နတ်ဘုရား မုခ်ဝ - Chapter - 194 ဒီတိုင်း ဖြတ်သွားတာ
“ဘာ” သွမ့်ပြည်ထောင် အရှင်ရဲ့လက်ဖက်၇ည် ခွက်ကတော့ ဒါကို ကြားချိန်မှာ မြေကြီးပေါ်ကို ပြုတ်ကျ သွားခဲ့တယ်။ “မင်းပြောတာက သူတို့တွေ တံတားကျိုးကို ဖြတ်သွားတယ် လား။ ဒါက ဖြစ်နိုင်လို့လား။”
“ သူ တကယ်ပဲ တံတားကျိုးကို ဖြတ်သွားတာလား။” သတင်းပို့သူတွေဟာ မယုံကြည်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေကြတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဒါက တော့ အဖြစ်မှန်ပါပဲ။
“ သူ တကယ်ပဲ တံတားကျိုးကို ဖြတ်သွားတာလား။” သွမ့်ပြည်ထောင် အရှင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ လက်ဖက်ရည် သောက် ပန်းကန်လိုမျိုး ပြူးထွက်နေကြတယ်။ ဟန်ချန်ဖုန်း ကို သာ စိုက်ကြည့်နေပြီးတော့ ဒီ သတင်းကြောင့် လုံးဝကို ထိတ်လန့်နေခဲ့တယ်။
သွမ့်အရှင်ကော။ ဟန်ချန်ဖုန်းပါ ဖန်ကျန်းရှီ ပထမအချီကို အောင်မြင်နိုင်မယ် ဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း သူတို့ ထဲက တစ်ဦးကမှ တံတားကျိုးကို ဖြတ်သန်းသွားနိုင် မယ် လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။
ဒီ နှစ်တွေ အများကြီးမှာ တံတားကျိုးနောက်က အမှန်တရားကို နားလည် နိုင်သူ တစ်ဦးမှ မရှိခဲ့ဘူး ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမယ့်လည်း အခုမှာတော့
ဖန်ကျန်းရှီဟာ ဒါကို ဖော်ထုတ်နိုင်သွားပြီ ဖြစ်တယ်။
“ သူ ဘယ်လိုများ တံတားကျိုးကို ဖြတ်သွားတာလဲ။” ဟန်ချန်ဖုန်းကတော့ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေခဲ့တယ်။ အဓိကစာစစ်သူ တစ်ဦး အနေနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ယူလာခဲ့ပြီးနောက်မှာတော့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကျောင်းတော်သားတွေကို အတော်များများ မြင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဒီလို အဖြစ်မျိုးကတော့ ထူးဆန်းလွန်းတယ်။
ဒါက ပညာရှိသုခမ်ိန် လောကလေ။
သုခမိန် စစ်နတ် မုန့်ထျန်း ဖန်တီးထားတဲ့ လောက ဖြစ်တယ်။ ဘယ်လိုများ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်တာလဲ။
“ သူ ခုန် သွားတာ။ ခုန် ကျော်သွားတာ။” သတင်းပို့သူရဲ့ အသံ ဟာ ခပ်တိုးတိုး လေး ထွက်လာ ခဲ့တယ်။ ဒီလိုမျိုး ခုန်ကျော် သွားနိုင်မယ် ဆိုတာ ဘယ်သူကမှ မယုံနိုင်ဘူး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ဒီလိုမျိုး ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက် ဆန်တဲ့ အဖြေမျိုးရှိနေတာလား။
ဒီ လို နည်းလမ်းမျိုးက တခြားသူတွေလည်း စမ်းသပ်ခဲ့ဖူးတယ်။
“ သူ ဘယ်လို နည်းကို သုံးပြီးတော့ တံတားကျိုးကို ခုန်သွားတာလဲ။” သွမ့်အရှင်က ဖန်ကျန်းရှီ တခြားနည်းကို သုံးမယ် ထင်တာ ဖြစ်တယ်. ။ ဒီလိုမျိုး ခပ်တုံးတုံး နည်းလမ်းကို သုံးမယ်လို့တော့ သူ ယုံကြည်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။
“ သူ တံတားကျိုးကနေ ခုန်တာ မဟုတ်ဘူး။ တောင်ပူစာ ဘက်ကနေ ခုန်တာ ဖြစ်တယ်။” သတင်းပို့သူက ရှင်းပြလိုက်တယ်။
“ တောင်ပူစာ ကနေ ခုန်တယ်လား။ ဒါ ဒါ က ”
သွမ့် အရှင်နဲ့ ဟန်ချန်ဖုန်းတို့ဟာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ဘုရင်တစ်ဦး အဓိက စာစစ်သူ တစ်ဦး အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကြောင်တောင်တောင် အမူအယာတွေကို ဖုံးကွယ် မထားနိုင်တော့ဘူး ဖြစ်တယ်။
ပြောနိုင်တာကတော့ သူတို့ ဘယ် နေရာမှာ မှားသွားလဲ ဆိုတာကို နားမလည် နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။
“ ကောင်းပြီလေ။ ငါ နားလည်ပြီ။ မင်း … ထွက်သွားလို့ ရပြီ။” သွမ့်ပြည်ထောင် အရှင်က နောက်ထပ် မပြောတော့ဘူး။
အရှင် တစ်ယောက် အနေနဲ့ အာရုံအရမ်းစိုက်တာမျိုး မပြချင်တာ ထုံးစံ အတိုင်းဖြစ်တယ်. ။ ဒီလိုမျိုး သူ့စိတ်သူ ထိန်းရင်းနဲ့ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားတော့တယ်။ ဖန်ကျန်းရှီက အံဖွယ်တွေကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ဆက်တိုက် ဖန်တီးနေတာပဲ ဖြစ်တယ်။
ထုံးစံ အတိုင်း သင်ကြားတာတွေထက်ကို ပိုပြီးတော့ လုပ်နိုင်တယ်။
ပထမဆုံး စာမေးပွဲ တိုင်းမှာ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်တယ်။ အဲ့ဒီ့နောက် ကောင်းကင်ရောင်ြပန် အဆင့်ကို နတ်ဆိုးကျောင်းတော်မှာ ရောက်ခဲ့တယ်။ အသက် ၁၈ နှစ်အောက်မှာ အထူးချွန်ဆုံး ဒုတိယသူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ယန်မြို့တော်ကို ၀င်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူဟာ ၄ နာရီ အတွင်းမှာ အတွေးအခေါ် စာမေးပွဲ တစ်ခုလုံးကို အကုန် ပြီးဆုံးအောင် ဖြေခဲ့တယ်။ နောက်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အဖြေလွှာက အရမ်းကို ပြီးပြည့်စုံလွန်းတယ်။ သူ့ကို အတွေးအခေါ် စာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်း ကျောင်းတော်သား ဖြစ်လာစေတယ်။
အခု ချိန်မှာတော့
တံတားကျိုးကို ဖြေရှင်းနိုင်သွားခဲ့တယ်။
နောက်ပြီးတော့ တောင်ပူစာပေါ်ကနေ ခုန်တာ ဖြစ်တယ်။
ဒါ့ထက်ပိုပြီးတော့ ရူးသွပ်တာမျိုးရှိနိုင်အုန်းမှာလား။ ဒါက ဒါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ဆန္ဒလား။
သွမ့်အရှင်ကတော့ မသိပါဘူး။ ဒါပေမယ့်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် အနေနဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ တင်းကြပ်လာခဲ့တယ်။ နောက်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ဓားတွေ ၀ဲနေသလိုမျိုး ခံစားနေရတယ်။
ဟန်ချန်ဖုန်းက ထွက်ခွာသွားတဲ့ သတင်းပို့သူကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။ လုံးဝကို မထင်မှတ်ထားတာတွေ ဖြစ်နိုင်လွန်းတယ်။ ပင်းယန် နဲ့ ဖန်ကျန်းရှီ အုပ်စု ဖွဲ့သွားတည်းက သူတို့ရဲ့ လမ်းတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်တယ်.။
ဖန်ကျန်းရှီက သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ပြနေပြီ။ ပထမအချီမှာတင် စုတုန်းလင်ကို အနိုင်တိုက်ခဲ့တယ်။
နောက်ပြီးတော့ အခုချိန်မှာ တကယ်ပဲ တံတားကျိုးကို ဖြတ်ခဲ့ပြီ ။
ဒါက မိုက်မဲမှုတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တာပဲ ဖြစ်တယ်။
သူ့စိတ်သူ အေးအေး ထားလိုက်တယ်။ ရှင်ချင်းစွေ့ နဲ့ နန်ကုန်းမု တို့ကို သူ ထပ်မကြည့်တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီးတော့ နောက်ထပ် ဘယ်လို လှုပ်ရှားအုန်းမယ် ဆိုတာကို တွေးတော နေတော့တယ်။
သေစေနိုင်လောက်တဲ့ ပြစ်ချက်ကို လုပ်ဖို့ အတွက် လိုအပ်လာပြီ။
“ ဖန်ကျန်းရှီ … တံတားကျိုး။ ဖြတ်နိုင်တယ်။ တံတားကျိုး” ဟန်ချန်ဖုန်း က သူ ကိုယ်တိုင် အထပ်ထပ် အခါခါ တွေးနေတော့တယ်။ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်အေးအေး ထားရင်းနဲ့ ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တယ်။ ဒါတွေ အားလုံးက တိုက်ဆိုင်မှုပဲ။ ဒါပေမယ့်လည်း လူ တစ်ယောက်က ဒီလောက်များတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတွေ ရှိနိုင်မှာလား။ ဒါက ရှည်လျားလွန်းတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုကြီးတွေပဲ။
အခုတော့ ဘာဖြစ်ပြီလဲ။
သူ ပျာယာခတ်လို့ မရဘူးလေ။ လုံးဝ မရဘူး။ အမှားတွေ များလာလိမ့်မယ်။
ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခု ပဲ။ လုံးဝကို တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခုပဲ ။ ဒုတိယ အတားအဆီးကိုတော့ သူ မဖြတ်နိုင်လောက်ဘူး။ လုံးဝကို ။ ဟန်ချန်ဖုန်းက အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူသွင်းရင်း ဖြေသိမ့်နေခဲ့တယ်။
မင်းသားကိုးကတော့ ထွက်သွားတဲ့ သတင်းပို့သူကို တစ်ချက်တောင်မကြည့်ပါဘူး။ အစအဆုံး တစ်ခုမှ ၀င်မပြောခဲ့ဘူး။
သတင်းပို့သူ ပြောတာကို လုံးဝ မကြားတဲ့ အတိုင်း ရှိနေခဲ့တယ်။
…
ဖန်ကျန်းရှီကတော့ တော်ဝင်ကျောင်းတော်ထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲတော့ မသိဘူး ဖြစ်တယ်။ တံတားကျိုးကို ဖြတ်လာပြီးတဲ့နောက် ရှုခင်းကို ခံစားနေခဲ့တယ်။
မှန်တာပေါ့။ သူက တံတားကျိုးရဲ့ တခြားတစ်ဖက်မှာ ၇ှိနေတာ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမယ့်လည်း
ဒီ ဘက်ကတော့ ထူထပ်လှတဲ့ အဖြူရောင် မြူနှင်းတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတာကြောင့် တိမ်သား နန်းတော်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒီ မြင်ကွင်းက မိုက်လွန်းတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်းေ၇ှ့ကို တော့ မြင်ရဖို့ ခက်ခဲတယ်။
တံတား ဆုံးတဲ့ အထိ ဆက်လျှောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာသွားရအုန်းမလဲ မသိနိုင်ဘူး ဖြစ်တယ်။
သူ ပြောနိုင်တာကတော့ ဒီ တစ်ဖက် တံတားကျိုးက ဟိုဘက် တစ်ခု ထက် ပိုရှည်လျားတယ် ဆိုတာပဲ ဖြစ်တယ်။
အကယ်၍ ဒီ နှစ်ပိုင်းက ဓားတွေ ဖြစ်ခဲ့မယ် ဆိုရင် ပထမ တစ်ခုကတော့ ဓားလက်ကိုင် ဖြစ်ပြီးတော့ အခု လျှောက်နေတဲ့ ဘက်ကတော့ ဓားသွားပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဓားသွားက လက်ကိုင်ထက်တော့ ပိုရှည်လျားတယ်။
“ ဒါက လုံးဝကို အတိအကျပဲ။ မြူတွေရဲ့ တခြားတစ်ဖက်မှာ တံတားတစ်ခု ၇ှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ပိုပြီးတော့ ရှည်လျားတယ်။ ” ဖန်ကျန်းရှီ ကတော့ နောက်ဆုံးမှာ တံတားကျိုးရဲ့ တခြားတစ်ဖက်ကနေ ခုန်လို့ မဖြစ်မှန်း နားလည် သွား ပြီ ဖြစ်တယ်။
နောက်ကို ပြန် လှည့်ကြည့်ချိန်မှာတော့ မြူတွေကြောင့် ဘာက်ိုမှ မမြင်နိုင်ဘူး ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမယ့်လည်း နောက်ထပ် ပုံရိပ် တစ်ခု ဟာ မြူနှင်းကြားကနေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။
ဒါကတော့ ရန်၇ွှယ်ပဲဖြစ်တယ်။ အကျီဖြူနဲ့ ရန်ရွှယ် ။
“ မင်းက ဒီမှာလား။”
“ငါ ဒီမှာ”
သူတို့ရဲ့ စကားတွေဟာ အတော်လေးကို ရိုးရှင်းတယ်။ စကားကို ရှည်ရှည် ဝေးဝေးမပြောပင်မယ့်လည်း တစ်ယောက်ပြောတာကို တစ်ယောက်နားလည် တာပဲ ဖြစ်တယ်။
“ သွားရအောင်” ဖန်ကျန်းရှီက ရန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ ကောင်းပြီလေ။” ရန်ရွှယ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။
ဒီလိုမျိုး သူတို့ နှစ်ဦးဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့တယ်။ ဒါကတော့ လုံးဝကို တိမ်တွေထဲမှာ လမ်းလျှောက်သလို ပါပဲ။
“ဟားဟားဟား …. ဒီ ဘက်မှာ တကယ့်ကို တံတား တစ်ဖက် ၇ှိနေတာပဲ။ ငါ ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ခမည်းတော်ကတော့ ငါ ခုန်တာ တွေ့ရင် လုံးဝကို အံ့သြနေတော့မှာပဲ။ ယန်လေး ဒါကိုတွေးဖူးလား … ဟားဟားဟား ငါ က တော်တယ်။ အရမ်းကို ထက်မြက်တယ်။”
ဖန်ကျန်းရှီနဲ့ ရန်ရွှယ် တို့ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ပင်းယန်ရဲ့ အသံ ဟာ သူတို့ နောက်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီ့နောက် နီရဲတဲ့ အလင်းတန်းတွေဟာ သူမ လမ်းလျှောက်လာတဲ့ တစ်လျှောက်မှာ ချီလင်လှံရဲ့ အလင်းတန်းတွေ ဟာ ဝေ့၀ဲ ထွက်ပေါ်နေခဲ့တယ်။
“ ဟေးးး ။ ဖန်ကျန်းရှီ ။ နင်ဘာလို့ ငါ့ကို မစောင့်တာလဲ။ ” ပင်းယန်ဟာ သူတို့ နောက်ကနေ လိုက်လာရတာ အတော်လေးကို စိတ်လက်မရှည် ဖြစ်နေဟန်ပါပဲ။
“ မင်း လာဖို့ ဘာလို့ အကြာကြီး စောင့်ရမှာလဲ။” ဖန်ကျန်းရှီဟာ သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို တောင် မလှည့်တော့ပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
ပင်းယန်ဟာတော့ သူမ မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နဲ့ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဖန်ကျန်းရှီ ပြောနေတာကို သူမသိတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း သူမရဲ့ အမှားကို လက်ခံဖို့ကတော့ ခက်ခဲတယ်။
ပင်းယန်ဟာ ရယ်မောရင်းနဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ဘေးဘီကို ဝေ့၀ဲကြည့်နေခဲ့တယ်။
“ ဟဟား ဒီလိုပဲ ဖြစ်သွားတယ်။ တံတားဘက်ကနေ တစ်ယောက် ခုန်ချသွားတယ်။ သူ့ကို ငါ အမျြးကြီး ကြိုးစားရပ်တန့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အဆုံးမှာတော့ သူ သေသွားခဲ့တယ်။ ဒါ ကြောင့် ငါလာ တာ နောက်ကျသွားတာပဲ။”
ပင်းယန် ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဓားစာခံ နှစ်ဦးဟာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်မယုံကြည်နိုင်စွာကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ဘယ်လို တောင် အမှိုက်လို စကားတွေလည်း ဘယ်တုန်းကများ ဘယ်သူက ရပ်ဖို့ လုပ်တာလဲ။ မင်းပဲ သူ့ကို ခုန်ချင်ခုန်လို့ ပြောလိုက်တာလေ။
ဒါပေမယ့်လည်း သူတို့ တွေးတော ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ပင်းယန်ကို ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ဖန်ကျန်းရှီ ဟာ လည်း မယုံနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့်လည်း သူမရဲ့ အလိမ် အညာတွေကို မပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ လမ်းဆက်လျှောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ပင်းယန် လိုက်မှီလာအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ ဟာ အလျင်မလိုပဲနဲ့ ဖြည်းဖြည်း ချင်း လျှောက်ရင်းသာ ရှုခင်းတွေကို ကြည့်နေတော့တယ်။
…
ဒုတိယအချီမှာ စာဖြေသူ နှစ်ဦးသာ ကျန်ရှီ နေတာ ဖြစ်တယ်။ သူတို့ နှစ်ဦးဟာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရပြီးတော့ အတော်လေးကို စုတ်ပြတ်သတ်နေခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေဟာ နှေးကွေးနေပြီးတော့ အတော်လေးကို ပြင်းထန်နေခဲ့တယ်။ သွေးတွေဟာ ကျဆင်းနေပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေဟာ လှုပ်ခါနေခဲ့တယ် ။
အောင်နိုင်သူကတော့ အဆင့်တက်မယ်။ ကျရှုံးသူကတော့ ထွက်ရမယ်။
ဒါက တိုက်ခိုက်ရေးစာပေးပွဲ လေ။ ဘာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ဘ၀ တစ်ခုလုံးကို မပေးနိုင်ရမှာလဲ။
“ သတ်။” စာဖြေသူ တစ်ယောက် ဟာ သူ့ရဲ့ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ သူ ရဲ့ တစ်သက်တာ အစွမ်းအားလုံးကို သုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ချိန်မှာပဲ ခြေသံတွေနဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“ ဘာလို့ ဒီမှာ တခြားသူတွေ ရှိနေတာလဲ” စာဖြေသူ နှစ်ဦးဟာ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို လည်ကြည့်လိုက်ကြတော့တယ်။
မြူနှင်းကြားမှာ လမ်းလျှောက်လာတဲ့ လူ ငါးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မြင်ကွင်း တစ်ခုလုံးဟာ အတော်လေးကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ပုံရိပ်တွေဟာ ပိုပြီးတော့ ရှင်းလင်းလာခဲ့တယ် ။
ဖန်ကျန်းရှီ ရန်၇ွှယ် ပင်းယန် အပါအ၀င် စုစုပေါင်း ငါး ဦးဟာ ပေါ်လာတော့တယ်။
စာဖြေသူ နှစ်ဦးဟာတော့ သူတို့ မြင်နေရတာကို အံ့သြနေကြတယ်။
“ ဖန် … ဖန်ကျန်းရှီလား”
“ ပင်း ပင်းယန် မင်းသမီးလဲ ပါတယ်။ ”
“နောက်ပြီးတော့ ရန်၇ွှယ်နဲ့ သခင်လေး တန် ။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”
ဖန်ကျန်း၇ှီဟာ မြူနှင်းထဲမှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ နာမည် ကို ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သူ မြင်ရ ချိန်မှာတော့ စာဖြေသူ နှစ်ဦးဟာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“ မင်းတို့ နှစ်ယောက် အတော်လေးကို ခက်ခဲ နေတဲ့ပုံပဲ။ ဆက်လုပ်ကြပါ။ ငါတို့ ဖြတ်သွားရုံပဲ” ဖန်ကျန်းရှီ က စာဖြေသူ နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးတော့ ဆက် လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ နောက်မှာ ဘာ ဖြစ်ဖြစ် ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။
ရန်ရွှယ် နဲ့ ပင်းယန် တို့ဟာ စာဖြေသူ နှစ်ဦးကို လျစ်လျူရှုပြီးတော့ ဖန်ကျန်းရှီ နောက်ကို ဆက်လိုက်လာခဲ့တယ်။ နောက်ပြီးတော့ ဒုတိယ အတားအဆီး ဆီကို လျှောက်သွားခဲ့တယ်။
ပြိုင်ဆိုင်နေကြတဲ့ စာဖြေသူ နှစ်ဦးကတော့ ထိတ်လန့်တကြားကြည့်နေကြတယ်။ သူတို့ မျက်စိရှေ့က သူတွေကို မယုံနိုင်ဘူး။
“ ဖြတ်သွားတာ။ ဒါက ဘာကို ပြောချင်တာလဲ။”
“ဒါ က တကယ်ပဲ ဖန်ကျန်း၇ှီနဲ့ ရန်၇ွှယ်လား ။ ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပဲ မျက်စိလှည့်စားနေတာလား။”
“ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး မျက်စိမှောက်နေတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဟုတ် ”
“ ဒါ ဆို ဘာလို့ ဒီမှာ ငါးယောက်တောင် ရှိနေတာလဲ။“
“…”
“သူတို့ တံတားကျိုးကို ဖြတ်လာတာ ဖြစ်နိုင်မလား”
“ မိုးနတ်မင်းရေ.ု.. ဒါက မဖြစ်နိုင်တာပဲ”
စာဖြေသူ နှစ်ဦးဟာ မျက်စိလည်နေခဲ့တယ်။ သူတို့တွေဟာ တံတားကျိုးကို တကယ်ပဲ ဖြတ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်ဘူး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အခု ဖြတ်လာသလိုမျိုး ငါး ယောက်အုပ်စု ကြီးကတော့
ဒါ ဆိုရင် ဖြစ်နိုင် ချေ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ သူတို့ အားလုံး ငါးယောက် စလုံး တံတားကျိုးကို ဖြတ်လာတာ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမယ့်လည်း ဘာလို့ ငါးယောက် ဖြစ်နေတာလဲ။ ခြောက်ယောက် မဟုတ်ပဲနဲ့ ။