သုခကမ္ဘာက ရှီဟောင် - Chapter - 767 သေဆုံးခြင်းအဆုံးသတ်
မြေအောက်မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသည့် ရွှေရောင်အရိုးစု၊ ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် ယန်လိ နှင့် ဖြူဆွတ်နေသော သင်းခွေချပ်ကောင်တို့သည် ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ရှီဟောင်ထံသို့ ဦးတည်လာနေသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင်လည်း အရောင်စုံအလင်းများ ဖြတ်ပြေးနေလေ၏။
“ငါတို့ မမှားဘူး … ဒါက တကယ်ကို ရှေးဟောင်းပစ္စည်းပဲ”
မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်သည် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလာသည့် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုပင်။ ထိုဝတ်စုံကို ပြုလုပ်ရန်အတွက် ဖိုတစ်ခုထဲမှ ထွက်သည့် အရှားပါးဆုံးပစ္စည်းများ လိုအပ်ပြီး ရှုပ်ထွေးလှသည့် အစီအရင်များကိုလည်း ထွင်းထုရသေးသည်။
ထိုပစ္စည်းပေါ်လာသည်နှင့် လူအားလုံးသည် ထိုအရာအတွက် တိုက်ခိုက်ကြသောကြောင့် သွေးမိုးများရွာသွန်းကာ လေထဲတွင်လည်း သွေးနံ့လှိုင်နေလိမ့်မည်။ မူလရှေးဟောင်းကတည်းကပင် ထိုပစ္စည်းကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သည့် အဓိကရုဏ်းများလည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့၏။
“နှမြောစရာပဲ … ဒီတစ်ခုက ပျက်စီးနေပြီးတော့ ပြစ်ချက်တွေ ရှိနေပြီ … မဟုတ်ရင် ဒါကြောင့် ပြဿနာတွေ ပေါ်လာဦးမှာ”
နှစ်ပေါင်းများစွာနှင့် ခေတ်များပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိပ်မကျန်တော့ပေ။ သူတို့အများစုမှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီဖြစ်ပြီး ပြုလုပ်ရသည့်နည်းလမ်းများမှာလည်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ထိုပစ္စည်းသည် ပို၍ အဖိုးတန်လာပြီး ပျက်စီးနေလျှင်ပင် ထိုပစ္စည်းအတွက် တိုက်ခိုက်ပြီး လေ့လာရန်အတွက် လုယူလျှင်ပင် ထိုက်တန်နေသေး၏။
“ဒါက အားနည်းတဲ့သူတစ်ယောက်က သန်မာတဲ့လူကို ပြန်တိုက်ခိုက်စေနိုင်တဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ … ဒါကသုံးဖို့အတွက် ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေမလိုဘူး … ဒါက ဝတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် ကမ္ဘာကြီးမှာ အတားအဆီးမရှိ သွားလို့ရတယ်”
နတ်ဘုရားသုံးယောက်သည် အထင်ကြီးစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အတိတ်ကို ပြန်အောက်မေ့မိသွားကြသည်။
အတိတ်တုန်းက ဤမပျက်စီးနိုင်သောရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးတုန်လှုပ်သွားလေသည်။ ထိုပစ္စည်းသည် အလွန်အရေးပါပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကတစ်ခုလုံးကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေနိုင်၏။
ထိုဝတ်စုံကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သည် နာမည်ကြီးသည့်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်သည်။
ထိုပစ္စည်းကြောင့်ပင် သွေးရောင်လွှမ်းသည် စစ်ပွဲများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး သူ၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားသောကြောင့် ထိုပစ္စည်းကို ထာဝရ မြှုပ်နှံလိုက်ကြ၏။
မြေအောက်ကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူသည် သူ၏ အရုးလက်ဝါးကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ လက်ဝါးနှင့် လက်ချောင်းများကြားတွင် အနက်ရောင်မြေအောက်ကမ္ဘာမီးတောက် ပေါ်လာကာ ရှီဟောင်ထံသို့ ပစ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။
ရှီဟောင်သည် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဘေးဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ သူ အနောက်ဘက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ယုံဖြင့်ပင် ဆယ်လီကျော် ရောက်သွားသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင်လေးနက်နေပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့် တုံ့ပြန်မှုတိုင်းမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီး၏။
သင်းခွေချပ်ကောင်သည် ငွေရောင်အလင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှီဟောင်ရှေ့သို့ ရောက်လာလေသည်။
“ဒါက တစ်ခုပဲ ရှိတယ်ဆိုတော့ ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုခွဲယူကြမလဲဆိုတာ ငါတို့ ပြန်ဆွေးနွေးရမယ်ထင်တယ်” ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် ယန်လိသည် အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်သည့်ပုံပေါ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင်လည်း အပြုံးနုလေးရှိနေ၏။ သူသည်လည်း ရှီဟောင်နောက်သို့ လိုက်နေလေသည်။
အမှန်တကယ်တွင် သူ့ကို ‘ရှေးဟောင်း’ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်၍ မရပေ။ သူ၏ အသက်မှာထိုမျှလောက် မကြီးသေးပေ။ သူသည် ယင်ယန်ကျောင်းတွင် နာမည်ကြီးသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်တစ်ခု၏ ဂျီးနီးယပ်စ်ဟုလည်း ခေါ်ကြ၏။
ကျွမ်းကျင်သူသုံးယောက်လုံးသည် ရှီဟောင်ထံသို့ လာကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးတွင် သူတို့ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်ရှိပြီးသားပင်။ သူတို့အားလုံးသည် မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်ကို သူတို့အပိုင် လိုချင်နေကြသည်။
ထိုပစ္စည်းသည် ပျက်စီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့အတွက်မူ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ပေ။ သူတို့ ထိုပစ္စည်းကို သေချာ သုတေသနလုပ်လျှင် သူတို့အတွက် အလွန်အကျိုးများမည် ဖြစ်သည်။
ရှီဟောင် လျင်မြန်စွာပင် နောက်ဆုတ်လိုက်၏။ တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူသည် ကျောက်တုံးမြို့တော် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ပြီး တောင်တန်းများအပေါ်သို့ ရောက်သွားလေပြီ။
“နတ်ဘုရားအတုတွေ” ရှီဟောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေ။ ထိုသက်ရှိများသည် သူတို့ အဆင့်မြင့်နယ်မြေမှ ဆင်းလာနိုင်ရန်အတွက် အသက်ပေါင်းများစွာကို စတေးခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သည့် ဒေါသတကြီးအော်သံများမှာ လွှမ်းမိုးနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။
ဆင်းလာသည့်အထဲမှ သုံးယောက်သည် ကျောက်တုံးတိုင်းပြည်သို့ ရောက်လာကာ တိုင်းပြည်ကို စော်ကားနေပြီး အထက်ဆီးဖြင့် ဆက်ဆံနေသောကြောင့် အခြားသူများကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်စေသည်။
“မင်းအတွက် ကောင်းကင်ပေါ်တက်မယ့်လမ်းရော မြေအောက်ထဲဆင်းမယ့် တံခါးရောမရှိဘူး … မင်းရဲ့ ကံတရားကို သတ်မှတ်ထားပြီးသား … ငါမင်းလိုလူမျိုးရဲ့ သွေးကို ကြိုက်တယ် … အဆင့်လွန်အော်ရာတွေ သယ်ဆောင်ထားတဲ့သွေးပဲ” သင်းခွေချပ်ကောင်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်ပြီး လျှောက်လာ၏။ ဖြူဖွေးကာ ကြီးမားလှသည့် သွားများကိုလည်း မြင်နေရလေသည်။
ရှီဟောင်လက်ဝေ့ရမ်းလိုက်သည်နှင့် စာရွက်လိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုစာလိပ်တွင် ‘သတ်’ ဟူသော စကားလုံးကို ရေးထားသည်။ ထိုစာလိပ်မှ သွေးများစီးကျနေပြီး အနီရောင်တောက်ပနေကာ မြေအောက်ကမ္ဘာမှ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ကျနေသကဲ့သို့ပင်။
ထိုစာလိပ်သည် လေထဲတွင် လှုပ်ရမ်းနေလေ၏။ အဝါရောင်များ ရောယှက်နေသည် ထိုစာလိပ်မှာ အဆုံးမရှိသည့် သတ်ဖြတ်ခြင်းအလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ကောင်းကင်အပေါ်သို့ တစ်ရှိန်ထိုး တက်သွားသကဲ့သို့ပင် အပေါ်သို့ပျံတက်သွားလေသည်။
ရှီဟောင်သည် ထိုစာလိပ်ကို အဖြူရောင်သင်းခွေချပ်ကောင်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။
ထို စာလိပ်သည်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်အလင်းတန်းများသည် အဆင့်လွန်ကျွမ်းကျင်သူများကို ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး အဆုံးမရှိသည့် စွမ်းအားကြီးသော ပြိုင်ဘက်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်လေသည်။
ဆူညံသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဓားစွမ်းအင်အလင်းတန်းသည် ဓားအစစ်ထက်ပင် အဆပေါင်းတစ်ရာ ကြောက်ဖို့ကောင်းပြီး သင်းခွေချပ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခတ်မိသည်နှင့် မီးပွားများ လွင့်ထွက်သွားလေသည်။
“နတ်ဘုရားချန်ခဲ့တဲ့ စာလိပ်” မြေအောက်ကမ္ဘာမှ ရွှေရောင်အရိုးစုနှင့် ယင်ယန်ကျောင်းမှ ယန်လိတို့သည် အနောက်မှနေ၍ ထိတ်လန့်သွားကြ၏။
ဤစာလိပ်သည် ကျောက်တုံးတိုင်းပြည်၏ ရတနာသိုက်မှ ရှီဟောင်သယ်လာခဲ့သည့် စွမ်းအားအကြီးဆုံး လူသတ်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤလက်နက်သည် တိုင်းပြည်၏ လျှို့ဝှက်စွမ်းအားတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် သူ ဤလက်နက်ကို အသုံးမပြုချင်သော်လည်း သူရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
“မရသေးဘူး … မင်းငါ့ကိုသတ်လို့ မရဘူး” ငွေရောင် သင်းခွေချပ်ကောင်ပြောလိုက်၏။ သူသည် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခံနေရသော်လည်း သူ၏ ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလှ၏။ သူ၏ ငွေရောင်အကြေးခွံများ လှုပ်ရှားလာသည်နှင့် မရေတွက်နိုင်သည့် သင်္ကေတများထွက်ပေါ်လာကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းအလင်းကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လိုက်လေသည်။
“သတ်”
ရှီဟောင်သည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ စွမ်းအားအကုန်လုံးကိုသုံးပြီး အသက်သွင်းလိုက်၏။ ထိုစာလိပ်သည် တောက်ပလာကာ တစ်စစီဖြစ်သွားလေသည်။ သွေးများစီးကျနေသည့် ‘သတ်’ ဟူသည့် စကားလုံးသည် ရက်စက်သော သားရဲကို ဖိနှိပ် သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် လေထဲတွင် ပျံသန်းသွားလေသည်။
နတ်လက်နက်များသည် သုံးဆွဲနိုင်သော ပစ္စည်းများဖြစ်၏။ သူတို့သည် စွမ်းအားအလွန်ကြီးသော်လည်း သူ့ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် မူလအနေအထားအတိုင်း မရှိနိုင်တော့ပေ။
‘သတ်’ ဟူသည့်စကားလုံးသည် ကောင်းကင်ထက်တွင် အနီရောင်တောက်ပနေလေ၏။ နတ်ပင်လျှင် သွေးနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အားလုံး၏ မျက်လုံးကို အနီဖြစ်စေကာ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များလည်း ကောင်းကင်ထက်သို့ တရှိန်ထိုး ပြေးသွားလေသည်။
“အသုံးမဝင်ဘူး … မင်းလူရွေးမှားသွားပြီ … ငါ့ရဲ့ ခုခံနိုင်တဲ့စွမ်းအာက ဆင်းလာတဲ့သူတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ” ရက်စက်သော သားရဲကို ဖိနှိပ် သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်သည် ရက်စက်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက်ပင် အနောက်ဆုတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု စီးကျလာ၏။ သူ၏ နတ်အာရုံများမှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း လွှဲရမ်းနေလေသည်။
“သူက ဝိဉာဉ်ကို တိုက်ခိုက်တာ” ငွေရောင်ဆံပင် ကျွမ်းကျင်သူမှ ထိတ်လန့်တကြားအော်ပြောလိုက်သည်။
သွေးရောင်လွှမ်းနေသည့် ‘သတ်’ ဟူသော စကားလုံး ဆင်းသက်လာသည့်အချိန်တွင် သူ၏ အဓိက တိုက်ခိုက်မှုမှာ သင်းခွေချပ်ကောင်၏ ဝိဉာဉ်ကို ဦးတည်တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ အသွေးအသားကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။
ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် အမှတ်တမဲ့တိုက်ခိုက်ခြင်းမဟုတ်ပဲ သေချာစီစဉ်ထားသည်မှာ သိသာလှသည်။ သင်းခွေချပ်ကောင်၏ ငွေရောင်အရေပြားမှာ မာကျောလှပြီး သူ၏ အသွေးအသားကို ကာကွယ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ ဝိဉာဉ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်မည်မဟုတ်။
သင်းခွေချပ်ကောင် အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူ၏ အရေခွံများ ပွင့်လာကာ သွေးရောင်လွှမ်းသည့် ‘သတ်’ ဟူသည့် စကားလုံးကို ချေဖျက်ရန်အတွက် စွမ်းအားလှိုင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
‘သတ်’ သူသည့် စကားလုံး၏ စုတ်ချက်များအားလုံး ကွဲသွားကာ သွေးများတစ်စက်စက်ကျနေသည့် ဓားရှည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ထိုဓားသည် သင်းခွေချပ်ကောင်၏ ဝိဉာဉ်ကို ထိုးဖောက်သွားကာ ကောင်းကင်နေထက်ပင် ဆယ်ဆ ပို၍ စူးရှသည့် အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ကြီးလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားလေသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အချိန်တွင် သင်းခွေချပ်ကောင်သည် လေထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေ၏။ သူ၏ မျက်ခုံးကြားမှသာ သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
“တစ်ခါသုံး သတ်ဖြတ်ခြင်းစာလိပ် … မဆိုးဘူးပဲ … မင်းငါ့ကို နည်းနည်းခံစားရအောင် လုပ်လိုက်နိုင်တာပဲ … မင်းက ငါမင်းကိုပိုလိုချင်လာအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ … ဒီလိုမျိုး အစားအစာမျိုးက သေချာပေါက်ကို အရသာ ရှိမှာပဲ” သင်းခွေချပ်ကောင်မှ ပြောလိုက်၏။
ရှီဟောင်သည် ဘာမှမပြောပဲ ပြောင်းလဲခြင်း ၇၂ မျိုးဖြင့် ခွန်ပန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ၏ အရှိန်ကိုတင်ပြီး အရှေ့ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားလိုက်၏။
သူသည် တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် လီပေါင်းထောင်ပေါင်းများစွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အင်ပါယာမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာကာ တောင်ကြောဘက်သို့ ရောက်သည့်အချိန်မှ အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
နတ်ဘုရားသုံးယောက်သည် မနှေးလွန်း မမြန်လွန်းသည့်အရှိန်ဖြင့် လိုက်ကာလေ၏။ သူတို့သည် အပြုံးမမည်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ထားကြလေသည်။ သူတို့သည် ရှီဟောင်၏ လက်ထဲမှ ထွက်လာမည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို မကြောက်ရွံ့ပဲ သူတို့၏ ခွန်အားကို ယုံကြည်ချက်ရှိလေ၏။
“သတ်”
ရှီဟောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင်ရှိသည့် ကျောက်တုံးကြီးများ လိမ့်လာကာ သင်္ကေတများ တောက်ပလာပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းအလင်းများလည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤနေရာတွင် အဆုံးမရှိသည့် အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် သတ်ဖြတ်ခြင်းအစီအရင်ရှိနေပြီး ထိုနတ်ဘုရားသုံးယောက်ကို တိုက်ခိုက်နေလေသည်။
ယွဲ့ချန်သည် သူ့ကို ဤနေရာတွင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ကြယ်တာရာများကို ဆင့်ခေါ်ကာသူ့ကို သေအောင်သတ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် နတ်ဘုရားပစ်ချက် ကျောက်တုံးလေးကို ဤနေရာတွင် အစီအရင်ပြုလုပ်စေခဲ့ပြီး နတ်နန်းဂိုဏ်းမှ အဆင့်လွန်ကျွမ်းကျင်သူကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် နတ်ပစ္စည်းများကို ပိုထည့်လိုက်ပြီး အစီအရင်၏ စွမ်းအားပို၍ တိုးသွားအောင် နတ်ဘုရားပစ်ချက်ကျောက်တုံးလေးကို လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။
ယခု ထိုနတ်ဘုရားသုံးယောက်ကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင်ပင် သတ်ဖြတ်ခြင်းအစီအရင်၏ စွမ်းအားတစ်ခုလုံးကို အသက်သွင်းလိုက်၏။ တောင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်လာပြီး ကြီးမားလှသည့် ကျောက်တုံးကြီးများမှာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံသန်းလာကာ လေထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ တရှိန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ကံမကောင်းစွာပင် ထိုအစီအရင်သည်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ နတ်ဘုရားသုံးပါးလုံးသည် တောက်ပလာကာ သူတို့ပတ်ပတ်လည်တွင် သင်္ကေတများထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုအစီအရင်သည် သူတို့ကို မည်သည့်ထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်စေနိုင်ပေ။ သူတို့အားလုံးကို အနိုင်ယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။
ရှီဟောင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူတို့၏ ကွာခြားမှုမှာ ကြီးမားလှသည်။ ထိုသုံးယောက်သည် နတ်မီးတောက်ကို ရရှိထားသည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး သေမျိုးကမ္ဘာသည် သူတို့ကို အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ချေ။
“မင်း မဖြစ်ချင်ပေမယ့် မင်းဒေါသထွက်နေပေမယ့် မင်းဘာတတ်နိုင်မှာလဲ … မင်းလိုမျိုး မထင်မရှားလူတစ်ယောက်က ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး” ယန်လိသည် စကားပြောရင်း လမ်းလျှောက်လာကာ ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။
ရှီဟောင်သည် သူ၏လက်ကို ခါရမ်းလိုက်သည်နှင့် အနီရောင် တောက်ပကာ စိုရဲနေသော ကြာပန်းတစ်ပွင့် သူ၏ အင်္ကျီလက်မှ ထွက်ကျလာပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ကြီးမားလှသော ကြာပန်း ဖူးပွင့်လာ၏။ အဆုံးမရှိသော စွမ်းအားကြောင့် အောက်ဘက်တွင်ရှိသော တောင်များ လှုပ်ယမ်းလာပြီး တောင်ကြောများသည်လည်း ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။
ဤသည်မှာ အခြားလူသတ်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်၏။ မီးကြာပန်းသည် အပြည့်အဝပင် ဖူးပွင့်သွားပြီး အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ပြုပြင်လေသည်။ အဆုံးမရှိသည့် နတ်မီးတောက်များသည် ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို မီးလောင်တိုက်သွင်းမည့်ပုံစံဖြင့်ပင် ကောင်းကင်ထက်သို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။
အောက်တွင်ရှိနေသောတောင်များမှာ အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချော်ရည်အဖြစ် အရည်ပျော်ကျသွားလေသည်။ ဤသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှ၏။
မီးတောက်ကြားမှ အနီရောင်ကြာပန်း ဖူးပွင့်လာကာ နေရာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ ထိုပန်းများသည် ငွေရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် သူ့ကို ဝန်းရံသွားလေသည်။
ဝုန်း …
နောက်ဆုံးတွင် ရဲရဲနီနေသော ကြာပန်းမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းစေလိုက်ပြီး ချော်ရည်များသည်လည်း ပင်လယ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် စီးဆင်းသွားလေ၏။
ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် ဆံပင်ငွေရောင်လူငယ်လေးသည် ထိုနေရာတွင် မားမားရပ်နေပြီးအသက်ရှင်နေသေးသည်။ သူ၏ လက်မောင်းမှာ မည်းနေပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏ လက်ဝါးမှာ အပူလောင်သွားပြီး ဒဏ်ရာရသွားသည်။
“အလကားပဲ” သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ လက်ကို ခါချလိုက်သည်နှင့် အနက်ရောင်ပြာများ အောက်ကျသွားပြီး အရေပြားအလွှာသစ် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုလက်မောင်းနှင့် လက်ဖဝါးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖြူလာပြီး အရောင်တောက်ပနေလေသည်။
“မင်းနတ်ဘုရားမဖြစ်မချင်း မင်းဒီကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေကို နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး … မင်းမှာ အရမ်းအစွမ်းထက်တဲ့ လူသတ်လက်နက်တွေ ရှိရင်တောင်မှ မင်းသူတို့ကို ကောင်းကောင်းထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး … ငါတို့က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို အလွယ်လေး ရှောင်နိုင်တယ်” ယန်လိသည် အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ သူသည် ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း ထိုဒဏ်ရာကို အလေးမထားပေ။
ရှီဟောင် တိတ်ဆိတ်သွားရ၏။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဤပြိုင်ဘက်များကို သတ်ရန် စွမ်းအားမရှိပေ။
နတ်ဘုရားသုံးပါးသည် ဘေးချင်း ယှဉ်ရပ်နေကြ၏။ သူတို့သည် အကြင်နာတရား ကင်းမဲ့သည့် အမူအရာများဖြင့် အရှေ့သို့ တက်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာလည်း လေးနက်နေသည်။ သူတို့သည် ရှီဟောင်၏ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ရရန်အတွက် အတူတကွ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။
“ဒါက မင်းငါတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့အချိန် သုံးမယ့် စွမ်းအားလား”
“မင်းက ငါတို့ကို နတ်ဘုရားအတုလို့ပြောပြီး သတ်ဖို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပြီးတော့ ဒါက မင်းရဲ့ နည်းလမ်းအကုန်ပဲလား… မင်းက တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ … ပုရွက်ဆိတ်က အမြဲတမ်းပုရွက်ဆိတ်ပဲ ဖြစ်နေမှာ”
ရှီဟောင်သည် ဘာမှမပြောပဲလှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်၏။ သူသည် ရှေးကျကာရှုပ်ထွေးသည့် သင်္ကေတများပါရှိသည့် အဝါရောင်စာရွက်ကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်လိုက်သည်။ ထိုစာရွက်မှာ သူ ဟိုးအရင်ကတည်းက ရခဲ့သည့် ကမ္ဘာမြေရုတ်သိမ်းသင်္ကေတပင်။ ခွန်ပန်ပညာနှင့်ပေါင်းလျှင် သူ၏ အရှိန်မှာ အမြန်ဆုံးဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
နတ်ဘုရားသုံးယောက်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့သည် ရှီဟောင်ပျောက်သွားမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။ ရှီဟောင်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ပြေးနေလေသည်။
ဤကဲ့သို့ ပြေးခြင်းလိုက်ခြင်းမှာ တစ်ရက်နှင့် တစ်ညပင် ကြာသွားပြီဖြစ်၏။ ဤအချိန်အတောအတွင်းတွင် ရှီဟောင်သည် သူ၏ နတ်စွမ်းအားများ ပြန်ပြည့်ရန်အတွက် နတ်ဆိုးနေကြာစေ့များကို စားသုံးကာ ဆက်တိုက် ပြေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားသုံးယောက်သည် သူ့ကို အမှတ်အသားလုပ်ထားသောကြောင့် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုလိုက်ယုံဖြင့် သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ရှာနိုင်လေသည်။
“အသုံးမဝင်ဘူး … မင်း မလွတ်နိုင်တော့ဘူး … မင်း သေကို သေရမှာပဲ”
နောက်ဆုံးတွင် ရှီဟောင်သည် ကျောက်တုံးတိုင်းပြည်၏ ကြီးမားသည့်မြို့တစ်မြို့တွင်ရှိသည့် ယဇ်ပုလ္လင်တစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး မြောက်ဘက်ပင်လယ်သို့သွားမည့်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်၏။
ထိုနတ်ဘုရားများသည်လည်း မည်ကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်သနည်း … သူတို့သည် ယဇ်ပုလ္လင်ပေါ်မှ တောက်ပနေသော သင်္ကေတများကို တွေ့သည်နှင့် သူ၏ ဦးတည်ချက်ကို ခန့်မှန်းလိုက်ကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားကြလေသည်။
အပြာရောင်လှိုင်းများနှင့်အတူ ရှီဟောင်သည် သူမှတ်မိသည့်နေရာသို့ သွားနေ၏။ သူသည် ခွန်ပန်ပညာကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ထိုနတ်ဘုရားသုံးယောက်ကို ဖိနှိပ်နိုင်ရန်အတွက် ခွန်ပန်အသိုက်ကို ရှာဖွေလေသည်။
သူသည် ခွန်ပန်လက်နက်ဖြစ်သည့် အဆုံးအဆမရှိသည့်လှံတံရှည်ကို အသုံးပြုပြီး ထိုနတ်ဘုရားသုံးယောက်ကို သတ်ပစ်ချင်နေခြင်းပင်။
သို့သော်လည်း သူမျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ မြောက်ဘက်ပင်လယ်တွင် ဘာမှမရှိပေ။ သူသည် အကြိမ်များစွာပင် သေမလိုဖြစ်ခဲ့ရသည်။
နတ်ဘုရားသုံးယောက်၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်တောက်ပနေပြီး ပြင်းထန်လှသည့် စိတ်ဆန္ဒများ တောက်လောင်လျက် ရှိလေသည်။ ဤအရာသည် မပျက်စီးသေးသော ခွန်ပန်ဖြစ်မှန်း သူတို့ အာရုံခံမိလိုက်သောကြောင့် ရှီဟောင်ကို သူတို့ အရှင်ဖမ်းလိုကြလေသည်။
ရှီဟောင်၏ အခြေအနေမှာ ဆိုးဝါးနေလေ၏။ သူသည် နောက်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသာ ဤအတိုင်းဆက်ပြေးနေပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တာအို တစ်စစီဖြစ်သွားကာ အလွန်ပုံပျက်ပန်းပျက်ပင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။
ရှီဟောင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်မရှိသည့် လမ်းဆုံးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ လမ်းအဆုံးတွင်လည်း မည်သည့် အလင်းရောင်မျှ မမြင်ရပေ။ သူသည် မြောက်ဘက်ပင်လယ်မှ ထွက်လာကာ ခြောက်သွေ့နယ်မြေသို့ ပြန်ဆုတ်ခဲ့ပြီး မြို့ကြီးကို ရှာဖွေလိုက်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျွမ်းကျင်သူသုံးယောက်လုံး သူ့နောက်သို့ ပြေးလိုက်လာကြသည်။ သူတို့၏ အဖိုးတန်သိုင်းပညာများမှ စွမ်းအားလှိုင်းများ သူ့ကို ရိုက်ခတ်လာသောကြောင့် သူဒဏ်ရာရသွားပြီး သွေးများ အန်ထွက်လာသည်။ သူသည် လမ်းမှာပင် သေတော့မလိုပင်။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ … မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေအကုန်လုံးကို သုံးပြီး ဆက်ပြေးနေ … ငါဒီလိုမျိုး ကြောင်နဲ့ကြွက် ကစားပွဲကို ကြိုက်တယ် … တောရိုင်းကောင်လိုမျိုး မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေ အကုန်လုံးကို သုံးလိုက်ပြီး ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ သေမှာကို ငါကြည့်ချင်တယ်” ယန်လိ ပြောလိုက်၏။
ရှီဟောင် ပါးစပ်အပြည့်သွေးများကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးတွင် ခိုင်မာပြီး အလျော့မပေးသည့် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ မသွားချင်သည့်နေရာတစ်ခုကို သူ၏ နောက်မှတ်တိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။ သူ ယခင်တစ်ခေါက်က ထွက်လာနိုင်ခြင်းမှာ သူကံကောင်းသွားသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူလည်း ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။
“ငါ မင်းတို့ သေမယ့်နေရာကို ပို့ပေးမယ် … မင်းတို့က နတ်ဘုရာတွေ ဆိုရင်တောင်မှ မင်းတို့အားလုံးကို ကြောက်ရွံ့မှုတွေ အကူအညီကင်းမဲ့မှုတွေကို ခံစားခိုင်းမယ်” သူ အံကြိတ်လိုက်၏။ သူဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသေမည်ဆိုလျှင်ပင် သူဆုံးဖြတ်ချက် အတိုင်းလုပ်မည်။
ကံမကောင်းသည်မှာ နတ်ဘုရား ၇ ယောက်လုံး သူ့နောက်လိုက်မလာခြင်းပင်။ မဟုတ်ပါက သူတို့အားလုံးကို တစ်ခါတည်းဖြင့် ရှင်းနိုင်လိမ့်မည်။