နတ်ဘုရား မုခ်ဝ - Chapter - 195 အမြွှာ ကျောက်တုံး နှစ်ခု
စာဖြေသူ နှစ်ယောက်ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဘယ်သူကမှ မဖြေပါဘူး။ လူငါးဦး အုပ်စုဟာတော့ အတော်ဝေးဝေးနေရာက သစ်ပင်ကြီးမှာ ရှိနေပြီ ဖြစ်တယ်။
ဒါက အတော်လေးကို အုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ သစ်ပင်ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း သစ်သီးတွေတော့ မရှိဘူး။
ကြည့်ရတာတော့ သာမာန် သစ်ပင် တစ်ပင်နဲ့ တူတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အောက်ခြေမှာတော့ ကျောက်တုံးပြား နှစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။
“ ဒါက ဒုတိယ အတားအဆီးပဲ။ ” ပင်းယန် ဟာ သစ်ပင်အောက်က ကျောက်တုံး နှစ်ပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ ဖန်ကျန်းရှီကို ပြောလိုက်တယ်။
“ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။” ဖန်ကျန်းရှီက ကျောက်တုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။
လုံးဝကို တူညီနေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေ ၇ှိတယ်။ သူတို့ နှစ်ခု ရဲ့ ခြားနားချက်ကတော့ အေ၇ှ့မှာ ရှိတဲ့ တစ်ခုဟာ အတော်လေးကို ကြမ်းတမ်းနေပြီးတော့ နောက်မှာ ၇ှိတဲ့ တစ်ခုကတော့ မှန်သားလို ချောမွေ့နေခဲ့တယ်။
“ ကောင်းပြီလေ။ ငါ နားလည်ပြီ။ ငါ ဒီကို ဘယ်လိုများေ၇ာက်လာတယ် ထင်လဲ။ ” ပင်းယန် ကမေးလိုက်တယ်။
“ အာ။ မင်း ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။”
“ ငါ … အဟမ်းး။ ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။ ငါ နင့်ကို မပြောပြဘူး။” ပင်းယန်က စနောက်ဖို့ အချိန် ကောင်းကို ပြုလုပ်လိုက်တယ်။
“အကယ်၍ ငါ ခန့်မှန်းတာသာ မှန်မယ် ဆိုရင် ဒါက “စိတ်နှလုံးကျောင်းတော်သား သစ်ပင်” ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မုန့်ထျန်းက ကောင်းကင်တာအို ကို နားလည်စေတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီ ကျောက်တုံး နှစ်တုံးက (အမြွှာကျောက်တုံး နှစ်ခု) ပဲ ဖြစ်ရမယ်။” ရန်ရွှယ်က ပြောလိုက်တယ်။
“ရန်၇ွှယ် ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါတွေက အမြွှာ ကျောက်တုံးတွေပဲ။ ဒါပေမယ့်လည်း ဒီနှစ်တွေ အတွင်းမှာ ဘယ်သူကမှ မဖြေရှင်းနိုင်သေးဘူး။ တစ်ခုမှာ စာရှိတယ်။ နောက်တစ်ခုမှာ မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့်လည်း စာလုံးရှိတဲ့ တစ်ခု က ၁၅ မိနစ်တိုင်းမှာ တစ်ခါ ပြောင်းလဲတယ်။” ပင်းယန်က ထပ် ရှင်းပြတယ်။
“ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လို ဖြေရှင်း ရမှာလဲ။” ဖန်ကျန်းရှီက ပင်းယန်ရဲ့ စိတ်လှုပ်၇ှားမှုကို မဖျက်ဆီးလိုဘူး ဖြစ်တယ်။
နောက်ပြီးတော့ သူလည်း ဒါကို နားမှ မလည်တာ။
“ လူတစ်ယောက်က စာလုံးတွေကို ၁၅ မိနစ် အတွင်းမှာ မှတ်မိရမယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဒီစာလုံးတွေကို နောက် ကျောက်တုံး ပေါ်မှာ ကူးရေးနိုင်ရမယ်။ နင် အကုန်လုံးမှန်မှ ကျော်နိုင်မယ်။ တစ်ခု မှားသွားရင် ထွက်ရပြီ။” ပင်းယန် က ခေါင်းမော့ရင်းပြောလိုက်တယ်။
“ အဲ့လောက် လွယ်လား” ဖန်ကျန်းရှီကတော့ ဒီလောက် ယုံမယ်လို့ မထင်ထားမိပါဘူး။
“ လွယ်တယ်။ ဘယ်လောက် များပြားတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ စာဖြေသူတွေ ဒီ အဆင့်မှာ ကျရှုံးခဲ့လည်း ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။ ကျောက်တုံးပြားပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားတွေကလည်း ရှေးကျတဲ့ ဘာသာစကား ဖြစ်တယ်။ ငါတို့ သုံးနေကျ ဘာသာစကားမဟုတ်ဘူး။ အတည်မရှိ အစဉ်သဖြင့် ပြောင်းလဲ နေတဲ့ စာလုံးပေါင်း ၃ ထောင်ကို မှတ်မိဖို့က နင့်အတွက် လွယ်လို့လား။” ပင်းယန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။
“ အဲ့တာက မလွယ်ဘူးလား ” ဖန်ကျန်းရှီက ပြန်ဖြေတယ်။
ပင်းယန်ရဲ့ မျက်နှာ ကတော့ ဒေါသ ကြောင့် နီရဲ နေခဲ့တယ်။
“ ဟွန့် ။ နင်တွေးနေတာကို ငါသိတယ်။ လူတွေ အများကြီင်္း ဒါကို လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ စုတ်တံ နဲ့ စာရွက်ကို သုံးပြီးတော့ ဒီစာလုံးတွေကို မှတ်သားဖို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ သူတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ဒါပေမယ့်လည်း စာလုံးတွေက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်။ ကူးရေးဖို့ တောင် အတော်လေး အချိန် ကြာလိမ့်မယ်။ ဒီကျောက်တုံးပေါ်မှာ ဒီလိုမျိုး အချိန် ကိုက်ကူးရေးဖို့ က မဖြစ်နိုင် ဘူး။ ငါတွေးတာတော့ ဒီ နှစ်ယောက်ကို အရင် ဆုံး လုပ်ခိုင်းသင့်တယ်။”
ပင်းယန်ဟာ ပြောရင်းနဲ့ အတော်လေး ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်နေတဲ့ စာဖြေသူ နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ရဲရဲ တောက် ချီလင်လှံကတော့ စတင်ပြီးတော့ အလင်း ဖြာလာတော့တယ်။
“ ဒါက လွယ် တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဒါတို့ လုံးဝကို ဖြတ်နိုင်မှာပဲ။” ဖန်ကျန်းရှီက ပင်းယန်ကို လျစ်လျူရှုပြီးတော့ စာရွက် နဲ့ မှင်ကို ထုတ်လာလိုက်တယ်။
“ နင် မှင်နဲ့ စုတ်တံကို ယူလာတယ်။ ငါပြောပြီးသားပဲ ကူးရေးတာက အလုပ် မဖြစ်ပါဘူး။” ပင်းယန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပုံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ ငါ ကူးေ၇းမယ်လို့ ပြောမိလို့လား။” ဖန်ကျန်းရှီက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
“ နင် နင် ကူးရေးဖို့ မပြင်ဆင်ထားဖူး ဆိုရင် ဒါက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။” ပင်းယန်က သူ မရဲ့ လက်တွေကို တဖျပ်ဖျပ် ခါရင်းနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
“ လောင်း ချ မလို့” ဖန်ကျန်းရှီက ကျောက်တုံးပေါ်ကို မှင်တွေ ဖြန်းလိုက်တယ်။ ကျောက်တုံးနက်ဟာတော့ ပိုပြီးတော့ နက်မှောင်သွားောတ့တယ်။
ဒါက ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ ဖြစ်တယ်။
လုံးဝကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာ ။
ပင်းယန်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ ပြာနှမ်းသွားတော့တယ်။ ဖန်ကျန်းရှီက သမိုင်းဝင် ပစ္စည်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ ။ ကျောက်တုံးပြားတွေကို
ဒါ့အပြင်ကို မှင်တွေ ဖြန်းပြီးတဲ့ နောက်မှာ ဖန်ကျန်းရှီဟာ ကြီးမားလှတဲ့စုတ်တံ ကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးတော့ ပွတ်တိုက်နေခဲ့တယ်။
ပင်းယန်ရဲ့ ချီလင်လှံပေါ်မှာ မီးတောက်တွေ ပိုပြီးတော့ ထွက်လာတော့တယ်။
သူမ ဟာ ဖန်ကျန်းရှီကို စိတ်ခေါ် ချင်နေတဲ့ပုံပါပဲ။ ဖန်ကျန်းရှီ ကတော့ စာရွက်တွေကို ထုတ်ပြီးတော့ တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု ဆက်နေခဲ့တယ် ။
“ အာ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။” ပင်းယန်ဟာတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိတ်ရှုပ်စွာနဲ့ လှည့်နေတော့တယ်။ သူဘာတွေ လုပ်ေ်နတာလဲ။ စာရွက်တွေကို ဆက်နေတာလား။
“ စာ ပုံနှိပ်တာကို နားလည် လား။” ဖန်ကျန်းရှီက ခေါင်းတစ်ချက် တောင် မော့မကြည့်ပဲနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ ဘာ ပုံနှိပ်တယ်”
“ အာ ။ မင်းရဲ့ အသိပညာနဲ့ ဆို ငါ ရှင်းပြရင်တောင် နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို ပုံသွင်းတာ တစ်ခု ပြမယ်။” ဖန်ကျန်းရှီက စတင်ပြီးတော့ အလုပ်လုပ်တော့တယ်။
ရန်၇ွှယ်ကတော့ ဘေးမှာပဲ ရပ်နေပြီးတော့ စကားမပြောပါဘူး။
ဓားစာခံ နှစ်ဦးဟာလည်း ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။ သူတို့လည်း တစ်ခွန်းမှ ၀င်မပြောရဲဘူး ဖြစ်တယ်။
ပင်းယန်က လုံးဝကို ပေါက်ကွဲနေတာ သိသာပါတယ်။ ဖန်ကျန်းရှီက ပင်းယန် မင်းသမီးကို ဒီလိုမျိုးပြောတာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတယ် ။
“ ငါ့ရဲ့ ဥာဏ်ပညာကို ဘယ်လိုများ လှောင်ရယ်နိုင်တာလဲ။ နင်သာ ငါ့ကို ပုံနှိပ်တာ အကြောင်း မရှင်းပြဘူး ဆို၇င် နင် နဲ့ သေတဲ့ အထိ တိုက်ခိုက်မယ်။ ” ပင်းယန်က လုံးဝကို ဒေါသ ထွက်လာတော့တယ်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ အပေးအယူ ရှိတယ်။” ဖန်ကျန်းရှီက ဖြည်းဖြည်း ချင်း ပြောပ်ြတယ်။
“ ဘာ လဲ ပြော”
“ ပျော်စရာလုပ်ဖို့ မင်းရဲ့ ချီလင်လှံကို ငှားပါအုန်း။”
“အိမ်မက် မက်နေတာ ရပ်လိုက်တော့ ”
“ ဒါဆို၇င် မင်း တတိယ အချီကို မြန်မြန်ဝင်ချင်လား။ ချီလင်လှံကို မငှားပဲ အချိန် ဖြုန်းနေမှာလား။”
“ဟွန့် ငါ့ကို လိမ် ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ ငါ ဒီလောက် မတုံးဘူး။” ပင်းယန် က အော်ရင်းနဲ့ လှည့်စားမခံ ရဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ဖန်ကျန်းရှီက ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ စာရွက်တွေကို သာ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ကပ်နေခဲ့တယ်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ နောက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။
စာရွက်ဖြူပေါ်မှာတော့ စာလုံးတွေ ပြည့်နေပြီ ဖြစ်တယ်။
ပင်းယန်ကတော့ ဒီ စာလုံးတွေကို ခပ်မြန်မြန် မှတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကလှည့်ပတ်ကြည့်နေ ပင်မယ့်လည်း ဒါကိုတော့ ကောင်းကောင်း နားမလည် ဘူး ဖြစ်နေတယ်။
“ ဒါတွေကို မှတ်မိဖို့ အတွက် လုပ်နေတာလား။ ဒါက အသုံးမ၀င် ဘူး။ ဒီ စကားလုံးတွေက သိပ်မကြာခင်ပဲ ပြောင်းသွားတော့မှာ ” ပင်းယန်က စာရွက်ပေါ်က စာလုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီ နည်းလမ်းက အလုပ် မဖြစ်ဘူးးလို့ တွေးနေဆဲ ဖြစ်တယ်။
“ အပိုတွေ ပြောနေတာ ရပ်တော့ ။ ငါ့ကို ချီလင်လှံ ပေး”
“ နင် … ဟွန့် ။ နင် ငါ့ကို လိမ်ဝံ့ရင် ငါ နင့်ကို အသေသတ်မယ်။” ပင်းယန် ဟာ ဖန်ကျန်းရှီကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ ချီလင်လှံကို ငှားပေးလိုက်တယ်။
ဖန်ကျန်းရှီကတော့ ချီလင်လှံကို ယူလိုက်ပြီးတော့ မြေကြီးထဲမှာ စိုက်ထားလိုက်တယ်။
ကြီးမားတဲ့ မီးတောက်ကြီးတွေဟာ မိုးထိအောင် တက်နေတော့တယ်။ မီးတောက် ရဲ့ အရှိန် အ၀ါတွေဟာ ဖန်ကျန်းရှီရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု အောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ပုံစံ မျိုးပါပဲ။
“ ဘုန်း။” ကြီးမားတဲ့ ပဲ့တင့်သံ တွေဟာ ထွက်ပေါ်လာတော့တယ်။
မြေကြီးထဲမှာတော့ ကြီးမားတဲ့ အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်ပေါ်လာတော့တယ်။
“ နင် နင် ဘာလုပ် မလို့လဲ။” ပင်းယန်ဟာ ဒါကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူးပဲ ဖြစ်တယ်။
“အစွမ်းတွေ ထုတ်နေတာလေ။ ပြဿ နာ ရှိလို့လား။” ဖန်ကျန်းရှီ ဟာ အလုပ် မစခင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်လိုက်တာပဲ ဖြစ်တယ်။
အရင်လောကမှာ တုန်းက သူ ဟာ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ပတ်လောက် ပုံနှိပ် စာ တွေကို လုပ်နေရတာ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမယ့်လည်း ဒီ လောကမှာတော့ ပိုပြီးတော့ လွယ်ကူတယ် ။
သူ ။ ရန်၇ွှယ် နဲ့ ပင်းယန် တို့က ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိတဲ့ အရာတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ် ။ ဒီလိုမျိုး ငါးဦးပေါင်းလိုက်ရင်တော့ မြေကြီး ပုံစံ အခြေအနေက်ို ပြောင်းလဲ ပြီးတော့ ပုံနှိပ်တာမျိုးကို လုပ်ဖို့ လွယ်ကူတာပဲ ဖြစ်တယ်။
ပုံနှိပ်တာက ဒီမှာ ဆိုရင် ၁၅ မိနစ်က လုံလောက်တယ် ။
အဲ့ဒီ့နောက် ဖန်ကျန်းရှီ ဟာ စတင်တော့တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ထဲက စာရွက်တွေကို ငါး ခု ခွဲပြီးတော့ လူ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ပုံနှိပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။
ပင်းယန်ကတော့ သိပ်ပြီး လုပ်ချင်ဟန် မတူဘူး ။ ဒါပမေယ့်လည်း ဖန်ကျန်းရှီ ရဲ့ သရုပ်ပြ မှု အပြီးမှာတော့ သူမဟာ ပိုပြီးတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ် ။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ။ လူ ငါးယောက် ပေါင်းစည်းမှုနဲ့ စာလုံးလှိမ့် တာ ဟာ ပြီးစီးတော့မှာ ဖြစ်တယ်။ ကျောက်တုံးပြားကြီး ပေါ်မှာတော့ စာရွက်ဖြူတွေ ပြည့်နေခဲ့ပြီ။
အဲ့ဒီ့နောက် ဖန်ကျန်းရှီ ဟာ ဒီ စာလုံးလှိမ့်ခြင်းကို ဘယ်လို အသုံးပြုရမလဲ ဆိုတာ ရှင်းပြလိုက်တယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ ပင်းယန်ဟာ အတော်လေးကို သံသယ ရှိနေတာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဒါကို ကြားပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ တလက်လက် တောက်ပ လာတော့တယ်။
“ဒါက အလုပ် ဖြစ်လား။ ဒါပေမယ့်လည်း ဒါက မျက်နှာပြောင်တာပဲလေ။ ”
“ နားလည် ကြလား ”
“ နားလည်ပါတယ်။”
“ ဒါဆိုရင် ငါ နောက် တစ်ခါပြမယ်။ ငါ အောင်မြင်သွားရင် ဒီ စာရွက် ပုံနှိ်ပ်နည်းကို ချန်ထားခဲ့မယ်။”
“ ဆက်လုပ်ကြ”
“ ဒီ မှာ ပြောစရာ ရှိသေးတယ် ။ ငါ တို့ ဒီနေရာ ကနေ ထွက်သွားရင် ဒီ နည်းပညာကို တန်ဖိုးထားရမယ်။ ဒါကို သုံးချင်တဲ့သူ ၇ှိရင် ငါ့ကို ငွေသား ပေးရမယ်။ မင်းတို့ အားလုံး နားလည်၇ဲ့လား။”
“ ဘာ တန်ဖိုးလည်း ” ပင်းယန်က တော့ စိတ်ရှုပ်နေတယ်။
ဖန်ကျန်းရှီက စတင်ပြီးတော့ ချွေးထွက်လာတော့တယ်။ ဒီ လောက ကတကယ့်ကို ကွာခြားလွန်းတယ်။ တန်ဖိုးက်ို မေ့လိုက်တော့ ဒီ အမြွှာကျောက်တုံးကိုပဲ အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ရအောင် ။
စာလုံးတွေနဲ့ ကျောက်တုံးဆီကို လျှောက်သွားတော့တယ်။ စာလုံးတွေ ပြောင်းလဲ သွားချိန်မှာ သူလက်ထဲက ပုံနှိပ်စာရွက်ကို မြှောက်လိုက်တယ် ။
ဒုတိယ တစ်ဦး အောင်မြင်သွားတော့တယ် ။
ပင်းယန်နဲ့ ရန်ရွှယ် ဟာ ဖန်ကျန်းရှီကို စိတ်ရှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
ဆယ်မိနစ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ဖန်ကျန်းရှီ ဟာ စာလုံးပေါင်း သုံးထောင်ကို ပြန်လည် ပုံနှိပ်ပြီးသား ဖြစ်သွားတော့တယ်။
အဲ့ဒီ့နောက် ကျောက်တုံး အလွတ်ဆီမှာ စ ပြီး လှိမ့်တော့တယ်။
“ ငါ လှိမ့်ရမယ်။” ဖန်ကျန်းရှီ ဟာ ကျောက်တုံးအလွတ်ဆီမှာ စတင်ပြီးတော့ ပုံနှိပ်တော့တယ်။ မ
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျောက်တုံး အလွတ်မှာလည်း စာလုံးတွေ ပြည့်သွားတော့တယ်။ ထုံးစံ အတိုင်း လုံးဝကို ထပ်တူညီနေခဲ့တယ်။
“ ဟမ်။”ေ၇ွှရောင် အလင်းတန်းတွေဟာ ကောင်းကင်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတော့တယ်။
…
တော်ဝင်ကျောင်းတော်ထဲမှာတော့
သွမ့်အရှင်ဟာ လုံးဝကို မထင်မှတ်ထားဟန်တွေ အပြည့်ပေါ်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာတော့ စိတ်ပျက်အားလျော့ မှုတွေ အထင်းသားပေါ်နေခဲ့တယ်။
ဟန်ချန်ဖုန်းကတော့ မျက်စိပိတ် ထားရင်းနဲ့ သာ ခုံပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့တယ် ။ တတိယ အချီကိုတော့ အ၇င်လိုမျိုး မှတ်ချက် မပေးတော့ဘူး ဖြစ်တယ်။
တခြားတစ်ဖက်က မင်းသားကိုးကတော့ တတိယ အချီက ပြိုင်ပွဲတွေကို ကြည့်နေခဲ့တယ် ။
အဲ့ဒီ့နောက် ပုံရိပ်လွှာပေါ်မှာ လူ တစ်ယောက် ပေါ်လာတော့တယ်။ အရင်တုန်းက ရှိမနေခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်လေး ဖြစ်တယ်။ လေထုကို ခွင်းပြီးတော့ ရုတ်တ၇က် ရောက်ရှိလာတာပဲ ဖြစ်တယ်။
သူ့ရဲ့ အပြာရောင် အကျီ၇ှည်ရဲ့ လက်အိုးတွေဟာတော့ လေထုထဲမှာ တဖျတ်ဖျတ် လှုတ်ခတ်နေခဲ့တယ်။
“ဖန် … ဖန်ကျန်းရှီလား” မင်းသားကိုးဟာတော့ သူမြင်နေရတာကို အံ့သြသင့်လွန်ုးနေခဲ့တယ် ။
“ညီလေး ကိုး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အမ်။ ဒါ ဒါက ဖန်ကျန်းရှီလား။ သူ ဘယ်လိုလုပ် တတိယ အချီကို ရောက်လာတာလဲ။” သွမ့်ပြည်ထောင် အရှင်က မင်းသားကိုး ပြောသံကို ကြားတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အကြည့်ရောက်သွားခဲ့တယ် ။
အံ့အားသင့်နေတာဟာ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။
တတိယ အချီကနေ မတက်သေးတဲ့ လူတွေ အားလုံးလည်း မှင်သက်နေကြတယ် ။
သူတို့အားလုံးဟာ အပြာရောင် အကျီ လက်အိုးရှည်နဲ့ လူငယ် တစ်ဦးကို ကြည့်နေကြတာ ဖြစ်တယ်။ ဒါက လုံးဝကို ဖန်ကျန်းရှီပဲ။
ဒီ အချိန်မှာပဲ တော်ဝင်ကျောင်းတော်ထဲမှာ သတင်းပို့သူ ဟာ စာစစ်သူ ခန်းမထဲကို အပြေးဝင်လာခဲ့တယ်။ သူဟာ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တွေကို မေ့ပြီးတော့ အံ့သြမှုတွေနဲ့ သာ ပြည့်နေခဲ့တဲ့ပုံပါပဲ။
“ သွမ့် အရှင်။ အ၇ှုင်။ မင်းသားကိုး။ အကြီးအကဲ ဟန် ။ ဖန် ဖန်ကျန်းရှီက အမြွှာ ကျောက်တုံးကို ဖြတ်သွားပြီ။ သူ တတိယအချီကို တက်သွားပြီ။”
“ ဟမ်။” ဟန်ချန်ဖုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခန ပွင့်လာခဲ့တယ် ။သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာတော့ ဖန်ကျန်းရှီ ကို သာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
သူ စိတ်အေးအေး ထားလိုက်ချင်တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ဖန်ကျန်းရှီက တံတားကျိုးကို ဖြတ်ခဲ့တယ်။ နောက်ပြီးတော့ အမြွှာ ကျောက်တုံးကို ဖြတ်သွားတယ် ။
ဒါကသာ ကံ ကောင်းတာ ဆိုရင်။ ဒီ ကောင်စုတ်ရဲ့ ကံက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းနေလို့လဲ။
“ အမြွာ ကျောက်တုံးတွေ…. သူ တကယ်ပဲ ဖြတ်သန်းနိုင်သွားတယ်။ ဘာ ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။” သွမ့်အရှင်ကတော့ သူ့ရဲ့ အရှိန်အ၀ါကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းသိမ်းနေရတယ်။
ဖန်ကျန်းရှီက တံတားကျိုးကို ဖြတ်နိုင်သွားတုန်းက ကံတရားလို့ ဖြစ်မယ် ထင်ခဲ့တယ် ။
ဒါပေမယ့်လည်း အမြွှာကျောက်တုံးကို ဖြတ်နိုင်တာကတော့ ကံတရားမဟုတ်တော့ဘူး။
နောက်ပြီးတော့
ကျောက်တုံး အမြွှာ အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့က မရေမတွက် နိုင်တဲ့ ဥာဏ်ကြီးရှင်တွေ ကျရှုံးခဲ့တဲ့ အရာ တစ်ခု ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဖြေရှင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်တာမျိုး ။
“ သူ ဘယ်လိုများ ဖြေရှင်းနိုင်သွားတာလဲ။”
အဓိက အချက်ကိုတော့ သွမ့်အရှင်နဲ့ ဟန်ချန်ဖုန်းတို့က အတော်လေးကို ပဟေဠိ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
မင်းသားကိုးတောင်မှ ဖန်ကျန်းရှီ ဘယ်လို လုပ်နေလဲ မသိခဲ့ဘူး ဖြစ်တယ်။
သတင်းပို့သူကတော့ အရမ်းတွေ ဖြေရှင်းချင်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဖန်ကျန်းရှီင်္ သုံးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းကို သူ ဘယ်လိုမျိုး ပြောပြလို့ ရမလဲ မသိဘူး ဖြစ်တယ်။
“ အမြွှ့ာကျောက်တုံးကို ထပ်တူညီအောင်လို့ စာရွက်တွေနဲ့ ကပ်ပြီးတော့ ပုံစံတူ စာလုံးတွေကို နောက် ကျောက်ပြားတစ်ခုပေါ်မှာပေါ်အောင်လုပ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီ့နောက် သူ အောင် သွားတာပဲ။” သတင်းပို့သူ ဟာ သူကိုယ်တိုင် ဘာတွေ ပြောနေမိလဲ ဆိုတာတောင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့တယ် ။
“ အမှိုက်တွေပဲ။ အမြွှာ ကျောက်တုံးက ၁၅ မိနစ် တစ်ကြိမ် ပြောင်းနေတာ။ ဘယ်လိုများ အချိန် မှီအောင် ကူးနိုင်တာလဲ။” ဟန်ချန်ဖုန်းရဲ့ အသံဟာတော့ မယုံနိုင်အောင် အေးစက်နေခဲ့တယ်။
“ ဒါ အကြောင်းတော့ မသိ ပါဘူး။ ဒါပေမယ့်လည်း သူ အောင်မြင်ခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်ပြီးတော့ ရန်၇ွှယ် နဲ့ တခြားသူတွေလည်း …….” သတင်းပို့သူ စကားပြီးအောင် မပြောနိုင် ခင်မှာပဲ အဖြူရောင် ပုံရိပ်ဟာ မြင်ကွင်းထဲမှာ ပေါ်လာတော့တယ်။
ဒါက ရန်၇ွှယ်ပဲ ။
အဲ့ဒီ့နောက် တစ်ခဏ ကြာပြီးနောက်မှာ ပင်းယန်နဲ့ ဓားစာခံ နှစ်ယောက်ဟာ လည်း တတိယ အချီမှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
“ ငါး ငါး ယောက် ။ သူတို့ အားလုံး အမြွှာကျောက်တုံးကို အောင်မြင်သွားတယ်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ သူတို့ အားလုံး လည်း စာလုံး ၃ ထောင်ကို မှတ်မိပြီးတော့ ဖြတ်လာနိုင်တာလား။” ဟန်ချန်ဖုန်းကတော့ သူ့ရဲ့ အေးဆေး တည်ငြိမ်မှုတွေ ပျောက်သွားပြီ ဖြစ်တယ် ။
လုံးဝကို အဓိပ္မာယ်မရှိတာပဲ။
ဖန်ကျန်းရှီက တကယ့်ကို ဥာဏ်ကြီးရှင်ပဲ။ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် တော်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိတာပဲ။ ဒါပေမယ့် တခြား လေးယောက်ကို ဘယ်လိုများ ဖြတ်သန်းနိုင်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တာလဲ။
အကယ်၍ ဖန်ကျန်းရှီ တစ်ယောက်တည်း သာ ဖြတ်လာနိုင်တာ ဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ မှတ်ဥာဏ်တွေက ကောင်းလွန်းတယ်။
ဒါပေမယ့်လည်း
ငါးယောက်လုံး ဖြတ်သွားနိုင်တာကတော့
တွေးနိုင်တာထက် ပိုသွားပြီ ဖြစ်တယ်။