နတ်ဘုရား မုခ်ဝ - Chapter - 183 အားနည်းမှု
ဖန်ကျန်းရှီဟာ မုန့်ထျန်း ဆိုတာကိုလည်း မကြားဖူးသလို ပညာရှိ သုခမိန် တို့ လောကကိုလည်း မကြားဖူးဘူး ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လည်း။ ရန်ရွှယ်သိရင် ရတာပဲ။
ရန်ရွှယ်နဲ့ ဖန်ကျန်း၇ှီ တို့ဟာ တစ်ဦးကို တစ်ဦး လုံးဝ ဥသုံ ယုံကြည်တယ်။
“ မင်း ဒီ မုန့်ထျန်း ဆိုတာကို သိလား။”
“ သိတယ်။”
“ ဒါဆို ပညာ၇ှိသုခမိန်တို့ ကမ္ဘာကိုကော”
“ နည်းနည်း သိတယ်။”
“ ကောင်းပြီ။”
ဖန်ကျန်းရှီက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။
စာဖြေသူတစ်ဦးချင်းစီဟာ တံခါး ကို ဖြတ်သန်းသွားတော့တယ်။
အတော်လေးကို အိုဟောင်းေ၇ှးကျ နေပြီ ဖြစ်တဲ့ ဆိုရိုးစကား နှစ်ခုတော့ ၇ှိတယ်။ ဒါကတော့ ပထမဆုံး ၀င်တဲ့သူက အခွင့်အရေး ပိုမယ်ပဲ ဖြစ်တယ်။ ပထမ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကတော့ ကြုံတွေ့ရမယ့် ကမ္ဘာနဲ့ ပိုပြီးတော့ ရင်းနှီးမှု ရရင် အခွင်အရေးပို ကောင်းမှာ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမယ့်လည်း ဖန်ကျန်းရှီ နဲ့ ရန်ရွှယ်ကတော့ အလျင်မလိုပါဘူး။
ဒီလိုမျိုး သူတို့ နှစ်ဦး ဟာ ငြိမ်သက်စွာပဲ အပြင် ဘက်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြတယ်။ လူတွေ အကုန်လုံး ၀င်သွားပြီးတဲ့ အချိန်မှပဲ သူတို့ ၀င်ကြတော့တယ်။
သူတို့ စိတ်ရှည် လက်ရှည် စောင့် ဆိုင်းနေကြမှု အတွက် နောက်ကွယ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အကြောင်းရင်းတော့ မရှိဘူး ဖြစ်တယ်။ ဖန်ကျန်းရှီရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တခြားသူတွေနဲ့ေ၇ာဝင်သွားရင် သူ့ အ၀တ်အစားတွေ ညစ်ပတ်သွားမှာကိုသာ ကြောက်နေတာ ဖြစ်တယ်။ အကျီနဲ့ သံချပ်ကာကို မိုး မစို စေချင်ဘူး။
…
ကျောက်တုံး တံခါးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်မှာတော့ မိုးဟာလည်း ရပ်တန့်သွားတော့တယ်။
ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှတဲ့ အရာတွေက သူတို့ကို ဆီးကြိုနေခဲ့တယ်။ ဒီမြင်ကွင်းထဲမှာ ထိုင်ခုံတွေ စားပွဲ ခုံတွေလည်း မရှိသလို သစ်ပင်တွေလည်း မြင်ကွင်းထဲမှာ မရှိဘူး။ တစ်ခုတည်းသော ရှိတဲ့ အရာကတော့ မြေပြင်ပေါ်က ကျောက်တုံး စိမ်းတွေပဲဖြစ်တယ်။
နေရာကတော့ အရမ်း မကြီးမားဘူး ဒါပေမယ့်လည်း စာဖြေသူ အယောက် ၂၀၀ကို သက်တောင့် သက်သာ စွာ ရပ်စေ နိုင်တယ်။။
အနီးနားမှာတော့ ကျောက်တုံး တံတားလေး တစ်ခု ရှိနေတယ်။ တိတိကျကျ ပြော၇ရင်တော့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ကျောက်တုံး တံတား တစ်ခု ဖြစ်တယ်။
တံတားရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ တောင် တစ်လုံး ရှိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း မြူတွေ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အတွက် ဘာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူးပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါဟာ တံလျှပ် တစ်ခု ဖြစ်မယ် ဆိုတာ သူတို့ နားလည်လိုက်ကြတယ်။
ခါတိုင်း စိတ်အာရုံမယ်မြေတွေနဲ့ တော့ ထူးခြားစွာ ကွာခြားမှု မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့်လည်း ပညာရှိသုခမိန်တို့ရဲ့ ကမ္ဘာ ဖြစ်နေမှတော့ ဘာက ဒီလောက် ရိုးရှင်းနိုင်မှာလဲ။
“ ကျောက်တုံး တံတားကို ဖြတ်သန်းကြပါ။”
ရိုးရှင်းတဲ့ စကားတွေဟာ လေထုထဲကနေ ရိုက်ခတ် ထွက်ပေါ်လာတော့တယ်။ ရှင်းလင်းစွာ သေချာတာကတော့ ဒါဟာ သူတို့ လုပ်ရမယ့် အရာ ဖြစ်တယ်။
ဒီကျောက်တုံးတံတားကတော့ အလယ် တည့်တည့် ကနေ ကျိုးပျက်နေတာပဲ ဖြစ်တယ်။
တံတားရဲ့ အစမှာတော့ ကျောက်တုံး ကြီး တစ်တုံး ရှိပြီးတော့ “ တံတားကျိုး” ဆိုတဲ့ စာလုံးတွေကို ရေးထွင်းထားတယ်။
တခြားသော ထူးခြားမှုတော့ မ၇ှိဘူး။
လူတိုင်းဟာတော့ တံတားကိုသာ ငေးစိုက်ကြည့်နေကြပြီးတော့ ဘယ်သူကမှ ခြေ တလှမ်းတောင် စ မလှမ်း ကြပါဘူး။ ဒါဟာ အဆုံးမဲ့ ကျောက်တုံး တံတားဖြစ်တယ်။
ကျိုးနေတဲ့ နေရာလွတ်ကြီးကို ကောင်းကောင်းမြင်နိုင်ကြတယ်။ နေရာလွတ်ကြီးဟာတော့ မြူထုနဲ့ ကြီးမားစွာဖုံးအုပ်ထားတာပဲ ဖြစ်တယ်။
တံတားဟာ ဘယ်လောက် ရှည်ပြီးတော့ တံတား တဖက်မှာ ဘာရှိနေလဲ ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး။
ဒါက ထုံးစံ အတိုင်း စီစဉ်ထားတဲ့ အရာ ပဲ ဖြစ်တယ်။
ဖန်ကျန်းရှီကတော့ တံတားကို ကြည့်မနေပါဘူး။ တံတား ထိပ်မှာ ရှိနေတဲ့ စာလုံးတွေကိုသာ ကြည့်နေခဲ့တယ်။
“တံတားကျိုး”
လုံးဝကို ရှင်းလင်း ပြတ်သား ထက်ရှနေတဲ့ စာလုံးတွေ ။
တစ်လုံးချင်းစီတိုင်း အဆွဲ အငင်တစ်ခု ချင်းစီတိုင်းက ကျောက်တုံးထဲမှာ ခပ်နက်နက် အရာ တွေ ဖြစ်နေတယ်။
“ ငါမှန်းတာသာ မှန်မယ် ဆိုရင် မုန့်ထျန်း ကိုင်တဲ့ လက်နက် က ဓား ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။” ဖန်ကျန်း၇ှီ က ရန်ရွှယ်ကို ကြည့်ရင်းပြောလိုက်တယ်။
“ ဒါက ဓားပဲ ။ ဒါပေမယ့် သူ ဆက်မသုံးတော့ ဘူး။”ရန်ရွှယ်က အနည်းငယ်တော့ အံ့သြသွားတော့တယ်။ ဖန်ကျန်းရှီက မုန့်ထျန်းရဲ့ လက်နက်က ဓား ဆိုတာကို ဘယ်လို သိတာလဲ။ မုန့်ထျန်းက ဘယ်သူ ဆိုတာတောင် သူမသိပဲနဲက။
ဖန်ကျန်းရှီကတော့ တံတားထိပ်က စာလုံးတွေကို ညွှန်ပြလိုက်တယ် ။
ရန်ရွှယ်ကတော့ နားလည် သွားဟန်ပါပဲ။
“ ဓားတွေ အကြောင်း ရေးထားတဲ့ စာအုပ်တွေထဲမှာ ကြီးမြတ်သော ရှ မင်းဆက်က ဒဏ္လာရီလာ သူရဲကောင်း တစ်ဦး အကြောင်း ပါတယ်။ အဲ့ထဲမှာ ပြောထားတာက ပညာရှိသုခမိန်တို့ ကမ္ဘာမှာ ဓားတလက်ကို မြှုပ်နှံ ဖုံးကွယ် ထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲ့ဒီ့ဓားက နတ်ဆိုးဘုရင် သီစစ်ခုန်ကို သတ်တဲ့ အချိန်မှာ မုန့်ထျန်း သုံးခဲ့တဲ့ ဓား။ ”
“ ဒီ စိတ်အာရုံနယ်မြေထဲမှာ ဖွက်ထားတဲ့ ဓား ရှိနေတာလား။” ဖန်ကျန်း၇ှီက စိတ်ရှုပ်နေခဲ့တယ်။ “ဘာလို့ ဓားကိုသူ့ကိုယ်ပိုင်စိတ်အာရုံ နယ်မြေထဲမှာ မသိမ်းတာလဲ။”
“ မင်းက ဒီ အဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ စိတ်အာရုံနယ်မြေထဲမှာ ပစ္စည်းထောင်ပေါင်းများစွာကို သိမ်းနိုင်တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ဓားကိုလည်း သိမ်းနိုင်တယ်။ ” ရန်ရွှယ်က ဖန်ကျန်းရှီရဲ့ မေးခွန်းကြောင့် အံ့သြနေမိတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖန်ကျန်းရှီက ကျောင်းမတက်ဖူးတဲ့သူဆိုတာ သိတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အတွေးအခေါ် စာမေးပွဲကို လေးနာရီ အတွင်းမှာ တော့ မေးခွန်း ခြောက်စုံလုံးပြီးအောင် ဖြေနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျောင်းမတက်ဖူးတာကို သူမယုံနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။
ဘယ်လို ကျောင်းကမှ ဒီလောက်ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းတော်သား ဖြစ်အောင် သင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“ ဒါဆို ဓားက ဘယ်နေရာမှာ ရှိတာလဲ။”
“ ဘယ်သူကမှ မရှာနိုင် ဘူး။ ပညာရှိ တိုက်ပွဲ နတ်ဘုရားက နတ်ဆိုး ဘု၇င်ကို သတ်ပြီး ချိန်မှာ ဒီ ဓားကို ထပ်ပြီးတော့ မသုံးတော့ဘူး ဖြစ်တယ်။ ”
“ ဒါဆို သူ ဘာကို သုံးလဲ။”
“ ဓားကောက်လေး ဓားကောက် အသေးလေး တစ်ခု”
“ ဓား ကောက် အသေးလေး တစ်ခု လား။ ဘာလို့ ဓားကိုင်နေကြသူက ဓားတိုလေးကို သုံးတာလဲ။” ဖန်ကျန်းရှီက နားလည် ဖို့ အတော်လေးကို ခက်နေတယ်။ ညာလက်နဲ့ ရေးနေကြသူ တစ်ယောက်က ဘယ်လက်ကို ပြောင်းပြီး ရေးသလို မျိုး ဖြစ်နေတယ်။
ရန်ရွှယ်ကော သူပါ ဒါကို နားမလည်နိုင် ဘူး ဖြစ်တယ်။
ဖန်ကျန်းရှီနဲ့ ၇န်ရွှယ် ဆွေးနွေးနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ပုံရိပ် တစ်ခုဟာ သူတို့နောက်မှာ ပေါ်လာတော့တယ်။ အနီရောင် ၀တ်ရုံကို ၀တ်ဆင်ထားတဲ့ လှပတဲ့ ပုံ၇ိပ်လေး တစ်ခု ပေါ်လာတာ ဖြစ်တယ်။ သူမ ကို ကြည့်ရတာတော့ အတော်လေးကို တက်ကြွ နေဟန်ပါပဲ။
“ မင်း ခိုးဝင်လာတာလား။” ဖန်ကျန်းရှီက သူမရဲ့ ခေါင်းစွတ် ၀တ်ရုံကို မချွတ်ပဲနဲ့တောင် မှ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိနိုင်တယ်။
“ ခိုးဝင် လာတယ် ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ ငါ ဒီကို ငါ့ အ၇ည် အချင်း နဲ့ဝင်လာတာ။” အနီရောင်ပုံရိပ်လေး ဆီကနေ မပျော်ရွှင်ဟန် အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
ဖန်ကျန်းရှီကတော့ မယုံပါဘူး။ တော်ဝင်ကျောင်းတော် မှာ စုဝေးချိန်တုန်းက သူမကိုတောင် မတွေ့၇ပဲနဲ့ အခုမှ သုခမိန်တို့ လောကကိုေ၇ာက်နေတာ မယုံဘူး ဖြစ်တယ်။
သူမရဲ့ ၀တ်ရုံဟာလည်း လုံးဝကို ခြောက်သွေ့နေတယ်။
“ မင်းငါ့ကို ပြောစရာရှိလို့လား။” ဖန်ကျန်းရှီက ခပ်ပျင်းပျင်း အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ငါ နင့်ကိုအနိုင်တိုက်မယ်။”
“ ရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒီမှာ ဓားတစ်ချောင်းရှိတယ် ကြားထားတယ်။ အဲ့ဓားကို အရင် ရှာ လိုက်အုန်းမယ်။”
“ နင်ပြောတာက ပညာရှိ တိုက်ပွဲ နတ်ဘုရားရဲ့ ဓားလား။ … ဟားဟား ။။ နှစ်ရာချီပြီး ဘယ်သူမှမရှာနိုင်တဲ့ ဓားကို နင်က ရှာမလို့တဲ့လား။ ကောင်းပြီ လေ။ ကြားရတာတော့ ပျော်စရာ ကောင်းမယ့် ပုံပဲ။ ငါနင်နဲ့ ရှာမတယ်လေ.”
ပင်းယန် က ဆက်တိုက်ကို ပြောနေခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီ့နောက် ဖန်ကျန်းရှီ လက်ခံတယ် ပြောမှာကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဖန်ကျန်းရှီက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“ မင်းက အားနည်းလွန်းတယ်။”
ဒါက ရိုးရှင်းပြီး တိုက်၇ိုက်ဆန်တဲ့ စကားပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်းးထိချက်ကတော့ြုပင်းတယ်။ ပင်းယန် ဟာ ပထမဆုံး သူ့ကိုယ်သူ သံသယ ၀င်လာတာပဲ ဖြစ်တယ်။
“ဖန်ကျန်းရှီ ငါ့ကို အားနည်းတယ်လို့ နင် ဘယ်လို ပြောဝံ့တာလဲ။”
“ ဒါအမှန်ပဲ။”
“ ငါက နင့်ကို နိုင်အောင် တိုက်ချင်တဲ့သူ”
“ ဒါပေမယ့် သွေးထွက်အောင် မှန်တဲ့ အမှန်တရားက မင်းက အားနည်တယ်။ ” ဖန်ကျန်းရှီက သူ့စကားကို ဆက်ပြီးပြောနေခဲ့တယ်။
“ ကောင်းပြီလေ။ ငါ ဒါကို လုပ်ရတာ နင်တွန်းအားပေးလို့ပဲ။” ပင်းယန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ဒေါသတွေ ပြည့်နေခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီ့နောက် တွေဝေခြင်း မရှိပဲ ထွက်ခွာ သွားခဲ့တယ်။
ဖန်ကျန်းရှီကတော့ ပင်းယန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတော်လေးကို စိတ်ကျေနပ်နေတယ်။်နောက်ဆုံးတော့ သူမ မှာလည်း အရှက် တ၇ားဆိုတာ ရှိသေးတယ်။ ကြယ်တာရာ စုဝေးမှု အဆင့်ကျောင်းတော်သားတွေ အတွက် သူ့ကို ဒီလိုမျိုး လာစိန်ခေါ်မှာတော့ ခံသင့်တယ်။
ဒါပေမယ့်လည်း ဖန်ကျန်းရှီက ပင်းယန်ကို လျှော့်တွက် မိသွားဟန်ပါပဲ။
ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့
ပင်းယန် က ခပ်မြန်မြန်ပဲ ပြန်လာတာကြောင့် ဖြစ်တယ်။ သူမ ဘေးမှာတော့ အစိမ်းရောင် သံချပ်ကာ ၀တ်ထားတဲ့ လူငယ် တစ်ဦး ပါလာခဲ့တယ်။
“သက်တော်စောင့်တွေ အကာအကွယ်တွေ ခေါ်လာတာလား။” ဖန်ကျန်းရှီက တွေးနေတယ်။
“ နင်အခု ဘယ် အဆင့်ေ၇ာက်ပြီလဲ သူတို့ကို ပြော ” ပင်းယန်က ဖန်ကျန်းရှီနဲ့ ရန်ရွှယ်ဆီကို လျှောက်လာရင်းနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ မင်းသမီးကို ပြန်ဖြေပါတယ် ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ကောင်းကင်ေ၇ာင်ပြန် အဆင့်ကို ရောက်ရှိပါတယ်။ ” သက်လတ်ပိုင်း လူရွယ်က လေးစားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီလေ။ အခု နင့် ငါ့ကို အနိုင်တိုက်စေချင်တယ်။ ” ပင်းယန်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ ပြောသလိုမျိုးနဲ့ဖန်ကျန်းရှီကို ဦးတည်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ မင်းသမီးကို မထိခိုက်ဝံ့ပါဘူး။” လူရွှယ်က ကြောက်လန့်တကြားပြောလိုက်တယ်။
“ ဒီနေ့ ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်ရင် ။ နင် ငါ့ကို မနိုင်ရင် ။ နင့်အိမ် ကို ဖျက်ဆီး ပြစ်မယ်။” ပင်းယန်ဟာတော့ လုံးဝကို ဆုံးဖြတ် ထားဟန်ပါပဲ။
“ မင်းသမီးက ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက် အနိုင်ယူစေချင်တာလား။”
သူ က တိုက်ပွဲ တစ်ပွဲကို ကောင်းကောင်းတိုက်နိုင်တယ်လေ။ ကောင်းကင်ရောင်ပြန် အဆင့် ကျင့်ကြံသူက ကြယ်တာရာ စုဝေးမှု အဆင့်ကို ဘာကြောင့် မနိုင်ရမှာလဲ။ ခြားနားချက်က ကြီးမားလွန်းတယ်။
“ ဟုတ်တယ်။” ပင်းယန်က ခေါင်းငြ်ိမ့်လိုက်တယ်။
တခြားသော စာဖြေသူ ကျောင်းတော်သားတွေကတော့ သတိပြုမိစပြုလာတယ်။
သူတို့ အားလုံးဟာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်လာကြတယ်။
“ ဒါက ပင်းယန် မင်းသမီးပဲ။”
“ ဘာလို့သူက တိုက်ခိုက်ရေး စာမေးပွဲမှာ ပါလာတာလဲ။ နောက်ပြီးတော့ ၀မ်ချွမ်ဖုန်းကို စိန်ခေါ်နေတယ်။”
“ ၀မ်ချွမ်ဖုန်းက ကောင်းကင်ရောင်ပြန် အဆင့် ကျင့်ကြံသူလေ။ ပင်းယန် မင်းသမီးက ကြယ်တာရာ စုဝေးမှု အဆင့်ပဲ ၇ှိသေးတာ ဘာလို့သူမက စိန်ခေါ် နေတာလဲ။ ၀မ်ချွမ်ဖုန်းက သူမကို ထိခိုက်အောင် လုပ်၇ဲမှာ မို့လား။”
စာဖြေသူတွေဟာ အမျိုးမျိုးတွေးတော နေကြတယ်။
စုတုန်းလင်ကတော့ ဒီအချိန်မှာ လူအုပ်ထဲကနေ တိုးထွက်လာတော့တယ်။
အစိမ်းရောင် သံချပ်ကာကို ၀တ်တင်ထားပြီးတော့ လေထဲမှာ တလူလူ လွင့်နေတဲ့ ဆံပင်တွေနဲ့ အတော်လေးကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပင်မယ့်လည်း ပင်ပန်း်နေတဲ့ အသွင်ကိုတော့ မဖုံးကွယ် နိုင်ဘူး ဖြစ်တယ်။