တွေမ၇ှိတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုခြင်းပင်။
အရင်ရက်တုန်းကလည်း အစိမ်းရောင်အစက်တွေ၇မရှိတော့မှန်း မာဂ့်သိသည်။ မယ်ရင်းက ထွက်ကြည့်ဖို့လုပ်ပေမယ့် ကျောက်ဟိုင်က ခွင့်မပြုပေ။ ကျောက်ဟိုင်က သူမကိုစိတ်ပူလို့မှန်းသိတော့ မယ်ရင်း အထွန့်မတက်တော့။
သို့ပေမယ့် ဒီတစ်ခါလည်း အစိမ်းရောင်အစက်တွေမ၇ှိတဲ့အခါ မာဂ့်လည်း အပြင်ထွက်ချင်လာသည်။
“ သခင်လေး ကျွန်မကို အပြင်ကိုပို့ပေးပါလား ကျွန်မရဲ့အရှိန်နဲ့ဆိုရင် ဘယ်သူမှ သတိထားမိမှာမဟုတ်ပါဘူး”
“ မသွားရဘူးမာဂ့် နောက်ထပ်တစ်ရက်၊နှစ်ရက်လောက် စောင့်ကြည့်ပါဦး ။ မသေမျိုးဝိဥာဉ်သားရဲတွေ ကျုံးအနားမှာ နေနေနိုင်တယ်။ သူတို့ဆီက အဆိပ်တွေနဲ့ဆိုရင် မာဂ့် မင်းအန္တရာယ်များလိမ့်မယ်”
ကျောက်ဟိုင်ရဲ့စိုးရိမ်မှုကြောင့် မာဂ့်စိတ်လှုပ်၇ှားရပေမယ့် သိပ်ပြီးတော့ သဘောမတူချင်သေးပေ။
ရုတ်တရက် ဖန်သားပြင်က တစ်စုံတစ်ခုကိုမြင်လိုက်ရကာ လက်ညိုးထိုးပြီး ကျောက်ဟိုင်က အလန့်တကြားပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေး သခင်လေးဟိုမှာအနီစက် အနီစက်က အရမ်းမြန်မြန်ရွေ့နေတယ်”
ကျောက်ဟိုင်က မာဂ့်ကိုပဲဖျောင်းဖျနေတာမို့ ဖန်သားပြင်ကို သတိမထားမိပေ။ မာဂ့်က လက်ညိုးထိုးပြီးအော်မှသာ သူသိထားမိတာပင်။
အနီရောင်အစက်ဟာ တော်တော်လေးကိုမြန်တဲ့အရှိန်နဲ့ ရွေ့လျားနေတာမို့ ကျောက်ဟိုင် အစက်လေးကိုထိလိုက်တိုင်းမှာတခြားနေရာကို ရောက်ရောက်သွားလေပြီ။ကျောက်ဟိုင် သက်ပြင်းချပြီး ဧည့်ခန်းကိုသာ မြင်ကွင်းဖွင့်ထားလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ဖက်သူဟာ ဒီနေရာကိုတော့ သေချာပေါက်ရောက်လာလောက်ပေသည်။
မာဂ့်လည်း လိုက်ကြည့်နေရာကနေ သူမမျက်၀န်းထဲတွင် အနီစက်ရဲ့ ဖျက်ခနဲဖျက်ခနဲရွေ့လျားနေမှုကိုသာ မြင်နေရတော့ ကျောက်ဟိုင်ပြောင်းလိုက်တော့ ဧည့်ခန်းကိုသာ ကြည့်နေလိုက်တော့သည်။
ဒီနေရာကိုတော့ ရောက်လာလောက်ပါတယ်။
အနီစက်ဟာ သုံးထပ်မြောက်ကနေ လျှင်မြန်စွာရွေ့လျားလာကာ နောက်ဆုံးတော့ ဧည့်ခန်းထဲရောက်လာသည်။
အရိပ်တစ်ခုဖျက်ခနဲပေါ်လာကာ ထိုသူရဲ့အ၀တ်အစားနဲ့ပုံစံကိုမြင်လိုက်ရတာနဲ့ ကျောက်ဟိုင်နဲကမာဂ့်တို့ပျော်သွားကြသည်။
ထိုသူကား ဂရင်းပင်။
မာဂ့်လည်း စိတ်လှုပ်၇ှားပြီးကျောက်ဟိုင်ပခုံးကို လှုပ်ရမ်းကာ
“ သခင်လေး သခင်လေး အဲ့ဒါအဘိုးဂရင်း” လို့အော်သည်။
ကျောက်ဟိုင် သူ့ကိုယ်ကို မာဂ့်လှုပ်ရမ်းနေတာမို့ ကြောင်တောင်တောင်လေးဖြစ်နေရာကနေ
“ အဘိုးဂရင်း အထဲ၀င်လာခဲ့ပါ” လို့ပြောရင်း ဂရင်းရှေ့တွင် မြူထုရစ်သိုင်းရာ အပေါက်တစ်ခုပေါ်စေလိုက်သည်။
ဂရင်းတစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေ၏။
သူလွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်ကတည်းက အနက်ရောင်မြေကိုပြန်လာခဲ့တာပင်။
ဂရင်း ဒီကနေထွက်သွားခဲ့ပြီးတော့ ပေါ်ဆယ်မြို့စားပိုင်နက်ကိုသာတန်းသွားခဲ့သည်။ အနက်ရောင်နယ်မြေကနေထွက်ရင် အီဗန်ပေါ်ဆယ် မြို့စားရဲ့ပိုင်နက်မြို့ကိုသာရောက်သည်မဟုတ်လား။ ဒါ့အပြင် တခြားသောနယ်မြေတွေနဲ့လည်း အခုလိုပဲ ထိစပ်နေတာမို့လို့ အာ့ဆုအင်ပါယာရဲ့ စီးပွားရေးအဖွဲ့ဖြိုးဆုံးသော နယ်မြေဖြစ်လာခဲ့ကာ မြို့စားအီဗန်ကို ပိုလို့သာတိုးတက်စေခဲ့သည်။
ဘူတကလန်နဲ့ ပေါ်ဆယ်ကလန်က ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ကြသည်။ ပေါ်ဆယ်ကလန်ရဲ့သမီးငယ်လေး ဝီပေါ်ဆယ်က အနာဂတ်တွင် မြို့စားဘွဲ့ရမယ့် သူကောင်းအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်မှာပင်။ သူမရဲ့အဆင့်က အေဒင်နဲ့ညီတာမို့ နှစ်ယောက်သားကို စေ့စပ်ထားခဲ့ကြ၏။ ပြောရရင် ဝီက အေဒင်ရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ဇနီးလောင်းဖြစ်ခဲ့သလို အခုအခါတွင်တော့ ကျောက်ဟိုင်ရဲ့ဇနီးလောင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် အားလုံးသိထားကြသည်မှာ ပေါ်ဆယ်ကလန်က ထိုကိစ္စကို မေ့နေကြပြီဟု။ ဘူတကလန် ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ပေါ်ဆယ်ကလန်က မကူညီခဲ့သလို မသိချင်ယောင်ပင်ဆောင်ခဲ့ကြ၏။
သူတို့တွေ အနက်ရောင်နယ်မြေကိုသွားဖို့ သူတို့ဆီကဖြတ်သန်းရချိန်မှာတောင်မှ မကြားဝံ့မနာသာတဲ့ စကားတို့ကိုပြောဆိုခဲ့ကြသည်ပေ။
ဒီနယ်မြေက မြို့စားပိုင်နက်မို့လို့ ဒီနယ်မြေမှာနေထိုင်ကြတဲ့ သာမန်လူတွေတောင်မှ လူနေမှုအဆင့်အတန်းမြင့်မားကြသည်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဒီနေရာတွင် မှော်မုန်လာဥလိုမျိုးပစ္စည်းတွေကို ရောင်းနိုင်ကြ၏။
ဂရင်းဒီမြို့ကိုရောက်တော့ မှော်မုန်လာဥအများအပြား ၀ယ်နိုင်မယ့်သူနဲ့ စကားပြောကြည့်သည်။
ကတ်တီရှစ်သောင်းဆိုတဲ့ပမာဏက များပေမယ့် အာ့ဆုအင်ပါယာရဲ့မုန်လာဥ၀ယ်ယူနှုန်းနဲ့ယှဉ်ရင်တော့ ပြောပလောက်တဲ့ ပမာဏမဟုတ်သေးပေ။
သို့ပေမယ့် အရေးကြီးတာကတော့ ကျောက်ဟိုင်ပြောစကားအရ တစ်နေ့ကို မုန်လာဥဖြူ သုံးသုတ်ရနိုင်သည်ဆိုတာပင်။ ဆိုလိုတာက တစ်ရက်ကို ကတ်တီနှစ်သိန်းလေးသောင်းဖိုး ထွက်၏။ ဒီပမာဏအရဆိုရင် အာ့ဆုအင်ပါယာတစ်ခုလုံးတောင် ဒီမုန်လာဥတွေကို ကုန်အောင်စားနိုင်ပါ့မလားကို တွေးစရာရှိသည်။
စျေးကွက်အဖွဲ့အစည်းခွဲက အင်ပါယာရဲ့စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို ချုပ်ကိုင်ထားတာမို့ အထက်တန်းလွှာတွေတောင် သူတို့ကိုတော်တန်ရုံ ပြဿနာမရှာရဲပေ။
အာ့ဆုကုန်းမြေတွင်မှော်မုန်လာဥက အထွက်နည်းပေသည်။ သာမန်မုန်လာဥတွေက ခါးတော့ ဘယ်သူမှမစားကြပေ။ မှော်မုန်လာဥတွေက ဖွံ့ထွားတဲ့အပြင် ဝါးလို့လည်းကောင်းသလို အရသာလည်းရှိတော့ လူကြိုက်များပေသည်။
မှော်မုန်လာဥရဲ့အရည်အသွေးကိုကြည့်ပြီးတော့ ပေါက်စျေးထက် ရှစ်ဆပိုပေးထား၏။ တစ်လကို ကတ်တီတစ်သောင်းယူမည်ဖြစ်ကာ ရောင်းရလျှင်ရောင်းရသလို ပိုတိုး၀ယ်မည်ဖြစ်သည်။ သူ စျေးချိန်ညှိပြီးရုံရှိသေးသည်။ ကြေးစားစစ်သားတွေပြောနေကြတဲ့ကာရီယွန်နွံအိုင်အကြောင်းကိုကြားပြီး အပြေးပြန်လာခဲ့တာပင်။
သူလွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်ကတည်းက ပြန်ရောက်ပေမယ့် မသေမျိုးဝိဥာဉ်သားရဲတွေက ပြည့်နေတာမို့လို့ ခပ်ဝေးဝေးမှာသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွေက သူ့တစ်ကိုယ်လုံ း မီးပုရွက်ဆိတ်တွေပြည့်နေသလိုမျိုး ခံစားနေခဲ့ရသည်ပေ။
ရဲတိုက်က မသေမျိုးသားရဲအများအပြားကို ခုခံဖို့မလုံလောက်တာကို ဂရင်းသိသည်။ ဒါကြောင့် သူ့ရင်ကို တူနဲ့ထုနေသလိုကို ခံစားနေခဲ့ရ၏။ သူစိုးရိမ်တာက ကျောက်ဟိုင်နာကျင်သွားမှာကိုပင်။ ကျောက်ဟိုင်သာတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘူတကလန်တော့ အဆုံးသတ်လေပြီ။
***