လောကတစ်သောင်း နတ်ဘုရား - Chapter - 40 အားကောင်းသည့် ခြိမ်းခြောက်မှု
Chapter – 40 အားကောင်းသည့် ခြိမ်းခြောက်မှု
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ .. အခု ချန်ဖုန်းက သူ့စွမ်းအားကို ထုတ်သုံးပြီပေါ့ .. ဒါဆို အရင်က သူဘာလုပ်နေတာလဲ …”
“ဟားဟား… ချန်ဖုန်းက အချိန်အကြာကြီး လေကောင်းလေသန့် ရှူနေတာလို့တောင် ကျုပ်ခံစားလိုက်ရတယ်…”
“ခင်ဗျား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရလား.. ချန်ဖုန်းက စာအုပ်တောင်တန်းရဲ့ ဒုတိယ အပိုင်းကိုတောင် ဖြတ်သန်းပြီးသွားပြီ.. ဒါပေမယ့် သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ပင်ပန်းနေတဲ့ အရိပ်အယောင် တစိုးတစိလေးတောင် မမြင်ရသေးဘူး..”
စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လူအုပ်ကြီးကြား ချန်ဖုန်းက သူ့အရှိန်ကို ထိန်းသိမ်းသွားရင်း စာအုပ်တောင်တန်း၏ ဒုတိယအပိုင်းကိုလည်း သက်သောင့်သက်သာ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ သည်။ ထိုသို့ဖြင့် တတိယအပိုင်းကို ရောက်ရှိလာ၏။
ထိုအချိန်တွင် ချန်ဖုန်း၏ အရည်အချင်းပေါ် သံသယရှိခဲ့သော ပွဲကြည့် ပရိသတ်များလည်း တိတ်ဆိတ် နေကြသည်။
အဘယ်ကြောင့်မူ တောင်၏ တတိယအပိုင်းအား အသက်တစ်ချက်ရှူရုံ အချိန်လေးနှင့် တက်နိုင်သော လူတစ်ဦးက အမှိုက်သာသာလေးတော့ လုံးဝ မဟုတ်ချေ။
လျှို့ဝှက်နဂါး ကျောင်းတော်၏ ဒုတိယအဆင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်သူ တစ်ရာ့နှင့် ဆယ့်နှစ်ယောက် ရှိပေသည်။ သို့သော် စာအုပ်တောင်တန်း၏ တတိယအပိုင်းအား လက်တစ်ဆုပ်သာ ရောက်ရှိခဲ့ကြ၏။
ထို့အပြင် ချန်ဖုန်း၏ လက်ရှိ ပြကွက်က စာအုပ်တောင်တန်း၏ တတိယအပိုင်း ဟူသည်ကား သူ့ရည်မှန်းချက်နှင့် အများကြီး အောက်နိမ့်နေသေးကြောင်း ဖော်ပြ၍ နေသည်။
ထင်သည့် အတိုင်းပင် အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ခန့် ထွန်းရန် ကြာချိန်လောက်၌ ချန်ဖုန်းက သူ၏ပေါက်ကွဲ ပြကွက်များကို ဆက်လက် ဆောင်ရွက်လာသည်။
တောင်၏ အပိုင်းသုံးကို အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် ခုန်ပျံကျော်လွှားပြီးနောက် လှေကားထစ် အပိုင်းလေးကို လျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။
ထိုအချိန်ရောက်သော် ချန်ဖုန်းရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ပြိုင်ပွဲဝင်များအား လက်ချိုးရေ၍ပင် ရနိုင်လောက်သည်။ စုစုပေါင်း ဆယ့်နှစ်ယောက်ခန့်သာ ရှိနေတော့သည်။
ထိုပါရမီရှင် သုံးယောက်ကို ခဏ ဖယ်ထားပါမူ ချန်ဖုန်းထက် အဆင့် ရှေ့ရောက်နေသော စုစုပေါင်း ကျောင်းသား ကိုးယောက်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
“သောက်ကျိုးနည်း… အဲဒီချန်ဖုန်း အားဖြည့်ဆေးတွေ စားလိုက်တာလား.. ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့ ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးလာတာလဲ …”
“အမှန်ပဲ … ဒီကောင်က ငတုံးတစ်ကောင်တော့ မဟုတ်မှန်း ကျုပ်အရင်တည်းက ထင်ပြီးသားပါ… အခုတော့ ကျုပ်က ဒီမြင်းပေါ် လောင်းမိတဲ့ တစ်ယောက်တည်းသော လူပဲ …”
“မဖြစ်ဘူး… ကျုပ်လည်း ထွက်မှ ဖြစ်မှာ… ချန်ဖုန်းကို အမီ မလိုက်နိုင်ရင်တောင် သူ့နောက် အများကြီး ပြတ်ကျန်ခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး…”
ချန်ဖုန်း၏ အပြုအမူကြောင့် တောင်ပေါ်ရှိ ပြိုင်ပွဲဝင်များ အားလုံး လုံးဝ ရှုပ်ထွေးတွေဝေ နေကြသည်။ သူတို့နှင့် တစ်စတစ်စ ဝေးသွားသော ချန်ဖုန်းကို မျှော်ကြည့်ရင်း သိုင်းဝိညာဉ်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသက်သွင်းကာ နောက်ဆုံး ပြိုင်ပွဲကို စတင်လိုက်ကြ၏။
ချန်ဖုန်း၏ အရှေ့က အဆင့်များကလည်း ချွင်းချက် မရှိပါချေ။
အဘယ်ကြောင့်မူ ယခုထိ အားမထုတ်ဘဲ နေပါက ချန်ဖုန်းက သူတို့ကို ကျော်တက်သွား လိမ့်မည်။
ယင်းတို့အထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အဖြစ်နေဆုံးက ဂူမောင်နှမ ဖြစ်လေသည်။
သူတို့က ချန်ဖုန်း၏ ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးသိကြသည့် အတိုင်းပင်။ ဒေါသများကို ဖောက်ထုတ်၍ ချန်ဖုန်းအား အချိန်မရွေး ဖိနှိပ်ချင်နေကြသည့် နှစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဤတစ်ခေါက် တောင်ပေါ်တွင် ချန်ဖုန်း၏ ကျော်တက်ခြင်းကို ခံရပါက ချန်ဖုန်းထံမှ မျက်နှာတည့်တည့် ပါးဖြတ်ရိုက်ခြင်းကို လူပုံအလယ်ခံရသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေတော့မည်။
ထိုအချိန်ရောက်သော် သူတို့အနေဖြင့် မျက်နှာပြရဲလိမ့်မည်ကို မဟုတ်တော့ပေ။
“မင်းက ကျုပ်ကို ကျော်တက်ချင်တယ်ပေါ့… နောက်ဘဝမှ လုပ်…”
ချန်ဖုန်းကို ရက်စက် ခက်ထန်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး ဂူကိုင်ကောက သူ့သိုင်းဝိညာဉ် ပန်းချီကားကို ကတိုက်ကရိုက် အသက် သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာအုပ်တောင်တန်းပေါ် တစ်ဟုန်ထိုး တက်သွားခဲ့၏။
သူ့ညီမလေး ဂူချင်ချန်းကလည်း အထူးသီးသန့် သိုင်းဝိညာဉ် ကျောက်စိမ်းဗျပ်စောင်းကို အသက် သွင်းလိုက်သည်။
ကျောက်စိမ်း ဗျပ်စောင်း သိုင်းဝိညာဉ် လေပေါ် မျောလွင့်လာသောအခါ ဂူချင်ချန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဒြပ်စင်စွမ်းအင်များ မွှေနှောက်ရောပြွမ်း သွားကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် ဗျပ်စောင်းဆီမှ ဂီတသံကိုလည်း ကြားရသည်။ ထိုအနေအထားက ဂူချင်ချန်းကို အနည်းအကျဉ်းမျှ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။ ဂူချင်ချန်းက ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူလျက် ညင်သာစွာ ရှေ့ဆက်တက်သွားပြီး စာအုပ်တောင်တန်း၏ ပဉ္စမအပိုင်းကို လျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဂူကိုင်ကောတို့ မောင်နှမ သူတို့၏ တာဝေး တိုက်ကွက်များကို ထုတ်ပြချိန်၌ ချန်ဖုန်းက တောင်တန်း အပိုင်းလေးကို ရောက်ရှိနေပြီး ထိုပါရမီရှင် လူငယ်နှစ်ယောက်ကို ဖိနှိပ် ထားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်၍ မရဖြစ်နေသော ဖိအားတစ်ခုက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့နှံ့မှ ပိကျလာသည်ဟု ချန်ဖုန်း ခံစားရ၏။ ချန်ဖုန်း၏ တော်တော်လေး မြန်ဆန်သော ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားသည်။ သူ့အတွက် လှုပ်ရှားရန်ပင် အခက်အခဲ ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကြည့်လိုက်…. ချန်ဖုန်းတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ အရှိန်နှေးသွားပြီ..”
“ဟုတ်သားပဲ .. သူတော်တော်ကြီးကို နှေးသွားတာ.. နောက်ဆုံးတော့ သူမတက်နိုင်တော့ဘူးပဲ .. အကန့်အသတ်ကို ရောက်သွားတဲ့ ပုံပဲ ..”
“ချန်ဖုန်း တစ်ယောက် သူ့အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေတာ အမှန်ပဲ… ဒါပေမယ့် သူက အခုထိ သိုင်းဝိညာဉ်ကိုမှ ထုတ်မသုံးရသေးတာ.. သူ့သိုင်းဝိညာဉ် ထုတ်သုံး လိုက်တာနဲ့ နောက်ထပ် အပိုင်းနှစ်ခုကို လွယ်လွယ်လေး တက်လို့ ရတယ်..”
လူအုပ်ကြီး၏ တီတိုး စကားသံများကြားထဲ ချန်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ် ထားခဲ့၏။
ဖိအားက ပိုပြီး ပြင်းထန် လာသည်ကိုလည်း သူခံစားရလေသည်။ လှေကားထစ်ပေါ် ခြေလှမ်းရသည်က တောင်တစ်လုံးကို ရွေ့နေရသည်နှယ် ဘာမှ မကွာခြားတော့ပေ။
“နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေပြီလား.. “ချန်ဖုန်း မျက်လုံးများထဲ လန့်စရာ ကောင်းသော အလင်းရောင်က တဖျတ်ဖျတ် လဲ့နေခဲ့သည်။
“ငါ နောက်ထပ် တောင့်ခံနိုင်ပါသေးတယ်…”
ချန်ဖုန်းက ခပ်တိုးတိုး ကြုံးဝါးပြီး သူ့သိုင်းဝိညာဉ်ကိုလည်း အသက်သွင်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
ယခုမူ အပိုင်းလေး၏ ၉၇ လှမ်းသော ခြေလှမ်းကို သူရောက်ရှိနေသည်။ နောက်ထပ် သုံးလှမ်း ပြီးပါက အဆင့်ငါးကို ဝင်ရောက် နိုင်တော့မည်။ အပိုင်းတစ်ခု၌ လှေကားထစ် တစ်ရာ ရှိပေသည်။
သို့သော် လက်ရှိချန်ဖုန်းက သူ့အကန့်အသတ်ကို အမှန်ပင် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ။ နောက်ကျော ပေါ် တောင်ကြီးတစ်လုံး ထမ်းရွက်ထားရသည့် အတိုင်း ခံစားနေရ၏။ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းမျှ ထပ်မလှမ်းနိုင်တော့ပါချေ။
သို့သော်လည်း ချန်ဖုန်းက တောင့်ခံထားဆဲ ဖြစ်သည်။
စာအုပ်တောင်တန်း အပိုင်းလေး၏ ကိုးဆယ့်ရှစ်ခုမြောက် ခြေလှမ်းကို အနည်းငယ် တတုန်ကယင်ဖြင့် လှမ်းတက် လိုက်သည်။ သို့သော် အချိန်မရွေး ပြုတ်ကျသွားနိုင်သည့်ပုံ ဖြစ်၍နေ၏။
“ဘာဖြစ်တာလဲ .. ချန်ဖုန်းက အရူးတစ်ကောင်လား.. ဒီလိုအချိန်မှာတောင် သူ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို အသက် မသွင်းသေးဘူးလား..”
“အမှန်ပဲ .. ဒီလိုအချိန်က စွမ်းအားပြရမယ့် အချိန်မှ မဟုတ်တာ.. ပြုတ်သာကျရင် အရူးတစ်ကောင် ဖြစ်တော့မှာ..”
လူအုပ်ကြီး၏ ဆွေးနွေး တီးတိုးသံများကို နားထောင်နေရင်း တိုင်မူတျန်ခီက အေးစက်စက် သုံးသပ်လိုက်သည်။
“ဒီချန်ဖုန်းက သူ့လုပ်နိုင်စွမ်းကို အားလုံး သုံးခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်လား.. ဘာကြောင့် ဒီလို တောင့်ခံနေရတာလဲ ..”
“ဒီချန်ဖုန်းဆိုတဲ့ လူဆိုးကောင်က သူ့တတ်နိုင်စွမ်းကို သူနားလည်ပါတယ်.. “ချန်းချင်းရီက ထိုအချိန်တွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။
“ဒီလို အရမ်း ဇွဲရှိနေရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့ သူ့တတ်နိုင်စွမ်းကို အမြင့်ဆုံး တင်ချင်နေလို့ပဲ …”
“သူက သိုင်းဝိညာဉ် စွမ်းအားကို မသုံးဘဲ စာအုပ်တောင်တန်းရဲ့ အပိုင်းငါးထိ ရောက်နိုင် တယ်ဆိုတာက စိတ်စွမ်းအင် လေ့ကျင့်ရေး နည်းလမ်း တစ်မျိုးပဲလေ…”
ထိုသို့ ကြားလိုက်ရသောအခါ တိုင်မူတျန်ခီ တစ်ယောက် ကြွက်သေ တစ်ကောင်ကို အစိမ်း စားလိုက်ရသည့် အတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
လောကကြီးတွင် သူအမုန်းဆုံးက ချန်ဖုန်းဖြစ်သည်။ ချန်ဖုန်း၏ အရည်အချင်းများ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လေလေ၊ သူစိတ်ပျက်လေ ဖြစ်ရ၏။
အထူးသဖြင့် ယခုအချိန်၌ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးထက် သာလွန်နေသော ချန်ဖုန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားမှု၊ လေးနက်မှု၊ အရည်အသွေးများကို အဆက်မပြတ် လက်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ….
ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုကို နက်နဲစွာ အာရုံ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ချန်ဖုန်းကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ရှင်းထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်။
တိုင်မူတျန်ခီက လူသတ်မှု တစ်ခုကို ကျူးလွန်တော့မည့် အချိန်တွင် စာအုပ်တောင်တန်း ပေါ်က ချန်ဖုန်း၏ ခြေလှမ်းများက အပိုင်းလေး၏ ခြေလှမ်း ကိုးဆယ့်ရှစ်လှမ်းကို ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ။
ထိုအချိန်၌ ချန်ဖုန်းသည် တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် သူ့ညာခြေထောက်ကို ၉၉ လှမ်းမြောက် ခြေလှမ်းရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
သို့သော် ချန်ဖုန်း၏ ခြေလှမ်းများက ယခင်အတိုင်း အတူတူသာ ဖြစ်သည်။ တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိဘဲ ၉၉ ခုမြောက် ခြေလှမ်းကို တက်လှမ်း လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူ့ဘယ်ဘက် ခြေထောက်ဖြင့် နောက်တစ်ထစ်ကို တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်သည်။
ထိုနည်းဖြင့် ချန်ဖုန်းသည် စာအုပ်တောင်တန်း အပိုင်းလေး၏ ခြေလှမ်းတစ်ရာကို ရောက်ရှိ သွားခဲ့ပေသည်။ စာအုပ်တောင်တန်း၏ အပိုင်းငါး ရောက်သော် ချန်ဖုန်း၏ ကိုယ်ထဲမှ ကျယ်လောင်သော မိုးခြိမ်းသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ချက်ချင်းတွင် မီးမြိုက်နေသော အပူဓါတ်က သူ့ရင်ထဲမှ ထွက်လာ၏။
ဤသည်က စွမ်းအင်ဖြစ်သည်။ ချန်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် တည်ရှိနေသော စွမ်းအင်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ညှင်းပန်း နှိပ်စက်သော ဇွဲရှိမှုပြီးနောက် ၎င်းစွမ်းအင်သည် ချန်ဖုန်း၏ ကိုယ်တွင်းမှ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခဲ့ပြီ။
ထိုစွမ်းအင်၏ အာဟာရ ဖြည့်မှုကြောင့် ချန်ဖုန်းပေါ် ရှိနေသော တောင်တစ်လုံးပမာ ဖိအားလည်း ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ချက်ချင်းတွင်တော့ ချန်ဖုန်း၏ ခြေလှမ်းများက စာအုပ်တောင်တန်း၏ ပဉ္စမ အပိုင်းကို တက်လှမ်း သွားတော့လေသည်။
***