ဓားနတ်ဘုရား ဂျင်ချန် - Chapter - 1380
ကာလာအဖွဲ့က မီးတောက်များကြောင့် ဘာမှမရှိတော့သည့်အလား လောင်ကျွမ်းပျက်စီးခံလိုက်ရသည်။ မြေပြင်တွင်လည်း မဲမှောင်သည့်ပြင်ကျယ်ကြီးကိုသာ မြင်ရ၏။ ပတ်၀န်းကျင်တွင်လည်း အပျက်အစီးများက အပြည့်ရှိနေသည်။
ကာလာအဖွဲ့က လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်ခန့်က ထိုသို့ကပ်ဆိုးဆိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် ဒီအပျက်အစီးပုံကြီးကသာ ကျန်ရစ်တော့၏။ လေပြင်းများက တိုက်ခိုက်လာသည့်အချိန်တိုင်း ပြာများကလွင့်လာခဲ့သည်။
ကျိရင်ဓားက ခရမ်းရောင်အလင်းများဖြင့် လင်းလက်တောက်ပလာသည်။ ထို့နောက် ထူထဲသိပ်သည်းလှသော ခရမ်းရောင်ဓားချီများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး ခရမ်းရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖြစ်လာစေ၏။ ထို့နောက် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် ဂျင်ချန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
မြေပြင်နှင့်မီတာနှစ်ဆယ်ခန့်အဝေးတွင်ရပ်သွားသည်။
ဂျင်ချန်က ဟွမ်လွမ့်ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်းမှ ထိုအပျက်အစီးပုံသို့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အမူအရာက တည်ငြိမ်နေ၏။ ယခင်က ဒီနယ်မြေက မည်မျှလူများရှုပ်ရှုက်ခက်ခဲ့ကာ စီကားလွန်းကြောင်းမှတ်မိနေသေးသည်။ ယခုအခါတွင် လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။
“ဟူး”
ဂျင်ချန်သက်ပြင်းချသည်။ သူခိုင်ယာကိုပေးခဲ့သည့် ထိုသိုင်းက သူမ၏အကူအညီဖြင့် ကျေးဇူးပြန်တင်လိုသည့်အနေအထားဖြင့်ဖြစ်ကာ ရေဘဝဲအင်ပါယာအတွက် ဆက်ခံသူတစ်ယောက်ကို ရှာပေးလိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်မထင်ထားခဲ့စွာပင် …
“ခိုင်ယာအသက်ရှင်နေဦးမလားလို့ သိချင်မိတယ်”
ဂျင်ချန်ကတွေးလိုက်သည်။ သို့သော်သူ့တွင် ဘာ၀မ်းနည်းမှုမှမရှိပေ။ ဒီလောကတွင် အင်အားကြီးမားသူက အားနည်းသူကိုစားသောက်သည့် လောကမျိုးဖြစ်သည်။ အင်အားနည်းနေသမျှကာလပတ်လုံး ရှင်သန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“ချန် နင့်အသိလား”
ဟွမ်လွမ့်ကလည်း ဒီပတ်၀န်းကျင်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာမေးလာ၏။
ဂျင်ချန်ကပြောသည်။
“မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ရဲ့အိမ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့နေရာပဲ။ မမျှော်လင့်ထားဘဲ ဒီကလန်က ကပ်ဆိုးဆိုက်သွားပြီ။ ငါ့ရဲ့မိတ်ဆွေအသက်ရှင်သလားသေသလားလဲ မသိနိုင်တော့ဘူး”
ဂျင်ချန်က ကီလိုမီတာသုံးသိန်းအထိ သူ၏စိတ်ဝိဥာဉ်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်နိုင်၏။ သို့သော်ခိုင်ယာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
“သွားကြစို့”
ဂျင်ချန်က ရှာဖွေနေခြင်းကိုရပ်တန့်လိုက်ကာ ဟွမ်လွမ့်နဲ့အတူထွက်သွားသည်။ သူကထျန်းယွမ်ကုန်းမြေရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်၏။
ဂျင်ချန်ထျန်းယွမ်ကုန်းမြေရှိရာဆီသို့ပင်လယ်ပြင်ကို ဝိုင်းပတ်ကာ ပျံသန်းသွားသည်။ ထို့နောက် မီးနဂါးတိုင်းပြည်ရှိရာဆီသို့ ရောက်သွား၏။ ထိုတိုင်းပြည်ဟာ မဟာတိုင်းပြည်ကြီးရှစ်ခုမှ တစ်ခုဖြစ်ကာ တော်၀င်နန်းတော်ရှိရာသို့ သူဦးတည်လိုက်သည်။
မီးနဂါးတိုင်းပြည်ဟာ ချင်ဟွမ်တိုင်းပြည်ထက် အားနည်းခြင်းမရှိပေ။ သူတော်စင်အုပ်ချုပ်သူလေးယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ နန်းတော်ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူလေးယောက်အဖြစ် တည်ရှိ၏။
ဂျင်ချန်၏ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းက လူတိုင်းကို ပွက်လောရိုက်သွားစေသည်။ ဘုရင်နှင့်ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူလေးယောက်လုံးက သူ့ကိုကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖိတ်ခေါ်ကြ၏။ သူတို့က အလွန်အမင်းရိုကျိုးစွာကြောက်လန့်မှုအပြည့်ဖြင့် ဧည့်ခံကြသည်။ သူတို့ကအလွန်အမင်းရိုကျိုးသောလေသံဖြင့် စကားပြောကြသည့်အပြင် အသက်ပြင်းပြင်းပင်မရှူရဲကြပေ။
ဂျင်ချန်က သူ၏လိုရင်းကိုတိုက်ရိုက်ပြောသည်။ သူကဒီနေရာမှ နေရာလတ်ဂိတ်ကိုငှားပြီးမီးတောက်မြို့သို့ပြန်လိုကြောင်း ပြောလိုက်၏။ သူကအဇူရာဓားများကိုသွန်းလုပ်ပြီးပြီဖြစ်ကာ ထိုဓားများကိုစီးလျှင်အလွန်အမင်းမြန်ဆန်နိုင်သည့်တိုင်အောင် ပင်လယ်ပြင်ဒေသမှ မီးတောက်မြို့သို့ ကီလိုမီတာသန်းကျော်သေးသည်။ ထို့ကြောင့်နေရာလတ်ဂိတ်များက ပို၍မြန်ဆန်ပေ၏။
ဘုရင်နှင့်အင်ပါယာကာကွယ်စောင့်ေ၇ှာက်သူများက ဂျင်ချန်၏တောင်းဆိုမှုကို သဘောမတူပဲမနေရဲကြချေ။ ထို့ကြောင့်ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျပင် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် လိုက်ကာနေရာလတ်ဂိတ်များကို သူ့အတွက်အသက်သွင်းပေးကြ၏။ ထို့နောက် ရိုကျိုးစွာဖြင့် လိုက်ပါပို့ဆောင်ကြသည်။
ဂျင်ချန်နှင့်ဟွမ်လွမ့်တို့က နေရာလတ်ဂိတ်ထဲသို့ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဘုရင်နှင့်ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူတိုင်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်မိကြသည်။ ဂျင်ချန်၏တည်ရှိမှုစွမ်းအင်မရှိသည့်တိုင်အောင် သူတို့က ပုခုံးတွေပေါ်တွင်ရှိသည့် လေးလံသည့်တောင်တန်းကြီးက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖိအားတစ်ခုအနေဖြင့် ရှိနေသေးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
“အင်ပါယာကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူတို့ ဂျင်ချန်က သူတော်စင်အင်ပါယာဖြစ်သွားပြီမဟုတ်လား။ ဘာလို့နေရာလတ်ဂိတ်ကို လိုအပ်သေးတာလဲ”
ဘုရင်က နဖူးမှချွေးများကိုသုတ်ကာပြောသည်။ အင်ပါယာကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများကလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ တစ်ယောက်က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မှာ အနောက်ဘက်မှာ မီးတောင်နယ်မြေမှာကျင့်ကြံနေတဲ့ မိတ်ဆွေအသိတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက ဂျင်ချန်က သူတော်စင်အင်ပါယာအဆင့်ကိုရောက်သွားပြီဆိုတဲ့အကြောင်းကို သေချာသတင်းပေးထားတယ်။ နောက်ပြီးသူ့ရဲ့ဓားနှစ်လက်နဲ့ဆိုရင် သူတော်စင်အင်ပါယာတွေကတောင်မှ သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဂျင်ချန်က တစ်ချက်ထဲနဲ့ သားရဲနတ်ဘုရားကုန်းမြေက အင်ပါယာနှစ်ပါးကို ရှုံးအောင်လုပ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။ နောက်ပြီး လမ်းကြောင်းအရှင်ကိုလည်း ထွက်ပြေးအောင်လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အခုဂျင်ချန်က ဘယ်လိုသူတော်စင်အင်ပါယာထက်မဆို စွမ်းအားကြီးနေမှာသေချာတယ်။ ဒါကြောင့် သူဘာလို့နေရာလတ်ဂိတ်ကိုငှားရသလဲဆိုတာကို နားမလည်ပါဘူး”
ဘုရင်ကလည်း သက်ပြင်းရှိုက်သည်။ ဂျင်ချန်ကသူတော်စင်အင်ပါယာနှစ်ယောက်ကိုပင် တစ်ချက်ထဲဖြင့်အနိုင်ပိုင်းနိုင်ခဲ့သည့်ဖြစ်စဉ်က သူ့ကိုထိတ်လန့်စေ၏။
သို့ရာတွင် ထိုကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကြီးက သူတို့နှင့်လာရောက်ဆက်သွယ်သည့်အခါ သူအလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူကအမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်၏။
“အခုချက်ချင်း သူတော်စင်အင်ပါယာဂျင်ချန်က ငါတို့ရဲ့တိုင်းပြည်ကို လာရောက်လည်ပတ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ထုတ်ပြန်လိုက်ကြ…”
ဘုရင်က လာရောက်လည်ပတ်သည့်သတင်းကို ထုတ်ပြန်ကြေငြာစေသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ဂျင်ချန်ဟာ ထျန်းယွမ်ကုန်းမြေကြီးတွင် စွမ်းအားအကြီးမားဆုံးသော သူတော်စင်အင်ပါယာကြီးဖြစ်လေရာ ထိုကဲ့သို့လာရောက်လည်ပတ်သွားသည့်သတင်းကပင် သူတို့၏တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးအတွက် ဂုဏ်ယူရမည့်ဖြစ်စဉ်ကြီးဖြစ်သည်။ သူတို့၏အဆင့်အတန်းနှင့် ကျော်ကြားမှုကို မြင့်မားစေနိုင်၏။
မီးတောက်မြို့နှင့် ကီလိုမီတာနှစ်ဆယ်ခန့်ဝေးကွာသောတစ်နေရာတွင် အာကာသတွန့်လိမ်ရှုံ့တွမှုများဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရောင်စုံနေရာလတ်ဂိတ်က ဖြစ်တည်လာခဲ့၏။
နေရာလတ်ဂိတ်ကဖြည်းညင်းစွာဖြင့်ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဂျင်ချန်နှင့်ဟွမ်လွမ့်တို့ထွက်လာသည်။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းတည်ငြိမ်သွား၏။
ဂျင်ချန်ကလေထဲသို့ဆယ်မီတာခန့်မြောက်တက်သွားစေပြီးနောက် အဝေးတွင်ရှိသည့် မဲမှောင်နေသောမြို့နံရံများနှင့် သားရဲကြီးတစ်ကောင် ထောင်လွှားစွာရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည့်မြို့ကြီးကိုမြင်လိုက်ရသည်။
တစ်မြို့လုံးကို ရွှေရောင်အကာအကွယ်လွှာက လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကိုရစ်ပတ်ထား၏။ ထို့ကြောင့်ဂိတ်မှသာ ၀င်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
ဒီအကာအကွယ်လွှာကိုမြင်သည့်အခါ ဂျင်ချန်၏မျက်၀န်းများက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ၏အကြည့်များက အလွန်အမင်းထက်ရှသွား၏။ ဒါကဓားနှစ်လက်ကဲ့သို့ထင်ရသည်။ သူ၏မျက်၀န်းများက အလွန်အမင်းခမ်းနားစွာဖြင့်တောက်ပလာခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား ထိုအကာအကွယ်လွှာထဲတွင်ပါ၀င်နေသည့်စွမ်းအားက မည်မျှပြင်းထန်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း သူခံစားမိနေ၍ဖြစ်သည်။ ဒါက သူတော်စင်အင်ပါယာအဆင့်ကိုကျော်လွန်နေသည့်စွမ်းအားမျိုးဖြစ်၏။
“မူလနယ်မြေက ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်လား။ ဒါကရေခဲနတ်ဘုရားမခန်းမက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ရွှိမ်နဲ့ ရှောင်လင်းတို့နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တူတဲ့သူပေါ့။ ဘယ်လိုလူကများ မြို့ပတ်၀န်းကျင်ကို ကာကွယ်ထားတာလဲ”
ဂျင်ချန်သံသယ၀င်သွားသည်။ သူချက်ချင်းဟွမ်လွမ့်နဲ့အတူ မြို့ထံသို့အပြေးသွားလိုက်၏။
ပိုင်လျန်နှင့်ယိုယွဲ့တို့အားလုံးကလည်း စားပွဲတစ်ဝိုင်းတွင်ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့၏ဘေးနားတွင် ၀တုတ်ဖြူဖွေးနေသည့်ကောင်လေးရှိ၏။ ထိုကောင်လေးက သုံးနှစ်လေးနှစ်အရွယ်ခန့်ဟုသာထင်ရသည်။
ထိုကောင်လေးက အလွန်ချစ်စဖွယ်ကောင်းသည်။ သူ၏အ၀တ်အစားများက ရွှေရောင်ဖြစ်ကာ ဘာဆံပင်မှလည်း မပေါက်သေးပေ။ သို့သော်မျက်၀န်းများကမူ အလွန်အမင်းတောက်ပလှကာ တလက်လက်ထွန်းလင်းနေ၏။
****°
အတွဲ – ၆၉ ပြီး၏။