သုခကမ္ဘာက ရှီဟောင် - Chapter - 759 စပါးအုံးမြွေ နတ်ဘုရား
“အရှင်မင်းကြီး အရှင်က ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရမ်းယုံကြည်ချက် ရှိနေတာပဲ … မိုးကောင်းကင်အောက်မှာရှိတဲ့ ကမ္ဘာမြေကြီးက အကျယ်ကြီးပဲ အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လို ဖိနှိပ်မှာလဲ” အရှင်ဟွမ်ထျန်း ခနဲ့လိုက်ကာ သူ၏ အသံသည်လည်း လှောင်ရယ်သံ ပါနေလေ၏။ သူ၏ မျက်နှာထက်မှ အေးစက်မှုသည်လည်း တစ်စထက်တစ်စ ပို၍ ပေါ်လွင်လာလေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာ တောင့်တင်းကာ ကြည့်ကောင်း၏။ သူသည် အနက်ရောင် ပုလ္လင်ထက်တွင် မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေလေသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည်လည်း ဓားသွားကဲ့သို့ပင် အေးစက်နေပြီး များပြားလှသော သွေးစွမ်းအင်များလည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသွေးစွမ်းအင်များသည် ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေပြီး ဤနေရာသည် သားရဲကြီး နေထိုင်နေသည့်နေရာဟုပင် ထင်ရလေသည်။
ရှီဟောင် တည်ငြိမ်အောင်လုပ်လိုက်ပြီး လေးနက်နေသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ရန်သူတွေကို ဖိနှိပ်တယ်ဆိုတာက ကောင်းကင်အောက်မှာရှိတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို အနိုင်ကျင့်တာမဟုတ်ဘူး … မင်းက ကောင်းကင်အရှင်တစ်ယောက်ပဲဖြစ်သေးတာကို ပြဿနာ ရှာရဲတယ်ပေါ့ … အနောက်ဘက်နယ်စပ်မှာ မင်းက နည်းနည်းလောက် ရက်စက်ပေမယ့် မင်းက ရွံ့ကြက်ရုပ် ဒါမှမဟုတ် အိုးထိန်းသည်ရဲ့ ခွေးသာသာပဲ … မင်းကို သတ်တာက မြက်ရှင်းရသလိုပဲ ရှင်းလား”
“ရဲတင်းလိုက်တာ … ကျောက်တုံးလေး မင်းက ငါ့နေရာကို ခိုးသွားပြီး လူမဆန်တဲ့ကောင်ပဲ … ကမ္ဘာကြီးက မင်းကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး … ဒါက မင်းရဲ့ ကျောက်တုံးတိုင်းပြည်မဟုတ်ဘူး… ဖရိုဖရဲကောင်းကင်စံအိမ်ပဲ … မင်းဒီမှာ ပါးစပ်ဆော့ရဲတယ်ပေါ့” အစေခံအိုကြီးသည် အေးစက်စွာပင် ဆူငေါက်လိုက်လေသည်။
“ခင်ဗျားလိုမျိုး အစေခံက ဘေးကနေပဲ ရပ်နေသင့်တယ် … ဒီမှာ ခင်ဗျားစကားပြောစရာ အကြောင်းမရှိဘူး” ရှီဟောင် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
အစေခံအိုကြီး၏ မျက်နှာပျက်သွားလေသည်။ အနက်ရောင်စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏မျက်လုံးမှ ထူးဆန်းသည့် အလင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူ၏ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်နှင့် အနက်ရောင်လျှပ်စီးသည် တစ္ဆေငိုသံ၊ နတ်ဘုရားငိုသံများနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အနားတွင် ဝိဉာဉ်ပုံရိပ်များ ဝန်းရံနေလေ၏။
“ဝိဉာဉ်တွေကနေ ရလာတဲ့ လျှပ်စီးလား” ရှီဟောင်၏ မျက်လုံးအေးစက်သွားလေသည်။ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝေ့ရမ်းလိုက်သည်နှင့် ပေါက်ကွဲသံကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီး အဆုံးမရှိသော ရွှေရောင်အလင်းများသည် ပင်လယ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် စုစည်းသွားကြလေသည်။
အနက်ရောင်လျှပ်စီးမှာ တစ်စစီဖြစ်သွားပြီး အစေခံအိုကြီးထံမှ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ ရွှေရောင်အလင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားသောကြောင့် သူသည် အဝတ်စုတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အပြင်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ထူထဲလှသော တိုင်နှင့် တိုက်မိသွားသောကြောင့် ဟောခန်းမကြီးပင် ပြိုကျလုမတတ်ပင်။ ထိုသူသည် နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ရပ်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေလေ၏။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ရှီဟောင်ကို ဒေါသတကြီးကြည့်နေလေသည်။
“အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ … စွမ်းအားကြီးတဲ့ ဘုရင်အဆင့်က အရှင့်ရဲ့ရှေ့မှာ အားနည်းသွားတယ်” အရှင်ဟွမ်ထျန်း ပြောလိုက်၏။
ရှီဟောင် အရှင်ဟွမ်ထျန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏ “မင်းတို့အားလုံး ဝိဉာဉ်တွေကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံတာလား”
“ငါတို့ သူတို့ကို သတ်တာ မဟုတ်ဘူး … သူ ပိုသန်မာလာအောင်လို့ လျှပ်စီးထဲကို ဝိဉာည်တွေ ထည့်လိုက်တာပါ … အရှင်မင်းကြီး ဒေါသထွက်စရာ မလိုပါဘူး” အရှင်ဟွမ်ထျန်းသည် အခြေအနေကို လျော့ပေါ့သွားအောင် ပြောလိုက်လေ၏။
“အရှင် ဟွမ်ထျန်း မင်းက လူတွေအများကြီးကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ” ရှီဟောင် ပြောလိုက်သည်။
“လူအများကြီးကလည်း ကျွန်တော် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်” အရှင်ဟွမ်ထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည် “တစ်ချို့အရာတွေက လုပ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ နောင်တရနေစရာအကြောင်း သိပ်မရှိပါဘူး”
သူ၏ မျက်လုံးတွင် အလင်းရောင်တစ်ချို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သွေးရောင်လွှမ်းသွားလေ၏။ ထိုပုံစံသည် သူ့ကို လူယုတ်မာနှင့် ပိုတူသွားစေသည် “အရှင်မင်းကြီး အရှင်က ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပါ … ကျွန်တော်မျိုး အရှင့်ကို ဒီနေရာကို ဖိတ်ခေါ်ရဲတယ်ဆိုတော့ အရှင် ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး … အရှင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ သေချင်ရင် ဒီနေရာမှာပဲ ကိုယ့်ဘဝကို အဆုံးစီရင်လိုက်ပါ … ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အရိုးတွေကိုတော့ ထားခဲ့ပေးပါ”
“ငါမင်းကို တကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး … မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက အရမ်းရက်စက်ပြီး ကြမ်းတမ်းတယ် … မင်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့ မင်းက သက်ရှိပေါင်း သန်းချီရဲ့ အသက်ကို မြေမြှုပ်ပစ်ချင်နေတယ်” ရှီဟောင် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး စိတ်လျော့ပါ … ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ကျောက်တုံးတိုင်းပြည်က နတ်တိုင်းပြည်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး နယ်မြေရှစ်ခုလုံးက လေးစားလိမ့်မယ် … ကောင်းကင်အောက်မှာရှိတဲ့ တောတောင်တွေနဲ့ မြစ်ချောင်းတွေက ကျွန်တော့်လက်အောက်မှာ ရှိလိမ့်မယ်” အရှင်ဟွမ်ထျန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါဘာမှ မပြောချင်တော့ဘူး … သိပ်မကြာခင်တုန်းက မင်ဘုရင်၊ စစ်ဘုရင်၊ ဖန်ကိုးနဲ့ တစ်ခြားသူတွေ အားလုံးက ငါ ထွက်သွားပြီးတဲ့အချိန်မှာ ဧကရာဇ်နေရာအတွက် မင်းကို ပေးသင့်တယ်လို့ သူတို့အားလုံး အကြံပေးခဲ့တယ် … မင်းက သူတို့အားလုံး စိတ်ပျက်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ” ရှီဟောင် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
အရှင်ဟွမ်ထျန်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူသည် ပုလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မည်သည့်စကားမျှ မပြောပဲ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။
“ဟက်….”
ထို့နောက် သူ့ခေါင်းကို ရုတ်တရက်မော့လိုက်ကာ သူ၏ သွားများပေါ်သည်အထိ အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ကာ “ကွက်တိဖြစ်သွားတာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား … အရှင်မင်းကြီးသေသွားတာနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက အမွေဆက်ခံလိုက်မယ် … ကောင်းကင်အောက်မှာ ရှိတဲ့အရာအားလုံးကို ကြီးပွားတိုးတက်အောင် လုပ်ပေးမယ်”
“မင်းရူးသွားပြီပဲ .. အရှင်ဟွမ်ထျန်း ငါတို့ ပထမဆုံးတွေ့တဲ့အချိန်တုန်းက မင်းက ဒီလို မဟုတ်ဘူး” ရှီဟောင် သက်ပြင်းချမိလိုက်သည်။ သူတို့ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်တွေ့သည့်အချိန်တွင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးပင် မတွေးဖူးခဲ့ပေ။
အရှင်ဟွမ်ထျန်း ပြောလိုက်သည် “ဖြစ်နိုင်ပါတယ် … ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကတော့ ရှိနေတာပဲလေ … အဲဒီနတ်ဆိုးက ရတနာသိုက်တစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်နေတာ ဒါပေမဲ့ လူအများစုက အဲဒီနတ်ဆိုးကို မြေအောက်လောကက လာတာလို့ မြင်နေကြတယ် … ငါက ရတနာသိုက်တွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ နတ်ရတနာသိုက်တွေ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်မှာ”
“ငါမင်းကို သတ်မှာ” ရှီဟောင် အရှေ့ဘက်သို့ လျှောက်လာလေသည်။ ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်ဓားများ သူ့ကို ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ သူ၏အနားတွင် နတ်အလင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် ထိုအလင်းများသည် ပုလ္လင်ထံသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး အရှင်က လမ်းကြောင်းအမှားကို သွားတဲ့နေရာမှာအရမ်းကို ဇွဲရှိတာပဲ … အရှင်က သေရတော့မှာပဲကို အလောင်းကို အပြည့်အစုံ မထားခဲ့ချင်ဘူး … အရှင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သတ်မသေဘူးဆိုရင် တစ်ခြားသူတွေက အရှင့်အလောင်းကို အပိုင်းပိုင်း ခွဲကြမှာ” အရှင်ဟွမ်ထျန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။
ရှီဟောင် လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်နှင့် ဓားစွမ်းအင်များသည် သက်တံ့တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ပုလ္လင်ထက်သို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။
“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ”
ပုလ္လင်၏ အထွတ်အမြတ်ထားသည့်နေရာအနောက်တွင်ရှိနေသည့် နတ်ပုံရိပ်တစ်ခု၏ မျက်လုံးနှင့်ပါးစပ် ရုတ်တရက် ပွင့်လာလေသည်။ သူ၏ လက်များလည်း ထွက်လာကာ လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်နေလေ၏။
သူ၏ လက်သည် တောက်ပနေကာ ဗုဒ္ဓ၏လက်ကဲ့သို့ပင် မြင့်မြတ်လေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟောခန်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်သွားပြီး ရှီဟောင်ကို သူ၏ လက်အတွင်းသို့ ဆွဲယူလိုက်၏။
ရှီဟောင်သည် လျင်မြန်စွာ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ မြို့ကြီး၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုကြီးမားသည့်လက်တစ်ဖက်သည်လည်း ရှီဟောင်နောက်သို့ လိုက်လာလေ၏။
ရှီဟောင် ပိုမြင့်သည့်နေရာသို့ ထပ်ဆုတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ထိုလက်သည်လည်း လိုက်ပါလာ၏။ ခန်းမတစ်ခုလုံးသည် အပေါ်သို့ မြှောက်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာလေသည်။ ထိုခန်းမကြီး အရှေ့တိုးလာသည့်အချိန်တွင် ခံတပ်နှင့် တူနေလေ၏။
“နတ်မီးတောက် တောက်လောင်နေတဲ့ သက်ရှိလား” သူ၏ အရှေ့တွင်ရှိနေသည့် နန်းတော်ခန်းမကို ကြည့်ကာရှီဟောင်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်လာသည်။
ထို သတ္တဝါတွင် အေးစက်သော အော်ရာများ သွန်းလောင်းထားပြီး အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသည့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များလည်း များပြားလှသည်။ ခန်းမအတွင်းမှ ခရမ်းရောင်အရေခွံပေါ်တွင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် စပါးအုံးမြွေတစ်ကောင် ထွက်လာလေသည်။ ထိုအကောင်သည် လင်းလက်သော အရောင်များ တောက်ပနေလေ၏။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းဆုံး ၁၀ ကျန်း ရှည်လျားပြီး အထူမှာ ရေပုံးတစ်ပုံးစာ ရှိသည်။ သူ၏ သွေးစွန်းနေသည့်ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဓားမြှောင်နှင့်တူသော သွားအတန်းလိုက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် လျှပ်စစ်အလင်းများ၊ သွေးရောင်မြူများနှင့် ခရမ်းရောင်စွမ်းအားများသည် မီးတောက်ကဲ့သို့ပင် တောက်လောင်နေ၏။
“စပါးအုံးမြွေပျံ” ရှီဟောင်၏ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားရသည်။
စပါးအုံးမြွေ၏ ကျောထက်တွင် အတောင်ပံတစ်စုံရှိနေသောကြောင့် သူသည် လေထဲတွင် တိုက်ခိုက်နိုင်လေ၏။
အခြားသူများကို ကြောက်ရွံ့သွားစေနိုင်သော အရာမှာ သူ့ကို ရစ်ပတ်နေသည့် ခရမ်းရောင်အလင်းများပင်။ ထိုအလင်းများသည် စတင်လောင်ကျွမ်းနေသည့် နတ်မီးတောက်များဖြစ်သည်။
“ကောင်းကင်မြိုငှက် မဟုတ်ဘူးပေါ့” ရှီဟောင်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထိုမြွေကိုစိုက်ကြည့်ကာ “အခုတိုက်လိုက်တာ မင်းတိုက်တာ မဟုတ်ဘူး .. သူ့ကိုလည်း ထွက်လာခိုင်းလိုက်”
“မင်း နတ်ဘုရားတွေကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့” စပါးအုံးမြွေပျံ၏ ရယ်သံမှာ အေးစက်နေပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူ၏ သွေးများပေပွနေသည့်ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်နှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ သူလူဘယ်နှယောက်ကို သတ်ပြီးသွားပြီလဲဆိုတာ မသိနိုင်ပေ။
“မင်းတို့လိုလူမျိုးတွေက နတ်ဘုရားလို့ ခေါ်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား … နတ်ဘုရားအတုလို့တောင် ခေါ်ဖို့မထိုက်တန်ဘူး … အနောက်ဘက်နယ်စပ်က လူတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် သေသွားတာက မင်းတို့ လက်ချက်လား” ရှီဟောင်သည် စိတ်ပျက်နေသည့်အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ဟုတ်တယ် … စားစရာ အသွေးအသားတွေ အများကြီးပဲ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားတွေလည်း ငါတို့ကို တကယ် ပျော်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ် … လူသားတွေအားလုံးမှာ ဝိဉာဉ်တွေရှိတယ် … ပြီးတော့ လူသား သန်းနှစ်ဆယ်က ငါ့ရဲ့ နတ်မီးတောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက် လုံလောက်တယ် … ဒီမှာနေရတာက အဆင့်မြင့်နယ်မြေမှာ နေရတာထက်ကို ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ် … ငါ့ကို တားမယ့်သူလဲမရှိတော့ ငါကြိုက်သလို နေလို့ရတယ် … ငါဒီမှာဆိုရင် အဆင့်တွေ အများကြီး ခုန်တက်နိုင်တယ်” စပါးအုံးမြွေပျံမှ ပြောလိုက်၏။
“မင်းက သေချင်နေတာပဲ” ရှီဟောင် အော်ပြောလိုက်သည်။ စပါးအုံးမြွေပျံသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်နှင့် လူပေါင်းများစွာ၏အသက်ကို စတေးခဲ့ပြီး အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကို လူ့ပြည်ငရဲဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်၏။ ဤ လီပေါင်း တစ်သန်းအတွင်းတွင် မည်သည့်သက်ရှိမျှ မရှိတော့ပေ။
“မင်းလိုမျိုး ပုရွက်စိတ်လောက်လူက ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့ … မင်းရဲ့ ဧကရာဇ်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က သေမျိုးလောကက စွမ်းအားအမွေဆက်ခံသူသက်သက်ပဲ … အဲဒီရာထူးလေးက ငါ့ရှေ့မှာ ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ” စပါးအုံးမြွေပျံသည် ဖျက်လိုဖျက်ဆီး ပြောလိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်တွင် နတ်အလင်းလွှာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၁၀ ကျန်းရှည်သည့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။
“ဒီကို တွားသွားလာပြီး လာသေလိုက်” ရှီဟောင် ဆူပူလိုက်၏။
စပါးအုံးမြွေပျံ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားသော်လည်း သူ၏ နတ်မီးတောက်ကို လောင်ကျွမ်စေပြီးသည့်နောက်တွင် သူ၏ ယုံကြည်ချက်များ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ လူသားတစ်ယောက်က သူ့ကို သားရဲတိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံပြီး ဆူပူလိုက်သည့်အတွက် သူရူးမတတ် ဒေါသထွက်သွားလေ၏။
“သေရမှာကို လက်ခံလိုက် … မင်းရဲ့ အဆင့်လွန်အရိုးကို ငါ့သခင်ကို ပေးလိုက်ပြီး ကျန်တဲ့ အသွေးအသားတွေက ငါစားဖို့အတွက်ပဲ” သူသည် တစ်ရှူးရှူးမြည်လာပြီး နှစ်မီတာခန့်ရှည်သည့် သူ၏လျှာကြီးထွက်လာကာ တစ်ဝူးဝူးအသံဖြင့် သူ့ထံသို့ တစ်ရှိန်ထိုး ပြေးလာနေသည်။
ဤသက်ရှိသည် နတ်မီးတောက်ရှိနေသည့် သက်ရှိဖြစ်လေ၏။ သူသည် ငါးညှီနံ့နံနေပြီး ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသည့် ခရမ်းရောင်မီးတောက်များလည်း ရှိနေသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ဟုန်ထိုးပြေးလာပြီး ဤကမ္ဘာတွင် ရှိနေသည့် သက်ရှိများကို စားသုံးရန်အတွက် သူ၏ သွေးပေနေသည့်ပါးစပ်ကိုဟလိုက်လေ၏။
ရှီဟောင်သည် သူရပ်နေသည့် နေရာတွင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကို ထားခဲ့ကာ ခပ်ဝေးဝေးမှ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ သွားရပ်လိုက်၏။
စပါးအုံးမြွေပျံ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် အလွန်ကြီးမားလာပြီး ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် ပြည့်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မလှုပ်ရှားသော်လည်း သူ၏ ခေါင်းသည် ရှီဟောင်ရပ်နေသည့် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ကာ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုစားသုံးလိုက်လေ၏။
သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပါက အကြောက်လွန်ပြီး သတိလစ်သွားပေလိမ့်မည်။
“လူငယ်လေး မင်းက ကိုယ့်ကိုမင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ … ငါ့ကို လာအော်ရဲတယ်ပေါ့ … ငါစားလိုက်တဲ့ လူပေါင်း သန်းနှစ်ဆယ်ကို မေ့ထားလိုက် … ငါမင်းရဲ့ ကျောက်တုံးတိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းပစ်လိုက်ရင်တောင် မင်းဘာတတ်နိုင်မှာလဲ” စပါးအုံးမြွေပျံသည် ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ခါသွားသည်အထိ အော်လိုက်ပြီး “အဲဒီမသေမျိုးသက်ရှိက အဆင့်မြင့်နယ်မြေကို ဝင်သွားပြီ … မင်းလိုမျိုး မဖြစ်စလောက်လေးက ငါ့ရဲ့တစ်လုပ်စာပဲရှိတယ်”
“တိရစ္ဆာန်က အမြဲတမ်း တိရစ္ဆာန်ပဲ ဖြစ်နေမှာ … ခင်ဗျားမှာ နတ်မီးတောက် ရှိနေရင်တောင်မှ တိရစ္ဆာန်ရဲ့ အမူအကျင့်တွေပဲ ရှိနေမှာ … ဘာမှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး” ရှီဟောင်သည် ရယ်မောလိုက်ကာ “အနီလေး မင်းရဲ့ အချိုပွဲက ဒီမှာ”
“မင်းသေချင်နေတာပဲ … မင်းရဲ့အလောင်းက တစ်စစီဖြစ်ပြီး မြိုချခံရတာကို ငါမြင်ချင်တယ်” စပါးအုံးမြွေပျံ ဟိန်းလိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော မြွေခေါင်းကြီးသည် အရှေ့အနောက်လွှဲရမ်းနေပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကို ဟထားလေသည်။ သူ၏ ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမြေကြီးကို စားသုံးတော့မည်ပင်။
ရှီဟောင်ဘက်တွင် အနီရောင်အလင်းလုံးလေး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ လက်သီးအရွယ်ခန့်ရှိသည့် တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲနေသည့် ငှက်ကလေးသည် လေထဲတွင် တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး စပါးအုံးမြွေပျံထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပျံသွားလေ၏။
“နတ်မီးတောက်ရှိတဲ့ မြွေက ငါ့ရဲ့ တာအိုအမြုတေလုပ်ဖို့အတွက် လုံလောက်မှာပါ”
အနီရောင်ငှက်လေးသည် ဆူညံစွာ ပြောလိုက်၏။ သူသည် အနီရောင်လျှပ်စီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် မြေကြီး၏ ဦးခေါင်းထံသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။ ‘ဖုန်း’ ဟူသောအသံနှင့်အတူ မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းတွင် အပေါက်တစ်ပေါက်ဖြစ်သွားပြီး သွေးများပန်းထွက်လာ၏။
စပါးအုံးမြွေပျံ အော်ဟစ်လိုက်ကာ ခရမ်းရောင်အလင်းများ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် ကျုံ့လာပြီး ဇာမဏီငှက်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသည့်စွမ်းအားများသည် အကန့်အသတ်မဲ့စွာပင် ထွက်ပေါ်လာနေ၏။
အချက်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ပြီးသည့်အချိန်တွင် စပါးအုံးမြွေပျံ၏ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးများ စီးကျလာလေသည်။ အနီလေး၏ စွမ်းအားများသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့လွင့်နေလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ လက်သည်းများသည် ရန်သူ၏ နတ်မီးတောက်ကို ဖျက်ဆီးကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးထားသည့်သင်္ကေတများကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ထိုမြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလည်မှနေ၍ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်လေ၏။
အား….
စပါးအုံးမြွေပျံသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ ကျံ့သွားကာ ခန်းမအထဲသို့ ပျံသွားလေသည်။
နန်းတော်ထဲမှ နတ်ပုံရိပ်တစ်ခု အသက်ဝင်လာကာ အပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာလေသည်။ သူ့ထံတွင် လူသားပုံစံ ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး ယခုအချိန်တွင် အော်ရာများလည်း ရှိနေသည်။ နတ်အလင်းသည်လည်း ပင်လယ်ကဲ့သို့ပင် အပြင်ဘက်သို့ စီးဆင်းနေလေ၏။
သူ နန်းတော်ခန်းမထဲမှ ထွက်လာလေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ရွှေရောင်ဖြစ်ပြီးအသက်ဓာတ်လည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ရှီဟောင်ကို မျက်ဆံနက်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် အနီလေးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။
စပါးအုံးမြွေပျံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သည်။ သူသည် တစ်လက်မခန့်အထိသို့ ကျုံ့သွားကာ ထိုလူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ဆင်းလိုက်လေ၏။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်လိမ္မာသည့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ လျှာကို ဆက်တိုက်ပင် ထုတ်နေလေသည်။
အရှင်ဟွမ်ထျန်းသည် ထိုသူ၏ အနောက်မှ လမ်းလျှောက်လာနေပြီး သူ၏ အနောက်တွင် အစေခံအိုနှစ်ယောက် ပါလေသည်။
စပါးအုံးမြွေပျံသည် သူ၏ လျှာကို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်ဖြင့် တစ်ရှူးရှူးမည်နေပြီး ရှီဟောင်နှင့် အနီလေးကို မကျေမချမ်းကြည့်ကာ “သခင် အဆင့်နိမ့်နယ်မြေကို ဆင်းလာပြီ … မင်းတို့ တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒီတော့ မင်းက ရှီဟောင်ပေါ့ … တကယ်ကို အထင်ကြီးရလောက်ပါတယ်” ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြောလိုက်၏။ သူ့ထံတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များရှိမနေပဲ သူ၏ အနားတွင် ပန်းပွင့်ဖတ်များ ကြွေကျနေလေသည်။ သူတို့သည် အေးချမ်းပြီး မြင့်မြတ်သည့် အော်ရာများကို ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။
သူသည် ထိုသူ့ကို မကြည့်ပဲ အရှင်ဟွမ်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ “ဒါက မင်းအားကိုးနေတဲ့ အဆင့်မြင့်နယ်မြေက နတ်ဘုရားလား … အဲဒီတော့ ရွှံ့နဲ့လုပ်ထားတဲ့ဟာကိုလည်း နတ်ဘုရားလို့ ပြောလို့ရတယ်ပေါ့”
“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ” စပါးအုံးမြွေပျံ အော်ဟစ်လိုက်၏။
“တိရစ္ဆာန်ကောင် မင်းအပြုအမူကို ဆင်ခြင် … နောက်ကျရင် ငါမင်းကို စားပစ်မှာ” အနီလေး ဆူပူလိုက်သည်။