လောကတစ်သောင်း နတ်ဘုရား - Chapter - 18 လူမဆန်တဲ့ ပြစ်မှု ( ၂ )
Chapter – 18 လူမဆန်တဲ့ ပြစ်မှု ( ၂ )
“ဦးလေးကိုး… ဖုန်း ပြောတာ ဟုတ်တယ်… စိတ်လျော့ပါဗျာ…”
ဤတစ်ခေါက်တွင် တိုင်မူတျန်ခီက မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး တိုင်မူကျန်းရွဲ့ကို ဖျောင်းဖျသည်။
တိုင်မူကျန်းရွဲ့ကမူ ချန်ဖုန်းလက်ထဲရှိ အနက်ရောင် မြွေအကြေးခွံကြောင့် အပြည့်အဝ မှင်တက်နေတော့၏။
ထိုမြွေအကြေးခွံထဲတွင် သူ့အား ချက်ချင်း သတ်ပစ်နိုင်သော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ကြီးသည့် အရှိန်အဝါမျိုးကို တိုင်မူကျန်းရွဲ့ ခံစားနေရသည်။
ထို့ကြောင့် တိုင်မူတျန်ခီကို အသုံးချ၍ တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော သူ့ဒေါသများကို ပြန်ထိန်းကာ နောက်ဆုတ် နေလိုက်သည်။
ထိုသို့မြင်လိုက်မှ ချန်ဖုန်းက ကျေနပ်အားရ ရယ်မောလေသည်။ ထို့နောက် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး “ဦးလေး၊ ခင်ဗျားပြောတဲ့ ကျုပ်ယောက်ဖကြီး တိုင်မူတျန်ခီက စုစုပေါင်း သန့်စင်ယင် မိန်းကလေး တစ်ရာနဲ့ သုံးဆယ့်ရှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ… ခင်ဗျားမှာ ဘာအထောက်အထားရှိလဲ …”
လူပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၏ စိတ်ဝင်စားမှုအောက် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူက အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး “ကျုပ်မှာ သက်သေရှိပါတယ်…”
ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးလည်း အကြည့်များ မီးတောက်သွားပြီး သက်လတ်ပိုင်း အရွယ်လူကို တစ်စုံတစ်ခုကိုများ သက်သေပြနိုင်မလားဟု စုပြုံကြည့်နေကြသည်။
လူအုပ်ကြီး၏ မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်မှုများ အောက်တွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ မိန်းကလေး သုံးယောက်က လူအုပ်ကြီး၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဆီ လမ်းလျှောက် ထွက်လာကြသည်။
ထိုမိန်းကလေးများသည် ခန္ဓာကိုယ်ပိန်ပါးပြီး မျက်နှာကို ဇာပဝါပါးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူမတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အေးစက်သော အရှိန်အဝါမျိုးကိုလည်း ထုတ်လွှင့်နေသေးသည်။
လမ်းလျှောက် ထွက်လာသော ထိုမိန်းကလေး သုံးယောက်ကို မြင်ကွင်းထဲ ရောက်လာစဉ် ချန်ဖုန်းက တိုင်မူတျန်ခီက မျက်နှာသေဖြင့် ကြည့်၍နေသည်။ ထင်သည့်အတိုင်း တိုင်မူတျန်ခီ တစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေတော့၏။
ဇာပဝါပါးများကို ဖယ်လိုက်သည့် အချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေး သုံးယောက်၏ မျက်နှာက အတော်လေး ဖြူရော်နေသည်။ သွေးမရှိသည့်အတိုင်း စွတ်စွတ်ဖြူနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“တိုင်မူတျန်ခီ၊ ကျွန်မတို့ကို ရှင်မှတ်မိသေးလား.” မိန်းမငယ်လေး တစ်ယောက်က လေသံမြင့်မြင့်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ သုံးယောက်လုံး အသက်ရှင်နေမယ်လို့ ရှင်မထင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား…”
ထိုမိန်းကလေး၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်သောအခါ တိုင်မူတျန်ခီ တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်လာသည်။ သို့သော် ဉာဏ်ရည်မြင့်သော လူတစ်ဦး ဖြစ်လေသဖြင့် သူ့စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ကာ “မိန်းကလေး.. မင်းဘာတွေ လျှောက်ပြော နေတာလဲ … မင်းဘယ်သူမှန်းတောင် ကျုပ်မသိပါဘူး…”
“ဟားဟား.. ကျွန်မကို မသိဘူး.. ဒါပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို သိတယ်.. ရှင့်ရဲ့ တိရစ္ဆာန် ဖြစ်နေတဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုလည်း ကျွန်မက သိနေသေးတယ်…”
ထိုမိန်းကလေးက အရိုးထိအောင် နက်နဲသော အမုန်းများဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မတို့ကို ရှင်ကစားတုန်းက ၊ ကျွန်မတို့ကို အန္တရာယ် ပြုတုန်းက ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွန်မတို့ အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်…”
“ရှင့်ရင်ဘတ်မှာ သိမ်းငှက်ပုံ တက်တူး တစ်ခုရှိတယ်.. နောက်ကျောမှာ မှည့်တစ်လုံးနဲ့ ရှင့်ဘယ်ဘက် ခြေထောက်မှာ ခုနစ်လက်မရှိတဲ့ အမာရွတ် တစ်ခု ရှိနေတယ်..”
တိုင်မူတျန်ခီ၏ မျက်နှာကြီး ခဏမျှ ဖြူဖျော့ သွားသည်။ သို့သော် သူက “ဒါတွေ အားလုံး မင်းသိတာ ဘာလုပ်လို့ ရမှာလဲ .. ကျုပ်ကို ရေချိုးပေးနေကျ အစေခံတွေဆီကနေ တစ်ဆင့်လဲ ဒီအကြောင်းတွေ သိနိုင်တာပဲလေ…”
“ဟုတ်ပါပြီ.. ဒါဆို ရှင်ရဲ့ ပေါင်ရင်း အတွင်းဘက်မှာ သုံးလက်မရှိတဲ့ မိုးပြာရောင် နဂါး တက်တူး တစ်ခု ရှိသေးတယ်.. တက်တူးက လက်သည်းခွံ အရွယ်လောက်လေး.. ဟိုးအတွင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်… အဲဒီ တက်တူးကတော့ ဘယ်သူနဲ့မှ အထိအတွေ့ မရှိလောက်ဘူး… ဟုတ်တယ်မလား… ရှင်ဘာပြောချင်သေးလဲ ..”
မိန်းကလေး၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်ကျသွားသည်။
အမှန်ပင် ဤသည်က တစ်ကိုယ်ရေ အစိတ်အပိုင်းမျိုး ဖြစ်သဖြင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး မရှိခဲ့လျှင် တွေ့မြင်ဖို့ရန်က လုံးလုံး မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထိုကြောင့် တိုင်မူတျန်ခီသည် ဤအမျိုးသမီးငယ်လေး ပြောသည့်အတိုင်း မေ့မရနိုင်သည့် ကြောင်သူတော်ကြီး ဖြစ်များ ဖြစ်နေမလားဟု အားလုံးက စိတ်ထဲ တွေးတော နေကြသည်။
“အားလုံးပဲ … တစ်ယောက်ယောက်က ကျုပ်ကို ထောင်ချောက် ဆင်နေတယ်ဆိုတာ အားလုံးလည်း သိလောက်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်.. ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျုပ်ရအောင် ဖော်ထုတ်ပြမယ်…”
တိုင်မူတျန်ခီက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ လုံးဝ ခြားနားနေသော အကြည့်များနှင့် ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ်ကို အသရေ ဖျက်ချင်ရင်လည်း ယုတ္တိရှိအောင် ပြောပါ၊ ကျုပ် တိုင်မူတျန်ခီကို ဒီလို ဘာမဟုတ်တဲ့ အကြောင်းပြချက်လေးတွေနဲ့ အကြိမ်တစ်ထောင်လောက် သတ်ပစ်ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ လူယုတ်မာ ဇာတ်သွင်းတာက အရမ်း ရယ်ရမနေဘူးလား..”
“ရှင်…”
တိုင်မူတျန်ခီ၏ တန်ပြန်တိုက်ကွက်က အတော်လေး ထက်မြက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးပင် ဆွံ့အသွားရ၏။
“ဟားဟား… တော်တော် အကြံကြီးတဲ့ ဆင်ခြေပဲ …”
ထိုအခါ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး “ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားဘယ်လိုပဲ ရှောင်ပြေးပြေး… တိုင်မူတျန်ခီ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အားလုံး အသုံးမဝင်တော့ဘူး..”
ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး ထိုလူက တလေးတစား ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
“သခင်မလေး ဝမ်ယုယန် ကြွလာ ပေးပါဗျာ.. သခင်မလေးဝမ်…”
ဝမ်ယုယန်သည် လျှို့ဝှက်နဂါး တိုင်းပြည်၏ ဒုတိယအကြီးဆုံး မိသားစုကြီး တစ်ခုဖြစ်သော ဝမ်မိသားစု၏ မြေးမလေး ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ထိုမိန်းကလေးနှင့် အစေခံ နှစ်ယောက်တို့ အပြင်ထွက် ကစားကြရင်း တိုင်မူတျန်ခီ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ သတင်း ကြားပြီးပြီးချင်း တိုင်မူတျန်ခီ တစ်ယောက် ဝမ်ယုယန်ကို သားရေတများများ ကျနေသော်လည်း အလျင်စလို မလှုပ်ရှားရဲပေ။
သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် တစ်ရက်က ဤမိန်းကလေးကို မည်သူမှ မသိလိုက်ခင် တစ်ယောက် ယောက်က ကယ်ဆယ် သွားလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မထင်ထားမိချေ။ ထိုသို့တွေးမိစဉ် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ကြောက်လန့်၍ ကတုန်ကယင်ပင် ဖြစ်လာသည်။
ထို့ကြောင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူ၏ စကားများကို ကြားရပြီး ဝိညာဉ် ထွက်လုနီးပါး တုန်လှုပ် ထိတ်လန့်နေရခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယုယန်အား ဝမ်မိသားစုက အလွန်အမင်း အရေးပေး ခံထားရကြောင်း လူတိုင်းသိပါ၏။ သူမကို သခင်ကြီးဝမ်၏ အသည်းအသက်လေးဟုပင် တင်စား ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
သခင်ကြီးဝမ်သာ သူ၏မြေးမလေးကို တိုင်မူတျန်ခီက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် ဖမ်းထားကြောင်း သိပါက အသက်ရှင်လျက် မထားဘဲ အရေခွံ့ ဆုတ်ပစ်လိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။
ထို့ကြောင့် တိုင်မူတျန်ခီမှာ သက်ပြင်း တစ်သီတစ်တန်းကြီး ချ၍ မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားထားရသည်။
မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သခင်မလေးဝမ် ရောက်လာမည်ကို သူအရင်ဆုံး စောင့်မှ ဖြစ်မည်။
လူအုပ်ကြီး၏ မီးတောက်နေသော အကြည့်များအောက် တစ်ကိုယ်လုံးကို အနက်ရောင် ဇာပဝါပါးလေး ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် တစ်ကိုယ်လုံးကို အနက်ရောင် ဇာပဝါဖြင့် ဖုံးအုပ် ထားပါသော်လည်း ပိန်သွယ်ပြီး ကျက်သရေရှိကြောင်း မြင်နေရသည်။ သူမသည် မျက်စိကို ဖမ်းစားနိုင်လောက်သည့် အလှလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ယောက်ကျားတစ်ယောက် အတွက်ဖို့ မနေနိုင်ဘဲ သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်မိ လောက်သည်။
သို့သော် တိုင်မူတျန်ခီက ယခုအချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးများ ကန်းသွားဖို့ကိုသာ ဆုတောင်း နေမိ၏၊
အဘယ်ကြောင့်မူ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံထဲက ဤမိန်းကလေးသည် သူမမျက်နှာကို ဖုံးကွယ် ထားသော်လည်း သခင်မလေး ဝမ်ဖြစ်ကြောင်း ရင်းနှီးသည့် ခံစားမှုမျိုး ရှိနေခဲ့ သည်။
သို့သော် ယင်းသို့ဖြစ်လျှင်ပင် တိုင်မူတျန်ခီက ရင်ထဲတွင် ကံကောင်းခြင်း အချို့ကို ယုံကြည်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤမျက်နှာဖုံး အနက်နှင့် မိန်းကလေးသည် ဝမ်ယုယန်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တူနေခြင်းသာ ဖြစ်ကာ သက်လတ်ပိုင်း အရွယ်လူက သူ့အား လှည့်စားရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စီစဉ်ထားခြင်းဟု မျှော်လင့်နေသည်။
သို့သော်လည်း …
ထိုကံကောင်းနိုင်သော အခွင့်အရေးသည် ဤမိန်းကလေး ဇာုဝါကို လှပ်လိုက်သည်နှင့် ပျောက်ပျက် သွားတော့သည်။
တိန်….
အနက်ရောင်နှင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း အထူးသဖြင့် သူမ မျက်လုံးထဲက မမေ့နိုင်တော့သော အမုန်းများကို မြင်လိုက်ရစဉ် တိုင်မူတျန်ခီ တစ်ယောက် မိုးကြိုး ပစ်ခံရသည့်အတိုင်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ပြီးသွားပြီ… အားလုံး ပြီးသွားပြီ..”
“ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျုပ်၊ တိုင်မူတျန်ခီရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတင် ပျက်စီးမှာ မဟုတ်ဘူး.. ကလန် တစ်ခုလုံးပါ ပါဝင်ပတ်သက်တော့တာ… ပြီးတော့ ဝမ်မိသားစုနဲ့ ကျုပ်တို့ကြား အငြိုးအတေးကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့မှာ…” တိုင်မူတျန်ခီ သူ့နှလုံးသားထဲ တုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်နေမိတော့သည်။
ထိုအခါ တိုင်မူတျန်ခီ၏ ဦးနှောက်ကြီးက ပေါက်ကွဲတော့မယောင် ကျယ်လောင်စွာ တဝီဝီ မြည်နေခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ့အတွေးများက ချာချာလည် နေတော့၏။
“မဖြစ်ဘူး… ငါ၊ တိုင်မူတျန်ခီဟာ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် အစီအစဉ် ချထားခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေ.. အခုလို အဖျက်ဆီးခံလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး… လုံးဝကို မဖြစ်ဘူး…”
တိုင်မူတျန်ခီက အလွန်တရာ ရည်မှန်းချက် ကြီးသည်။ ထို့ပြင် ထိုရည်မှန်းချက်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ ဤနည်းဖြင့် အလဲထိုး ခံလိုက်မည်လဲ မဟုတ်ပေ။
ထိုကြောင့် အချိန်တိုလေး အတွင်း သူ့မှာ ထွက်ပေါက် ရှာမရတော့သဖြင့် ဓါးသုံးကာ အနက်ရောင် ဇာပဝါနှင့် မိန်းကလေး ဝမ်ယုယန်ကို တိုက်ရိုက်သာ သတ်ပစ်ရန် ရွေးချယ် လိုက်တော့သည်။
“ဒီ မိန်းမယုတ်က ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ .. သခင်မလေးဝမ် အဖြစ်တောင် ဟန်ဆောင် ရဲသေးတယ်ပေါ့ … သေပေတော့ …”
တိုင်မူတျန်ခီ လှုပ်ရှားသည်နှင့် သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ် ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းကလည်း ချက်ချင်း အသက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ရွှေနှင့် သံမဏိကိုပင် တိခနဲ ဖြတ်ပစ်နိုင်သော လက်သည်းကြီး သုံးချောင်းက မီးဟုန်းဟုန်းတောက်ကာ ဝမ်ယုယန်ကို ကုတ်ဆွဲရန် ပြေးဝင်လာလေသည်။
တိုင်မူတျန်ခီ လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ သခင်ကြီးမူနှင့် သခင်ကြီး နက်နဲလိပ်တို့ ကလည်း လှုပ်ရှားလာကြသည်။ သူတို့၏ သိုင်းဝိညာဉ်တို့ကို တစ်ပြိုင်တည်း အသက်သွင်း လိုက်ပြီး တိုင်တောင်တန်းကြီးများ ပမာ ဖိအားမျိုးနှင့် ဝမ်ယုယန်ကို သေသည်အထိ ခြေမွပစ်တော့မည်။
အားလုံးလည်း တိုင်မူတျန်ခီ၏ ရုတ်တရက်ဆန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် မှင်တက် နေလျက် ရှိသည်။
သို့သော် ချန်ဖုန်းကမူ ချွင်းချက်ဖြစ်သည်။ သူက တိုင်မူတျန်ခီကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တိုင်မူတျန်ခီ စတင် လှုပ်ရှားသည်နှင့် အရှေ့ကို တက်ကာ လက်ထဲရှိ မြွေအကြေးခွံအား ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ၎င်းတို့၏ အရောင်များကို ပျောက်ဆုံး သွားရလေသည်။
မြွေဓါးနှင့် ထိုးစိုက် လိုက်သောအခါ မြွေအကြေးခွံထဲမှ ကမ္ဘာကြီးကို တုန်ခါစေသော ဓါးချီမျိုး ပေါက်ထုတ်လာပြီး ကောင်းကင်အထိ ပြည့်လျှံသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သခင်ကြီးမူက သူ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို တစ်ဆုံးထိ တွန်းတင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဧရာမသစ်ပင်ကြီးက မီတာရာချီ ရှည်ထွက်ပြီး မိုးပေါ်သို့ ထိလုထိခင် ဖြစ်နေသည်။
သခင်ကြီး နက်နဲလိပ် အတွက်လည်း အတူတူပင်။ သူ့သိုင်းဝိညာဉ်အား အသက်သွင်း လိုက်ပြီး ထိပ်တန်း ဧရာမ လိပ်ခွံကြီးက တောင်တစ်လုံးပမာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
သို့သော် ၎င်းကြောက်လန့်စရာ သိုင်းဝိညာဉ်များသည် မြွေဓါးချီများအောက် စာရွက်လေး တစ်ရွက်ပမာ ဖြစ်သွားရသည်။
မီတာရာချီ ရှည်လျားသော ၎င်း ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးကို အနက်ရောင် ဓါးချီက တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲ ပစ်လိုက်သည်။
သိုင်းဝိညာဉ်၏ ပိုင်ရှင်သည်လည်း ထိုဧရာမ သစ်ပင်ကြီး အတိုင်းပင် ဓါးချီကြောင့် တစ်စစီ ပြိုကွဲ သွားခဲ့လေသည်။
သခင်ကြီး နက်နဲလိပ် ကမူ နှစ်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ခုခုဖြင့် မှားယွင်းနေကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ချက်ချင်း နောက်ပြန်ဆုတ် လိုက်တော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ့သိုင်းဝိညာဉ်က အကာအကွယ်ကြောင့် လူသိများသဖြင့် ချက်ချင်း အသတ်မခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင်ပင် ဧရာမ လိပ်ခွံကြီးလည်း အက်ကွဲရာများ အပြည့်ဖြစ်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဆယ်ကီလိုမီတာ အဝေးကို လွှင့်ထွက် သွားတော့သည်။ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ကတိုက်ကရိုက် ပျံပြေးကာ ခြေရာပင် မကျန်အောင် ပျောက်ကွယ် သွားတော့လေသည်။
***