လောကတစ်သောင်း နတ်ဘုရား - Chapter - 38 ဂူချင်းချန်
Chapter – 38 ဂူချင်းချန်
“ကံကောင်းတာ.. ကံကောင်းသွားတာ… ချန်ဖုန်းက ပုရွက်ဆိတ် သာသာလေးပဲ … ငါ့သိုင်းဝိညာဉ် ပန်းချီကားရဲ့ တိုက်ကွက်ကို သူတောင့်ခံနိုင်စရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘူး…”
သံကြိုးထက်တွင် ဂူကိုင်ကောက ချန်ဖုန်းအား မျက်နှာသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ မျက်လုံး သွေးကြောများ ပျက်ထွက်ကာ ဒေါသထွက်ရလွန်းသဖြင့် အသက်ပင် ပါသွားလောက်လေသည်။
ချန်ဖုန်းက သူ့စွမ်းအားကို အသုံးချ၍ သိုင်းဝိညာဉ် လမ်းစဉ်ရှိ အတားအဆီးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ အဆင့်တက် သွားသည်ကို ဂူကိုင်ကောက လုံးဝ မယုံချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သရဲတောင်ကြား ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပွဲကြည့် ပရိသတ်များက ၎င်းမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုပြီး အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေး နေကြပြန်သည်။
“ဟာ… ချန်ဖုန်းက ကျားသား စားချင်လို့ ဝက်တစ်ကောင် အယောင်ဆောင် ထားတာပဲ .. ဒီလို အန္တရာယ် ရှိနေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ သူရယ်နေခဲ့တာကိုလည်း အခုတော့ မအံ့သြမိ တော့ပါဘူး…”
“ဂူကိုင်ကောက သူ့မီးစွမ်းအင်တွေ အားလုံးနဲ့ ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အကျိုးဆက်ကို ခံနိုင်ဖို့ သူ ခြေတစ်လှမ်းပဲ နောက်ဆုတ်သွားတာ… ဒီလိုကိစ္စမျိုးက မြေကမ္ဘာ တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ တတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး …”
“အဲဒီ ဂူကိုင်ကော အတွက်တော့ ဒီတစ်ခေါက် ကန်ထုတ်ခံ လိုက်ရတာ ကံဆိုးတာပဲပေါ့ … ဟားဟား… တော်တော်တော့ ကြည့်လို့ကောင်းတဲ့ ပွဲပဲ..”
လူအုပ်ကြီး၏ လှောင်ပြောင်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂူကိုင်ကော၏ မျက်နှာကြီး ရဲရဲနီလာ၏။
ဂူကိုင်ကောကို ကောင်းကင်မီးတောက်ဂိုဏ်း ဂူမိသားစု၏ ဂုဏ်သရေဟု သိထားခဲ့ ကြသည်။ သူသည် ယင်းမျိုးဆက်တွင် အထူးချွန်ဆုံး ပါရမီရှင် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပြန်၏။ သို့သော် သည်ကနေ့၌ ချန်ဖုန်းဆီမှ ထပ်တလဲလဲ မျက်နှာ ဖြတ်ရိုက်ခံ နေရလေသည်။
ချက်ချင်းပင် ဂူကိုင်ကော နောက်ရှိ သိုင်းဝိညာဉ် ပန်းချီကားသည် အပေါ်ကို မြင့်တက် လာကာ မြစ်ကြီးတစ်စင်း အသွင် စီးဆင်းလာလေသည်။ ပြီးနောက် ဒြပ်စင်စွမ်းအားများ လှိုက်တက် ၍လာ၏။
“ချန်ဖုန်း… ကံကောင်းလို့ မင်းလွတ်သွားခဲ့တာ.. ဒီတစ်ခေါက် မင်းဘယ်ပြေးဦးမလဲ ကြည့်ကြ သေးတာပေါ့ …”
ဂူကိုင်ကော၏ အကြည့်တို့က ရက်စက် ခက်ထန်လာသည်။ ထို့နောက် ချန်ဖုန်းအား ကြိုဆိုရန် ရှေ့တက် လိုက်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒြပ်စင် စွမ်းအားများက ရေကြီးရေလျှံသည့် အလား လှိုက်တက်နေကြ၏။
သရဲတောင်ကြား အလယ်တွင် ရှိနေသော ထူပိန်းသည့် အနက်ရောင် မြူခိုးများကို ဂူကိုင်ကော၏ သက်တန့်ရောင်ချီနှင့် ခပ်ကျဉ်းကျဉ်း လမ်းအရှည်ကြီးတစ်ခု ဖောက်ထွင်း လိုက်သည်။
ယခုအချိန်၌ ဂူကိုင်ကောတွင် အတိုင်းအတာ ဆိုသည်မျိုး နောက်ထပ် မရှိတော့ပေ။ သူ့သိုင်းဝိညာဉ် ပန်းချီကားအား တစ်ဆုံးထိ အသက် သွင်းလိုက်၏။ ထိုအခါ ကောင်းကင်ပေါ် စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီး တက်လာပုံသည် သူအရှက်ရခဲ့သည်များကို ဆေးကြောပစ်သည့်နှယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ဟမ့်.. ဂူကိုင်ကောက အခုချိန်ထိ အရှုံးမပေးသေးဘူးပဲ …” ဂူကိုင်ကောကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ချန်ဖုန်းက နှာမှုတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ချန်ဖုန်း၏ ခရမ်းရောင် သိုင်းဝိညာဉ် ဝက်ဝံကြီးက ဟိန်းဟောက် နေသည်။ ဖက်ပြိုင်၍ မရအောင် အေးစက်သော ဒြပ်စင်စွမ်းအင်သည် ချန်ဖုန်း ရှေ့တွင် ရေခဲ နံရံတစ်ခု အဖြစ် ဖြစ်တည်လာသည်။
ဘန်း…
ရေစီးသန်သော မြစ်ကြီးနှင့် ရေခဲနံရံတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ကြရာ ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးများ ကန်ထွက်သွားသည်။ ၎င်းရေခဲနံရံကို တစ်လက်မခန့် ကွဲအက်အောင် လုပ်နေခဲ့သော်လည်း နံရံနောက်ရှိ ချန်ဖုန်းကိုမူ အပြည့်အဝ အန္တရာယ် မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်လက်မပင် လှုပ်ရှားသွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘာ…”
ချန်ဖုန်းက မြေပြင်ပေါ် စိုက်ဝင်နေသော လှံတစ်ချောင်းနှယ် မားမားမတ်မတ် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂူကိုင်ကောက ရုတ်တရက် မျက်လုံးကြီး ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထို့နောက် မယုံနိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ဘာလို့လဲ … ဘာလို့လဲ … မင်းက ကျင့်ကြံရေးအဆင့် တစ်ခုတောင် တက်သွားနိုင်သေးတာပဲ … ဘာလို့ မြေကမ္ဘာ အဆင့် အစောပိုင်း အခြေအနေမှာ အခုထိ ရှိနေသေးတာလဲ ..”
ဂူကိုင်ကောက ရလဒ်ကို လက်ခံရန် ခက်ခဲကြောင်း သိရှိသွား၏။
“အိုး… ဟုတ်သားပဲ .. မင်းက ကျင့်ကြံရေး အုတ်မြစ်ကို လျှို့ဝှက် ထားတာပဲ ..”
သူက မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ကာ အဆင့်မြင့် အဆင့်ကိုပင် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ။ သို့သော် မြေကမ္ဘာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ပိုင်း အဆင့် ဟန်ဆောင်ထားခဲ့သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့ .. ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်… ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်..”
ထိုအခါမှ ဂူကိုင်ကောလည်း ချန်ဖုန်းကို သူဘာမှ လုပ်၍ မရကြောင်း နားလည်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ မုန်းတီးစွာ နောက်ပြန်ဆုတ် လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ဂူကိုင်ကာက မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်နိုင်ရန် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကို ရှာဖွေတော့သည်။
ယခုတစ်ခေါက် သူခံလိုက်ရသော ရိုက်ချက်က အမှန်ပင် ကြီးမားလှ၏။ ယင်းက သူ့ကိုယ်သူ အပေါ် ထားရှိသည့် ယုံကြည်မှု ကိုလည်း တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူ့အတွက် လှည့်ဖျားနိုင်စရာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကို ရှာမတွေ့ခဲ့လျှင် ခွေးကျဝက်ကျ ကျဆုံးပေရော့မည်။
ဝိညာဉ်လွင့်နေသော ဂူကိုင်ကောကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မော တော့၏။
“အရှုံးသမားတွေပဲ သူတို့ရဲ့ အရှုံးအတွက် ဆင်ခြေရှာကြတာ… မင်းတို့လို လူတွေဟာ သိပ်သနားစရာ ကောင်းတာပဲ …”
ပြောရင်းဆိုရင်း ချန်ဖုန်းက အရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ ဂူကိုင်ကော၏ အနာကို ဆွပေးပြန်သည်။
ဂူကိုင်ကောကမူ အချိန်အကြာကြီး မျက်နှာ အပျက်ပျက်ဖြင့် သေသေချာချာ စဉ်းစား တွေးတောနေသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်း ရှည်ကြီးကို ချပြီး ချန်ဖုန်းကို အော်ပြောတော့ သည်။
“ချန်ဖုန်း… ကျောင်းတော် စာမေးပွဲမှာ အဆင့်တက် သွားတာဟာ ကံကောင်းတာ သက်သက်ပဲ … စာမေးပွဲပြီးတော့မှ ငါ၊ ဂူကိုင်ကောကို ရိုင်းပြရင် ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲ မင်းကြည့်နေလိုက်…”
သို့သော် ချန်ဖုန်းက ဤသို့သော အရည်မရ၊ အဖတ်မရများကို တုံ့ပြန်ရန် လွန်စွာ ပျင်းရိ နေခဲ့ပြီ။
သရဲတောင်ကြား အထက်က ချန်းချင်းရီက တအံ့တသြ အမူအရာမျိုးကို ပြသလျက် “အရင်ကတော့ ပါရမီရှင် လေးဦးဟာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက် လှပြီလို့ ကျုပ်ထင်နေတာ… သရဲတောင်ကြားကို ဖြတ်ကူးနေရင်း အဆင့်တက်သွားတဲ့ လူဆိုလို့ ကျုပ်ဖြင့် ကြားတောင် မကြားဖူးခဲ့ဘူး.. ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ လျှို့ဝှက်နဂါး ကျောင်းတော်ရဲ့ သမိုင်းမှာလည်း ဒီလိုလူမျိုးဟာ နည်းနည်းလေးမှ နည်းနည်းလေးပဲ ..”
“သိုင်းအဆင့်က ချွင်းချက် ဆိုရင်တော့ သူဟာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ ..”
ထိုစကားများကို ကြားသော် တိုင်မူတျန်ခီက မျက်နှာကြီး နီရဲသွားခဲ့သည်။ ချန်ဖုန်းအပေါ် ပိုမို မုန်းတီးမိပြီး ရင်ထဲ နင့်သီးနေတော့၏။
သရဲတောင်ကြားရှိ သံကြိုးပေါ်တွင် ချန်ဖုန်းက မနှေးမမြန် ဆက်သွားနေသည်။ ဆယ်မိနစ် ကျော်ကျော်ခန့်တွင် လျှို့ဝှက်နဂါး ကျောင်းတော် ကပ်လျက်တွင် ရှိနေသော ဧရာမတောင်ကြီး တစ်လုံးကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်နေရလေပြီ။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင်….
“ကြည့်လိုက်ပါဦး… အနှိုင်းမဲ့ ပါရမီရှင် သုံးဦးပြီးတော့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ကလည်း သရဲတောင်ကြားကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖြတ်ကူးနိုင်ခဲ့ပြီ..”
“အဲဒါ ဂူချင်ချန်းလေ.. ကောင်းကင်မီးတောက်ဂိုဏ်း ဂူမိသားစုရဲ့ ပါရမီရှင်ပေါ့ .. ပြီးတော့ ဂူကိုင်ကောရဲ့ ညီမလေးလေ…”
“တကယ်လား.. သူမ အစ်ကိုကြီး ဂူကိုင်ကောကတော့ ချန်ဖုန်း လက်ထဲမှာ အကြီးအကျယ် ခံစားခဲ့ရတာ.. ဂူမိသားစုရဲ့ မင်းသမီးလေးက သူမ အစ်ကိုအတွက် ရပ်တည်မလားဆိုတာ ကျုပ်သိချင်နေပြီ…”
တချို့လူများက သံကြိုး အဆုံးတွင် ချန်ဖုန်း ပေါ်လာကြောင်း သတိ ထားလိုက်မိကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကမ္ဘာကြီး ဖရိုဖရဲ မဖြစ်ရန် မျှော်လင့်ရင်း အချင်းချင်း တီးတိုးတိုင်ပင် ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။
သရဲတောင်ကြား တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ တောင်ခြေတွင် ဂူချင်းချန်၏ မျက်နှာ လှလှလေးက အေးစက် ခက်ထန်သွားခဲ့သည်။ ဂူကိုင်ကော ကိစ္စကိုလည်း သိပြီးဖြစ်သဖြင့် ချန်ဖုန်း အပေါ် မုန်းတီးမှုများက အထွတ်အထိပ်ဆီ ရောက်ရှိလာသည်။
သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထားက ဂူကိုင်ကောနှင့် ကွဲပြား၏။ ဤအချိန်သည် အရေးကြီးသော ကာလဖြစ်သဖြင့် ချန်ဖုန်းနှင့် တိုက်ခိုက်နေပါက ကိုယ့်ဒုက္ခ ကိုယ်ရှာသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေတော့မည်။
ထိုသို့ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများကို နားကန်း တစ်ယောက်အတိုင်း ဟန်ဆောင် နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ချန်ဖုန်းက သရဲတောင်ကြားကို ဖြတ်သန်းပြီးဖြစ်ကာ တောင်ထိပ်ပေါ် ရောက်နေခဲ့၏။ ချန်ဖုန်းက ဂူချင်ချန်းကို ဟိုးအရင်တည်းက မြင်ဖူးပြီးဖြစ်ကာ သူ့တံခါးအား လာခေါက်တော့မည်ကို တွေးတောနေခဲ့သည်။
သိပ်မကြာခင်တွင်ပင် ဂူကိုင်ကောလည်း တောင်ထိပ်ကို ရောက်ရှိခဲ့၏။
အချိန် ကုန်လာသည်နှင့် ပြိုင်ပွဲဝင်များလည်း သရဲတောင်ကြားကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဖြတ်ကူးခဲ့ကြသည်။ တစ်ရက် ကုန်ပြီးနောက် ဒုတိယမြောက် စာမေးပွဲ အဆုံးတွင် စာမေးပွဲ အောင်မြင်သူ ကျောင်းသား အရေအတွက်မှာ တစ်ရာဆယ့်နှစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။
“လျှို့ဝှက်နဂါး ကျောင်းတော်ရဲ့ တတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှုကတော့ စာအုပ်တောင်စဉ် တွေပေါ် တက်ဖို့ဖြစ်တယ်… အဲဒီစာအုပ်တောင်စဉ် ဆိုတာကတော့ အားလုံး မျက်စိရှေ့က တောင်တန်းတွေပဲ … တောင်ပေါ် အောင်အောင်မြင်မြင် တက်နိုင်တဲ့ လူမှသာ လျှို့ဝှက်နဂါး ကျောင်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်ရမယ်…”
ဧရာမ တောင်ကြီး တစ်လုံး၏ တောင်ခြေတွင် ချန်းချင်းရီက ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံးကို စုဝေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် တောင်ပေါ်ရှိ အခြေအနေများကို ရှင်းပြ၏။
ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတစ်ယောက်က ချက်ချင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်၍လာသည်။
“ငါတို့က ခါးသီးခြင်းမြစ်ကိုရော၊ သရဲတောင်ကြားကိုပါ ကျော်ဖြတ် လာပြီးပြီ နောက်ဆုံးတော့ နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုကို ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့ …”
“ဟုတ်ပါတယ်.. ဒီစာမေးပွဲကတော့ တော်တော်လေးကို ရိုးရှင်းပါတယ်..”
“ဒီစာအုပ်တော်တန်းက ကြီးမားတယ်.. မြင့်လည်း တော်တော်မြင့်တယ် ဆိုပေမယ့် ငါတို့ အစွမ်းနဲ့ ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် တက်နိုင်မှာပါပဲ …”
“ဒီလောက်ကြီး မရိုးရှင်းလောက်ဘူး.. ဒီတောင်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တာ တစ်ခုတော့ ရှိနေဦးမှာပဲ …”
အသက်ကြီးသော ကျင့်ကြံသူများက လှေကားများကို မော့ကြည့်ရင်း သိချင်နေကြပြီ။
တီးတိုးစကားသံများ ပျောက်သွားပြီး နောက်တွင် ချန်းချင်းရီက စာအုပ်တောင်တန်းများ ကို ညွှန်ပြလိုက်ရင်း “တောင်ပေါ်မှာ အပိုင်း ကိုးပိုင်းရှိတယ်… အပိုင်းတစ်ပိုင်းဆီမှာ လှေကားထစ် တစ်ရာ ရှိတယ်… လှေကားထစ်တွေကို ပညာရှင်တွေရဲ့ အစွမ်းတွေနဲ့ လွှမ်းခြုံထားတာကြောင့် တောင်ပေါ်တက်နေတဲ့ လူတိုင်း ပိုမိုတဲ့ ဖိအားကို ခံစားရလိမ့်မယ်… ဒါကြောင့် အားလုံးပဲ … ပထမအပိုင်းကို ဖြတ်သန်းပြီးတာနဲ့ မင်းတို့ စာမေးပွဲ အောင်မြင်သွားပြီ… ဒါပေမယ့် အဆင့်ကောင်းကောင်း ရဖို့ဆိုရင်တော့ ပိုပြီးတက် နိုင်လေ ပိုကောင်းလေပေါ့ …”
“အခုပဲ .. ကျောင်းတော်ရဲ့ တတိယမြောက် စာမေးပွဲ စတင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကျုပ်ကြေညာ လိုက်ပြီ..”
ချန်းချင်းရီ စကားဆုံးသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် သွားခဲ့သည်။
သူတို့ထဲတွင် မည်သူမှ အရူး မဟုတ်ကြပေ။ ချန်းချင်းရီ၏ လမ်းညွှန်မှုအရ ဤတောင်၏ စမ်းသပ်မှုက မလွယ်ကူနိုင်ကြောင်း သူတို့လည်း နားလည်ကြပေသည်။
“လျှို့ဝှက်နဂါး ကျောင်းတော်မှာ တောင်ထိပ် ကိုးခုရှိတာ ငါကြားဖူးတယ်.. စာအုပ်တောင်၊ သိုင်းပင်လယ်၊ ဓါးတောအုပ်၊ ဓါးမျှော်စင်၊ သားရဲတောင်ထိပ်၊ သွေးကြောမြစ်၊ ရွှေတောအုပ်ခန်းမ၊ ရေမီးခန်းမနဲ့ လေ၊ မိုး၊ လျှပ်စီးမိုးကြိုး ခန်းမ ဆိုပြီး ကိုးခုရှိတယ်…”
“ကျုပ်အထင်တော့ တောင်ပေါ်တက်တဲ့အခါ အဆင့်မြင့်မြင့် ရောက်အောင် တက်နိုင်ဖို့ပဲ … တောင်အဆင့်မြင့်မြင့်ကို ရောက်လေလေ ပိုပြီး အရည်အချင်း ပြည့်မီလေလေပေါ့ ..”
“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီတောင်က တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးတာပဲ .. ငါတို့ သတိမရှိလို့ မဖြစ်ဘူး…”
လူအုပ်ကြီး၏ ဆွေးနွေးသံများ ကြားတွင် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် အထက်စီးဆန်သော အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကျောင်းတော်ရဲ့ တောင်ထွတ် ကိုးခုက အဆင့် ကိုးဆင့်ကို ဖော်ပြတယ်ဆိုတော့ ဒီနေ့မှာ ငါက ဟိုးတောင်အမြင့်ဆုံးထိ တက်ပြပြီး ကျောင်းတော်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်အောင် လုပ်ပြမယ်…”
ထိုအခါ အားလုံးက လှည့်ကြည့် လိုက်ကြစဉ် ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦးက လှေကားထစ်များပေါ် တိုက်ရိုက် ခြေနင်းလိုက်ပြီး တောင်ပေါ်ကို စတက်နေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။ ထိုလူငယ်လေးက လီမိသားစုမှ လီရှိဂျီပင် ဖြစ်လေသည်။
***