သုခကမ္ဘာက ရှီဟောင် - Chapter - 934 အဆင့်လွန် တာအိုရိုးရာ
နတ်ဘုရားမကျောင်းက ဒီလောက်တောင် နာမည်ကြီးတာလား..
ကျောင်းမှာထာဝရထွင်းထုမှုများတွင် အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးသော်လည်း စီရင်စုသုံးထောင်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး အဆင့်မြင့်နယ်မြေ၏ အကောင်းဆုံးမျိုးဆက်ဟု ပြောလျှင် ဤသည်မှာ အနည်းငယ်ချဲ့ကားနေသည်ဟု ရှီဟောင်ခံစားရသည်။
ကျောင်းပေါင်းများစွာရှိသော်လည်း မည်သူက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဤလောကတွင် အကောင်းဆုံးတွင် ပြောရဲကြသနည်း..
“မင်း ငါ့ဂိုဏ်းထဲဝင်ပြီးတော့ အဲဒီအတွက် တိုက်ခိုက်ချင်လား” အကြီးအကဲသည် ဂုဏ်ယူနေသည့်အသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ သူ၏ဦးခေါင်းထက်မှ ဖရိုဖရဲစွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေလေသည်။ သူသည် သက်ရှိအားလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် နတ်ဘုရားများ၏အရှင်နှင့် တူနေလေ၏။
ရှီဟောင်သည် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း အားတင်းကာ “ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်ချင်ပါတယ်”
အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းနတ်ကြာပန်းအတွက်မူ သူခဏလောက် ဘေးပို့ထားလိုက်ဦးမည်။
အကြီးအကဲသည် ခေါင်းညိမ့်လိုက်ကာ “မှတ်ထား.. မင်းကငါ့ရဲ့တာအိုရိုးရာရဲ့ မျိုးဆက်ပဲ .. တကယ်လို့ မင်းသာ ကောင်းကင်အောက်မှာ အကောင်းဆုံးလူဖြစ်မလာနိုင်ရင် မင်းစွန့်ပစ်ခံရမယ်”
ရှီဟောင်သည် တိတ်တဆိတ်ပင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဤလိုအပ်ချက်မှာ မြင့်မားလှသည်။ နတ်ဘုရားမကျောင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဤကဲ့သို့သော ယုံကြည်ချက်ရှိနေသည်လား .. သူတို့ကျောင်းမှထွက်လာသည့် တပည့်များအားလုံးမှာ ဘယ်လိုလုပ် ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာကြီးကိုအုပ်စိုးလိုသည့်စိတ် ရှိမည်နည်း..
သူအနည်းငယ် သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် နတ်ဘုရားမကျောင်းဟုမပြောပဲ တာအိုရိုးရာဟုသာ အမြဲတမ်းပြောနေသနည်း…
“စီနီယာ ဒါက နတ်ဘုရားမကျောင်းရဲ့ အဓိကနေရာလား” ရှီဟောင်မနေနိုင်ပဲ မေးလိုက်သည်။
“ဒါက နတ်ဘုရားမကျောင်းရဲ့ အဓိကနေရာမဟုတ်ဘူး .. အဲဒီထက်ပိုတယ်” အကြီးအကဲမှ လေးနက်စွာပင် ပြောလိုက်၏။
ရှီဟောင် ဆွံ့အနေလေသည်။ ဤသည်မှာ အဓိကနေရာထက်ပင် အရေးကြီးနေသည်လား.. ဤအကြီးအကဲသည် ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများကိုပင်ပြောရဲသောကြောင့် သူသည် သေချာပေါက်ပင် ထူးခြားသည့်သူဖြစ်ရမည်။ သူသာ ကျောင်းအုပ်မဟုတ်လျှင် သူသည် တာအိုကာကွယ်သူ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားမကျောင်း၏ ဂါးဒီးယန်းဝိဉာဉ်ဖြစ်နိုင်သည်။
“ဟုတ်ပြီ အခု ဒီဂိတ်တံခါးတွေကို ဖြတ်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ .. မင်းဝင်သွားလိုက်တာနဲ့ မင်းတစ်ဘဝလုံးနောင်တရလို့မရတော့ဘူး .. ငါမင်းကိုနောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပေးမယ် .. မင်းသေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား”
ရှီဟောင်သည် တည်ငြိမ်ကာ အလွန်ပင် အိန္ဒြေရှိနေသော်လည်း သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဤအကြီးအကဲမှာ အတုအယောင်ဖြစ်သည်ဟု သူခံစားနေသည်။ ဤသည်မှာ ဉာဏ်များသည့် မြေခွေးအိုကြီးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား…
“မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီလား” အကြီးအကဲမှ တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်၏။
“စီနီယာ ကျွန်တော် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းနတ်ကြာပန်းရေကန်ကို ဘယ်အချိန်သွားရမှာလဲ” ရှီဟောင်နူးညံ့စွာပင် မေးလိုက်သည်။ သူနတ်ဘုရားမကျောင်းထဲသို့ဝင်ရသည့်အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဤအတွက်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူဤအကြောင်းအရာကို မေးကိုမေးရမည်ပင်။
“အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းကြာပန်းရေကန်က ဘာများကောင်းနေလို့လဲ ..ပြောရမယ်ဆိုရင် အဲဒါက ဝက်စာကျွေးတဲ့နေရာသာသာပဲ .. မင်းအဲဒီအကြောင်းသိပ် ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူး” အကြီးအကဲမှ ပြောလိုက်၏။
“ဘာ..” ရှီဟောင် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားရသည်။ အကြီးအကဲ၏စကားလုံးများမှာ အလွန်အကျူးဖြစ်လွန်းနေသည်မလား.. ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများအားလုံး သက်စွန့်ဆံဖျားကြိုးပမ်းကာ လိုချင်နေသည့်အရာပင်။
“အဟမ်း .. ငါတို့လမ်းလွှဲနေပြီ” အကြီးအကဲသည် ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ “မင်းတို့အားလုံးသိထားရမှာက အရင်တုန်းက ငါ့ဂိုဏ်းက အဆင့်မြင့်နယ်မြေရဲ့ ပထမဆုံး ဝိဉာဉ်အမြစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာ”
ရှီဟောင်မှာ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားရသည်။ နတ်ဘုရားမကျောင်းမှာ ယခင်က ပထမဆုံးဝိဉာဉ်အမြစ်ကို ရခဲ့သည်လား .. အဆင့်နိမ့်နယ်မြေရှိ အစီအရင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ကာကွယ်ထားသည့် လျိုမြှောင်ထဲတွင် စိုက်ထားသည့် ဆေးပင်ကို သူသတိရမိသွားသည်။
ဤသည်မှာ ပထမဆုံး မြင့်မြတ်ဆေးပင်ဖြစ်ကြောင်း စေတီလေးမှ ပြောခဲ့သည်။ ဤဆေးပင်နှင့်ယှဉ်နိုင်သည့်ဆေးပင်ကို ရှာဖွေလိုပါက တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ စွန့်ပစ်နယ်မြေအတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရမည်ဟု သူပြောခဲ့သည်။
ထိုအပင်သည် ဝိဉာဉ်ဆေးပင်များလား .. ထိုအပင်ကို အဆင့်မြင့်နယ်မြေမှ တစ်စုံတစ်ဦး စိုက်ပျိုးထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောကြလေသည်။ ကောင်းကင်နှင့်ကမ္ဘာမြေကြီး၏ ကပ်ဘေးကြီးအတွင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူများစွာမှာ ထိုအပင်အတွက်ပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသေးသည်။
“အခုလောက်ဆို ပျောက်သွားလောက်ပြီမလား” ရှီဟောင်ပြောလိုက်သည်။ အကြီးအကဲ၏လေသံကိုနားထောင်ပြီး သူပြောနိုင်ခြင်းပင်။
“အဲဒီအပင်က အနှေးနဲ့အမြန် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်” အကြီးအကဲ၏မျက်လုံးများမှာ လေးနက်နေပြီး သူ၏အနားမှ အေးစက်နေသည့်အော်ရာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“အဲဒါဆိုရင် .. အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းနတ်ကြာပန်းအကြောင်းကို အရင်ပြောကြအောင်လေ.. “ရှီဟောင်သည် အခြားသူများမကြားနိုင်လောက်အောင်ပင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သူအနည်းငယ်စိုးရိမ်နေပြီး သူ၏နှလုံးခုန်နှုန်းလည်း အနည်းငယ် မြန်ဆန်နေလေပြီ။
“မင်းအဲဒီလောက်တောင်မှ အဲဒီမိန်းကလေးတွေနဲ့ ရေချိုးချင်တာလား .. မင်းရဲ့အနာဂတ်အလားအလာတွေကို မင်းမမြင်ဘူးလား” အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးမမည်သည့်အပြုံးတစ်ခု ရှိနေကာ ရှီဟောင်အား ဆူပူနေလေသည်။
“အင်အားကြီးလာရင် အဲဒီချိုမြိန်တဲ့မိန်းကလေးတွေကို လွယ်လွယ်လေး ရှာလိုက်လို့ရတယ်”
“ငါအခု နည်းနည်းလေး တွေဝေနေတယ် .. ငါ့လိုမျိုး ဂုဏ်သတင်းကြီးတဲ့သူက ပန်းပွင့်သူခိုးတစ်ယောက်ကိုသင်ပေးရင် ငါ့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်နိုင်ဘူးလား” အကြီးအကဲမှ သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“စီနီယာ စိတ်မပူပါနဲ့ .. ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းမှာ ခမ်းနားကြီးကျယ်အောင် လုပ်မှာပါ” ရှီဟောင်၏အသံမှာ စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့်ပင်။
“အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းနတ်ကြာပန်းက သိပ်တော့မဆိုးပါဘူး .. စိတ်မပူပါနဲ့ အချိန်တန်ရင် မင်းအဲဒီရေကန်ကို မင်းကြိုက်သလို ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်တယ် .. အဲဒါက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး” ရှီဟောင်အားဂိတ်တံခါးအတွင်းသို့ဝင်ရန် ဆော်ဩလိုက်လေသည်။
“ကောင်းပြီလေ စီနီယာက အဲဒီလိုမျိုးပြောနေမှတော့ ကျွန်တော်ဒါကို အမိန့်နာခံတယ်လို့ သဘောထားလိုက်မယ်” ရှီဟောင်သည် သူနှင့်အတူ ထိုဝင်ပေါက်ကိုဖြတ်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
“ဒီမှာ သစ္စာဆိုရအောင်” အကြီးအကဲမှ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
သစ္စာလည်းဆိုရတာလား .. ရှီဟောင်စိတ်ထဲတွင် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး ဤအကြောင်းကို သိပ်ပြီး စိတ်မပူမိပေ။
“ငါနဲ့အတူတူ သစ္စာလိုက်ဆို .. အခုစမယ်” အကြီးအကဲမှ ပြောလိုက်သည်။
သစ္စာဆိုခြင်းမှာ ထိုမျှမကြာသော်လည်း အလွန်ပင် တင်းကြပ်လေ၏။ ထို့နောက်တွင် အကြီးအကဲသည် စာရွက်ပေါ်တွင် ရှီဟောင်၏သွေးစက်အနည်းငယ်ကိုထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုစာရွက်ကို မီးရှုံ့လိုက်လေသည်။
“ဒါက ဘာအတွက်လဲ” ရှီဟောင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။
“ဒါက ကျိန်စာပဲ .. မင်းဂိုဏ်းကိုစွန့်ပစ်သွားရင် မင်းကောင်းကင်အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရမယ် .. ကပ်ဘေးကမ္ဘာထဲမှာ အမြဲတမ်းနေရပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုမျိုးစုံကိုခံစားပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာ သေသွားမှာ” အကြီးအကဲမှ ထူးမခြားနားစွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ .. အဲဒီလောက်ရက်စက်ဖို့လိုလို့လား” ရှီဟောင် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောပေါ်သို့ တက်မိသွားပြီဟု သူဘာကြောင့် ခံစားနေရသနည်း..
“ဘာလဲ .. မင်းက အခုကတည်းက ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားချင်နေပြီလား” အကြီးအကဲသည် သူ့အားပြုံးပြလာပြီး သတိပေးလာလေသည်။ “ဒီကျိန်စာက အတော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းတယ် မင်းသိလား”
ရှီဟောင်သည် သူ့အား ဆွံ့အစွာသာ ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသတိလက်လွတ်ပြုမူမိခဲ့သည်ဟု သူခံစားလာရသည်။ အကြီးအကဲမှာ ကြင်နာသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုကဲ့သို့မဟုတ်ပေ။
“ဟုတ်ပြီလေ .. မင်းက ငါ့ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လာပြီဆိုမှတော့ သစ္စာဆိုတဲ့အကြောင်းကို နည်းနည်းလေး လေ့လာထားသင့်တာပေါ့” အကြီးအကဲမှ ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာ .. စီနီယာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂုဏ်သရေရှိတဲ့သူလို့ ခေါ်လို့ရသေးလို့လား” ရှီဟောင်မေးလိုက်သည်။
“ချီသော်လင်း” အကြီးအကဲသည် သူ့အားပြုံးပြကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းအရင်က ဒီနာမည်ကို ကြားဖူးလား”
ရှီဟောင်ရှက်မိသွားသည်။ သူသည် အဆင့်မြင့်နယ်မြေသို့ရောက်သည်မှာ မကြာသေးသောကြောင့် သူကဘယ်လိုလုပ် ဤနေရာတွင်ရှိနေသည့်သူများ၏ နာမည်နှင့် ရင်းနှီးမည်နည်း .. သို့သော် သူသည် ဖုံးကွယ်လိုက်ကာ “စီနီယာကြီးနဲ့ တွေ့ဖို့ ကျွန်တော်မျှော်လင့်နေခဲ့ရတာ .. စီနီယာ့ရဲ့ဂုဏ်သတင်းက ကျော်ကြားလှပါတယ်”
အကြီးအကဲသည် ထူးဆန်သည့်မျက်နှာထားဖြင့်ပင် “အဲဒီလိုလား…”
ရှီဟောင်သည် သူ့ကိုမမှတ်မိပဲ ဤနာမည်ကိုကြားပင်မကြားဖူးကြောင်း သိသာသည်။
အကြီးအကဲမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်ဟု ရှီဟောင်ခံစားလိုက်ရသည်။ နတ်ဘုရားမကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ် သို့မဟုတ် ဂါးဒီးယန်းဝိဉာဉ်တွင် ယခင်က ရှက်စရာကောင်းသည့် ကိစ္စများရှိခဲ့သည်လား…
ဂိတ်တံခါးပေါက်မှ ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် တွေ့လိုက်ရသည်မှာ နန်းတော်များမဟုတ်ပဲ မျက်စိတစ်ဆုံးရှိနေသည့် တောင်တန်းများပင်။
“ဒါက ကျောင်းရဲ့ တာအိုရိုးရာလား … ဒါက ဒီလောက်တောင်ကြီးတာလား” ရှီဟောင်မေးလိုက်၏။
ချီသော်လင်းသည် ပြုံးလိုက်ကာ “နှလုံးသားကြီးလေလေ ကမ္ဘာကြီးကကြီးလေလေပဲ .. ငါတို့တာအိုရိုးရာလည်း အဲဒီလိုပဲ”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ဝိဉာဉ်က အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးတတ်တဲ့သူပါ” ရှီဟောင်ပြောလိုက်၏။
“အဲဒီလိုလား .. အဲဒါဆိုရင် ဒီတာအိုရိုးရာက အဆုံးမရှိတော့ဘူး .. ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ ငါမင်းကို လိုက်ပြပေးမယ်” ချီသော်လင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အင်္ကျီလက်ကို လွှဲရမ်းလိုက်ပြီး ရှီဟောင်အား ကောင်းကင်ထက်သို့ ခေါ်သွားလေသည်။
သူ့အောက်တွင် မြစ်များမှာ ဖဲကြိုးရှည်များကဲ့သို့ပင်။ သူတို့သည် လီပေါင်းမည်မျှကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့မှန်းပင် မသိတော့ပေ။
ရှီဟောင်ကဲ့သို့သော စွမ်းအားကြီးသည့်သူပင်လျှင် သူ၏နားများအူလာပြီး မျက်လုံးများပင် နာလာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရှိန်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်လှသောကြောင့် လေများမှာ ဓားသွားများကဲ့သို့ပင် သူ၏မျက်နှာကို ဖြတ်တိုက်နေပြီး သူ၏အင်္ကျီလက်များမှာလည်း မီးတောက်တော့မတတ်ပင်။
“စီနီယာ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားနေတာလဲ .. တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ကျွန်တော်ဘာလို့ခံစားနေရတာလဲ .. နတ်ဘုရားမကျောင်းက အဆပေါင်းများစွာ ကြီးတယ်ဆိုရင်တောင်မှ ဒီလိုနေရာမျိုးတော့ မပါလောက်ဘူး” ရှီဟောင် ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် သူ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မြို့အချို့နှင့်အတူ အခြားသက်ရှိများ နေထိုင်သည့်နေရာကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ ဤသည်မှာ တာအိုရိုးရာနယ်မြေမဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
သူသံသယဝင်လာသည်။ ဤအကြီးအကဲသည် သူ့အား ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ခြင်းလား..
“ငါပြောခဲ့ပြီးပြီမဟုတ်ဘူးလား … တာအိုရိုးရာက နှလုံးသားလိုပဲ ကြီးမားကျယ်ပြန့်တယ် .. ငါပြောတာကို မင်းနားမလည်သေးဘူးလား” ချီသော်လင်းသည် သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ကြင်နာသည့်အပြုံးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး အေးဆေးစွာပင် ပြောနေလေသည်။
ရှီဟောင်၏နဖူးထက်တွင် အရေးကြောင်းများပေါ်လာပြီး “အဲဒါဆိုရင် တာအိုရိုးရာဆိုတာ အဲဒီဂိတ်တံခါးလေးကိုပဲ ပြောတာလို့တော့ မပြောနဲ့နော်”
“ဟုတ်တယ်” အကြီးအကဲ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။
” မင်း ဂိတ်တံခါးတွေကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ မင်းတွေ့ရမှာက တစ်လောကလုံးကိုပဲ .. ဒါက ငါတို့တာအိုရိုးရာပဲ .. တစ်ခြားဂိုဏ်းတွေလိုမျိုး သူတို့ဆွဲထားတဲ့စည်းအတွင်းမှာပဲရှိတဲ့ဂိုဏ်းမဟုတ်ဘူး .. သူ့ရဲ့နာမည်ကိုမမေ့နဲ့ — အဆင့်လွန်တာအိုရိုးရာ .. ငါတို့သာစွမ်းရည်ရှိရင် စီရင်စုသုံးထောင်လုံးက ငါတို့ရဲ့နောက်ဖေးဥယျာဉ်ကြီးဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
ရှီဟောင်ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများလည်း ရှိသေးသည်လား..
ချီသော်လင်း၏မျက်နှာထားမှာမူ အရေးကြီးသည့်ကိစ္စများကို ပြောနေသကဲ့သို့ပင် လုံးဝလေးနက်နေလေ၏။
“အဲဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့နားဖို့အတွက် နေရာတစ်နေရာ ရှာကြရအောင်လေ .. တာအိုရိုးရာက အရမ်းကို မြင့်မြတ်ပြီးတော့ စီရင်စုသုံးထောင်ကတောင်မှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဖေးဥယျာဉ်ကြီးပဲကို .. ကျွန်တော်တို့ ထာဝရနန်းတော်မှာ ခဏလောက်ထိုင်မလား ဒါမှမဟုတ် ဧကရာဇ်ကလန်ရဲ့ သီးသန့်နေရာထဲကို သွားမလား” ရှီဟောင်မေးလိုက်သည်။
“ထာဝရနန်းတော် .. အဲဒီနေရာအစုတ်ပလုတ်က နောက်ကျရင် အိမ်သာကျွင်းပဲဖြစ်လာမှာ” ချီသော်လင်းမှ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အရောင်များလင်းလက်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ခံစားချက်များ ထွက်ပေါ်လာသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
ထို့နောက်တွင် သူသည် ရှီဟောင်အား မှုန်ဝါးနေသည့်လေဟာနယ်အတွင်းသို့ ခေါ်လာပြီး သူတို့ထွက်လာခဲ့သည့်နေရာသို့ ပြန်ခေါ်သွားလေသည်။ ထို့နောက်တွင် သူလက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်နှင့် တောင်ကြီးတစ်ခုလုံးတောက်ပလာကာ ကြီးမားသည့်နန်းတော်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
“နတ်ဘုရားမကျောင်းထဲမှာ ဘယ်လို နေရာမျိုးရှိနေတာလဲ .. ဒါမှမဟုတ် ဒါက နတ်ဘုရားမကျောင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူးလား” ရှီဟောင်တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“နောက်ကျရင် မင်း နတ်ဘုရားမကျောင်းအကြောင်း ပြောစရာမလိုတော့ဘူး .. မင်းကိုယ်မင်း အဆင့်လွန်တာအိုရိုးရာကလူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်” ချီသော်လင်းမှ ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဘာလို့လဲ” ရှီဟောင်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ သူ၏ကိုယ်ပိုင်မျိုးဆက်အကြောင်းကို မပြောချင်သည့် ကျောင်းအုပ် သို့မဟုတ် ဂါးဒီးယန်းဝိဉာဉ်ရှိပါ့မလား”
“မင်းကအခု အဆင့်လွန်တာအိုရိုးရာထဲဝင်သွားပြီဆိုတော့ မင်းက နတ်ဘုရားမကျောင်းထက် မြင့်သွားပြီ … ဒါက အဓိကပဲဆိုတာကို မင်းမှတ်ထားရမယ်” ချီသော်လင်းမှ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကိုယ်မင်း ထာဝရတာအိုရိုးရာရဲ့ တပည့်အဖြစ်သတ်မှတ်ထားရင်ရပြီ .. ကျန်တာအားလုံးကို မေ့လိုက်”
ရှီဟောင် ထိတ်လန့်သွားရပြီး သူ၏မျက်နှာထက်တွင်လည်း သံသယအပြည့်ဖြစ်နေသည်။ သိပ်မမှန်တော့ဘူးဟု သူခံစားနေရသည်။
“ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းရှိတာလား” ရှီဟောင်မေးလိုက်သည်။
“အဆင့်လွန်တာအိုရိုးရာကို မင်းကဘယ်လိုနေရာမျိုး ထင်နေတာလဲ ..လူတိုင်းဝင်လို့ရတဲ့နေရာလို့ ထင်နေတာလား .. မျိုးဆက်တိုင်းမှာ တပည့်တစ်ယောက်ပဲလက်ခံတယ် .. မင်းရဲ့အရှေ့က တပည့်တွေအားလုံးအထုတ်ခံလိုက်ရပြီ .. ဒီမှာ ဒုတိယမျိုးဆက်ဆိုတာ မရှိဘူး” ချီသော်လင်းမှ ပြောလိုက်သည်။
ရှီဟောင်ပို၍ပင် သံသယဝင်လာရသည်။
သူ လှည့်စားခံလိုက်ရတာလား..
ထိုသို့တွေးမိသွားလျှင် သူ သွေးအန်ချင်လာသည်။ အရင်က သူသာအခြားသူများကို အမြဲတမ်းလှည့်စားခဲ့သည်မလား …
ဒီမှာ အမွေဆက်ခံသူ တစ်ယောက်ပဲရှိရမယ် .. ဒါက ဘာလို့ အဆင့်လွန်ခန်းမနဲ့တူနေတာလဲ…
“မင်းရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ဘာမေးခွန်းပဲရှိရှိ မင်းငါ့ကို မေးလို့ရတယ် .. ဒါက အသေးစိတ်နည်းလမ်းတွေတော့မပါဘူးပေါ့ .. ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့တာအိုအစစ် ရလာဖို့အတွက် မင်း နှစ်ရက်စောင့်ရမယ်” ချီသော်လင်းမှ ပြောလိုက်သည်။
“ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့တာအို ဟုတ်လား” ရှီဟောင်စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ ဤသည်မှာ မူလရှေးဟောင်းမှတ်တမ်း၏ ‘အကန့်အသတ်မဲ့’အပိုင်းလားဆိုသည်ကို သူမေးလိုက်ချင်သည်။
“စီရင်စုသုံးထောင်လုံးကို ရှင်းပစ်နိုင်တဲ့ ပညာကို ပြိုင်ဘက်ကင်းလို့ခေါ်တာပေါ့” ချီသော်လင်းမှ ဂုဏ်ယူစွာပင် ပြောနေလေသည်။ သူ ယခုချက်ချင်းတော့ ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
ရှီဟောင်သည် နဂါးအရိုးစုကိုးခုနှင့် ကြေးအခေါင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိသွားကာ “စီနီယာ ဒီလောကမှာ ပြန်မွေးဖွားလာတဲ့သက်ရှိတွေ ရှိလား”