သုခကမ္ဘာက ရှီဟောင် - Chapter - 1067 ထာဝရစွမ်းအင်
“ဒါက ဘာကောင်ကြီးလဲ” ချောင်ယုရှင်းနှင့် အခြားသူများမှာ အပြေးလေးရောက်လာကြကာ ပျက်စီးသွားသည့်ခန္ဓာကိုယ်များကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မီးခိုးရောင်မြူများ လွင့်ပြယ်သွားသည့်အချိန်တွင် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ ကြေးချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့၏ ရဲဒင်းမှာလည်း အစိမ်းရောင်သံကြေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန်ပင် ရှေးကျလှသည်။
“ဘုရားရေ .. ဒါတွေက ဘာကောင်တွေလဲ .. သူတို့တွေက ဘာလို့ဒီလောက်တောင် ရှေးကျတဲ့ခံစားချက်ကို ပေးနေတာလဲ .. ဒါတွေက နောက်ဆုံးခေတ်က လာခဲ့သလိုပဲ”
ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပြီး သူတို့သည် သက်ရှိနှစ်ယောက်ကို တွေ့နေရခြင်းမဟုတ်ပဲ သမိုင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို တွေ့နေရသကဲ့သို့ပင်။ ဤအရာများတွင် အချိန်၏တိုက်စားမှုများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သည့် အေးစက်မှုများလည်း ပါဝင်နေလေသည်။
“မင်း ငါတို့ကို မသတ်လိုက်သင့်ဘူး…”
ရုတ်တရက်ပင် သူတို့ထဲမှတစ်ယောက် ဖျော့တော့စွာပင် ပြေလိုက်သည်။ သူတို့ထံတွင် မည်သည့်အသက်အော်ရာမှ မရှိသကဲ့သို့ ဝိဉာဉ်လှိုင်းများလည်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ထိုစကားများမှာ ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့်ပင် ထွက်လာလေသည်။
“အူးဝူး…” ယုန်ဖြူလေးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူမအမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့သွားခြင်းပင်။
“အခုထိ စကားပြောနိုင်သေးတယ် .. ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ” ဖက်တီးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရဲတင်းစွာဖြင့်ပင် ထိုသက်ရှိနှစ်ယောက်အနားတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုသူများကို လေ့လာလိုက်သည်။
ဤသက်ရှိနှစ်ယောက်မှ သူနှင့်မတူသောကြောင့် ရှီဟောင် အတော်လေး ဝမ်းသာသွားရသည်။ မဟုတ်ပါက သူ့ကိုယ်သူ သတ်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူအတော်လေး မသက်မသာခံစားရသည်သာ။
ထိုသက်ရှိများမှာ လှုပ်ရှားမှုများမရှိတော့သကဲ့သို့ စကားလည်းမပြောတော့ပေ။
“လမ်းက ပျက်စီးပြီးတော့ အဆုံးသတ်ကို ရောက်နေပြီ .. ဘာမှမတည်မြဲဘူး”
ယုန်ဖြူလေး ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် အခြားအလောင်းတစ်ခုမှ ရုတ်တရက်ပင် ထပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် မြှောက်တက်သွားကာ ရွှီးဟူသည့်အသံနှင့်အတူ ချင်းရိနောက်ကျောဘက်သို့ ဝင်သွားလေသည်။
“မင်းတို့က ဒီယုန်လေးကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာလား .. ဘာလို့တစ်ခါတည်း အတူတူ မပြောကြတာလဲ .. တစ်ခြားသူတွေကြောက်အောင်လို့ ဘာလို့တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောနေကြတာလဲ” သူမအတော်လေးပင် ဒေါသထွက်နေလေသည်။
ထိုအလောင်းနှစ်ခု၏ ကြေးနီချပ်ဝတ်တန်ဆာများနှင့် ရဲဒင်းများမှာ တစ်ဖြည်းဖြည်းပင် ပျက်စီးသွားပြီး ကြေးနီအပိုင်းအစများ ဖြစ်သွားလေသည်။
ရှီဟောင်သည် ကောင်းကင်ထက်သို့ တရှိန်ထိုးပြေးတက်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲတွင်ရှိနေသည့် ရဲဒင်းဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။ ထိုရှေးဟောင်းမီးအိမ်မှာ ပျက်စီးသွားကာ မြူထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။
ဒါက ဘာကြီးလဲ .. ဒီသက်ရှိနှစ်ယောက်က နောက်ဆုံးစကားတွေကို ဘာအဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောသွားတာလဲ .. ရှီဟောင်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤသက်ရှိများကို သဘာဝဥပဒေသတစ်မျိုးဟု ပြော၍ရသော်လည်း သူတို့ထံတွင် ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန် ရှိနေသည်။ တိုက်ပွဲတွင် အသတ်ခံရပြီးသည့်နောက်တွင် သူတို့သည် တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့ကြဲသွားလေ၏။
“သူတို့တွေက ရှေးဟောင်းအခေါင်းတွေမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ အလောင်းတွေပဲ .. တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင် သူတို့တွေက အရမ်းအသက်ဝင်နေတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့တွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပုပ်သိုးသွားပြီးတော့မှာ … ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့တွေက အချိန်ရဲ့တိုက်စားမှုကြောင့် အစောကြီးကတည်းက ပျက်စီးနေပြီးသားပဲ” ချောင်ယုရှန်း ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်က တော်တော်မကောင်းတာပဲ .. ဒီအကြောင်းတွေ ရှင်ဘာနားလည်လို့လဲ .. ရှင်က ဘာတွေကို လာနှိုင်းယှဉ်နေတာလဲ” ယုန်ဖြူလေးမှ ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ရှီဟောင်သည် ထိတ်လန့်သွားကာ “သူတို့တွေက ဘယ်ကလာတာ .. ဒါတွေက တကယ်ပဲ ထာဝရရှေးဟောင်းခေတ်က အလောင်းတွေလား .. သူတို့တွေက ဘာလို့ဒီလိုမျိုး ပေါ်လာပြီးတော့ အနက်ရောင်စွမ်းအားတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ကြတာလဲ .. သူတို့တွေက ဘာလို့ ငါနဲ့ခွန်အားတူတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေပဲ ပို့နေတာလဲ”
သူ့ထံတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသည်။
“သူတို့တွေက မြေအောက်က အလောင်းတွေ မဟုတ်ဘူး” ချင်းရိ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်မီးတောက်တစ်ခုသည် သူမကိုဝန်းရံနေပြီးသည့်နောက်တွင် နေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။
သူတို့သည် ထိုမီးတောက်နောက်လိုက်လာကြပြီး အပြာရောင်ကျောက်လမ်းသုံးထောင်၏အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာကြသည်။ မီးတောက်မှာ ရုတ်တရက်ကြီးပင် ကြီးမားလာကာ ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမြေကြီးကိုပင် ပျက်စီးသွားစေလေသည်။ ထိုနေရာတွင် ကြောက်စရာကောင်းသည့် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။
သူတို့သည် တုန်လှုပ်သွားကြကာ အထဲသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ဘာမှမရှိပေ။
“အဲဒီအလောင်းတွေက မြေအောက်ကလာကာ မဟုတ်ပဲနဲ့ လေဟာနယ်ကလာတာ .. တော်တော်ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ” နတ်ဘုရားပစ်ချက် ကျောက်တုံးလေး ပြောလိုက်သည်။
တစ်ယောက်စီးတိုင်းမှာ ရှီဟောင်၏ခွန်အားနှင့် ညီမျှနေ၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော လူအုပ်လိုက်ကြီးသာ ထွက်လာလျှင် ဤလောကကြီး တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားလောက်သည်။
“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်မှာ ထာဝရစွမ်းအင်တစ်ကြောင်း ရှိနေပြီ .. အဲဒီအဆင့်က သိပ်မလိုတော့ဘူးလို့ ငါခံစားနေရတယ်” ရှီဟောင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် သီးသန့်ကျင့်ကြံလိုခြင်းပင်။
ဤတိုက်ပွဲမှ မထင်ရှားသည့် ထာဝရစွမ်းအင်ကို မထင်မှတ်ပဲ ရရှိခဲ့ပြီး ထိုစွမ်းအင်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အနားတွင် ရစ်ပတ်နေသည်။ သူ၏တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းလည်း သိသိသာသာပင် တိုးတက်လာသည်။
“ရှင်တကယ် အောင်မြင်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး” ယုန်ဖြူလေးမှ သူ့အားလေးနက်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“တစ်ခုခုတော့ မှားနေသေးတယ်” ချောင်ယုရှန်း ပြောလိုက်သည်။ သူနောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး နားလည်လာလေပြီ။
“ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ရှားပါးတဲ့ အဖိုးတန်အရိုးစာအုပ်တွေမှာ ငါမြင်ဖူးတယ် .. ဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုးက လုံးဝကြီး ကောင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူး” ချင်းရိလည်း ခေါင်းညိမ့်ကာ ထူးဆန်းသည့်အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ..” ရှီဟောင်ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်နိုင်သည့် တံခါးပေါက်သို့ ရောက်နေသည့်အချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော စကားများ ကြားလိုက်ရခြင်းပင်။
“ထာဝရစွမ်းအင်က တော်တော်လေး ထူးခြားတယ် .. ဒီစွမ်းအင်ကို နားလည်နိုင်တာနဲ့ သူက ချက်ချင်းတစ်ခါတည်း ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားမှာ .. ဒီလိုမျိုး မထင်မရှားလေး ဖြစ်နေမှာမဟုတ်ဘူး” ချောင်ယုရှင်း ပြောလိုက်၏။
ယနေ့ခေတ်တွင် လောကကြီး၏ သဘာဝဥပဒေသများပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် အားလုံးသည် သေဆုံးကုန်ကြရကာ မည်သူမျှ ထာဝရမရှင်သန်နိုင်ပေ။
ထို့အတူပင် ထိုအဆင့်သို့ရောက်ရန်အတွက်လည်း အလွန်ခက်ခဲလှသည်။
ဤကဲ့သို့သော မှတ်တမ်းများ၊ ဤကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီများမှာ ယခင်ခေတ်များမှ ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခင်မျိုးဆက်များ လေ့လာကာ နားလည်ခဲ့သည့်အရာများကို ရေးမှတ်ထားခြင်းပင်။
“ဘာလို့လဲ .. ငါအောင်မြင်ဖို့အတွက်အရမ်းခက်ခဲမယ်လို့ ပြောချင်တာလား” ရှီဟောင်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
အရိုးစာအုပ်များအရဆိုလျှင် ထာဝရစွမ်းအင် မထင်မရှားပေါ်လာခြင်းမှာ သူလျှောက်သည့်လမ်းကြောင်းမှာ ထူးခြားလွန်းလှပြီး ခက်ခဲလွန်းလှကာ လမ်းဆုံးသို့ မရောက်နိုင်ဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ဤလမ်းကို ဆက်လျှောက်လျှင်ပင် ထာဝရစွမ်းအင်အစစ်အမှန်ကို ရရှိနိုင်ရန်အတွက် ခက်ခဲလွန်းလှပြီး မရသေးခင်မှာပင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ရှီဟောင်သည် အတော်လေးကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူလျှောက်နေတဲ့ လမ်းက လမ်းဆုံးကို ရောက်သွားပြီလား .. ဆက်သွားလို့မရတော့ဘူးလား…
“ဒီလမ်းက ခက်ခဲတယ်လို့ပဲ ပြောထားတာ .. ဒီလမ်းကို သုံးတဲ့သူက သေချာပေါက်ကို ကျရှုံးရမယ်လို့ ပြောထားတာမဟုတ်ဘူးလေ .. ဟုတ်တယ်မလား” ရှီဟောင် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်..” ချင်းရိ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မှတ်တမ်းများအရဆိုလျှင် အောင်မြင်နိုင်ချေမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပြီး အောင်မြင်ဖို့ရာမဖြစ်နိုင်ပေ။ သူဆက်သွားလျှင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တာအိုနှစ်ခုလုံး သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ပင်။
“ငါအောင်မြင်မှာ” ရှီဟောင် ခိုင်မာစွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“အလောတကြီး မလုပ်နဲ့ဦး .. ပြဿနာတွေ တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်” ချင်းရိ ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ထာဝရရှေးဟောင်းခေတ်မှ ဘိုးဘေးများ ချန်ထားခဲ့သည့် မှတ်ချက်များဖြစ်သောကြောင့် ဤသို့ပြောရသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ သေချာပေါက် ရှိမည်ပင်။
“ငါ ထာဝရစွမ်းအင်ကြောင်းတွေ နည်းနည်းလောက်ရတဲ့အထိ ကျင့်ကြချင်သေးတယ် .. ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာတာလဲ .. မှုန်ဝါးနေတဲ့ ထာဝရစွမ်းအင်ကြောင်းလေးက ငါ့ကို မတားဆီးနိုင်ဘူး .. ထာဝရစွမ်းအင်တကယ်ရလာတဲ့အထိ ငါလုပ်မှာ” ရှီဟောင် ပြောလိုက်သည်။
ဖက်တီးလေး ချောင်ယုရှန်းမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤလမ်းကြောင်း၏ခက်ခဲမှုကို သူသိသည်။ ရှေးဟောင်းလူထူးဆန်းများပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် ဤလမ်းကြောင်းက ဘယ်လိုလုပ် လွယ်ကူနိုင်မည်နည်း…
“ရှေးခေတ်ကတည်းက အထူးချွန်ဆုံးသူတွေ .. ဥပမာအားဖြင့် ရှေးဟောင်းလူထူးဆန်းတွေက တစ်ခေတ်ပြီးတစ်ခေတ် လေ့လာခဲ့ကြတယ် .. အချိန်အကြာကြီး တွက်ဆခဲ့ကြတယ် .. ဒါပေမဲ့ သူတို့တောင်မှ အောင်မြင်ဖို့ ခက်ခဲနေတုန်းပဲ .. အဲဒါကိုတောင်မှ မင်းက ထာဝရစွမ်းအင် အကြောင်းတွေ အများကြီး ရချင်နေတုန်းပဲလား…”
“မင်းက အဲဒီလမ်းကို လျှောက်ခဲ့ပြီးသွားပြီ .. ဒါကမင်းရဲ့တာအိုပဲ .. အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ထာဝရစွမ်းအင်တစ်ကြောင်း ပေါ်လာတာ” ချောင်ယုရှင်းပြောလိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါအရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး” ရှီဟောင် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူဆက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်မည်မဟုတ်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြေအနေများမှာ အလွန်ပင် တင်းမာနေသောကြောင့်ပင်။ သရဖူခြောက်ခုဘုရင်နျင်ချွမ်းလည်း ဤအဆင့်ရောက်အောင်သွားမည်ပင်။ ထို့အပြင် သားရဲအသိုက်မှ ထိုထူးဆန်းသည့်လူလည်းရှိသေးသည်။ ဤလူများအားလုံးမှာ ရန်သူကြီးများဖြစ်နေသောကြောင့် သူသေချာပေါက် ဤအဆင့်ကိုဖြတ်ကျော်နိုင်အောင် လုပ်ရမည်ပင်။
ရှီဟောင်သည် သူ၏လမ်းကြောင်းကို နားလည်ရန်အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် သီးသန့်ကျင့်ကြံလိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမြေကြီးကို မီးဖိုတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုကာ တာအိုကိုမီးတောက်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး သူ့ကိုယ်သူ လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။
မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာည်။ မီးတောက်ပိုင်း ၂၂၀၀၊ ၂၃၀၀၊ ၂၄၀၀…
ရှီဟောင်သည် တစ်ကြိမ်တွင် မီးတောက် ၁၀၀ ပေါင်းထည့်ပြီး ကျင့်ကြံနေခြင်းပင်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်းတူးနေပြီး သူ၏အခြေအနေမှာ အတော်လေး ဆိုးဝါးနေလေပြီ။ သူပြန်ကောင်းလာရန်အတွက် ခဏအနားယူရမည်ပင်။
ကံကောင်းစွာဖြင့်ပင် သူ့ထံတွင် လုံလောက်သည့် မြင့်မြတ်ဆေးပင်များနှင့် နတ်တစ်ဝက်သစ်သီးများရှိနေလေသည်။
ဤအချိန်ကာလများအတွင်းတွင် သူသည် နတ်ဆေးပင်နှင့် မြင့်မြတ်ဆေးပင်များကို ခါကြက်ဥနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်များကို စားသကဲ့သို့ စားနေလေသည်။
၂၅၀၀ မြောက် မီးတောက်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် ရှီဟောင်သည် ဒုက္ခကြီးကို ကြုံတွေ့လိုက်ရပြီး သေမလိုဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ထိုဒုက္ခကြောင့်လည်း အဆုံးမရှိသည့်သင်္ကေတများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏အတွင်းအင်္ဂါများကိုပင် ဆေးကြောသန့်စင်နေလေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ပင် ကြံ့ခိုင်လာလေ၏။ သူဤသည်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သည်နှင့် သေချာပေါက် အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိမည်ပင်။
အမှန်တကယ်တွင် ၂၅၀၀ မြောက်မီးတောက်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် ရှီဟောင်၏ခန္ဓာကိုယ်အနားတွင်ရှိနေသည့် ထာဝရစွမ်းအင်မှာ ပို၍ပင် ထူထပ်လာပြီး ပို၍လည်း ကျစ်လျစ်လာသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် ဖူးဟူသည့်အသံနှင့်အတူ ပျက်ပြယ်သွားကာ မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်သွားလေသည်။
“မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား” ယုန်ဖြူလေး မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ရှီဟောင်စားနိုင်ရန်အတွက် ရွှေရောင်ဂျင်ဆင်းတစ်ခုကို ပေးလိုက်လေသည်။
“ထပ်မလုပ်နဲ့တော့…” ချင်းရိ ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အန္တရာယ်များလွန်းလှသည်။ ယခုလေးတင် ရှီဟောင် သေမလိုဖြစ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများလည်း မှေးမှိန်လာသည်။
“ထပ်ပြီး မစွန့်စားနဲ့တော့ .. မင်းရဲ့လမ်းကြောင်းက ခက်ခဲလွန်းတယ် .. ဒီလမ်းမှာ သေချာပေါက် ပြဿနာတစ်ခုခုရှိနေတယ် .. မင်းအသက်ကို ဒီလိုမျိုး မစွန့်စားသင့်ဘူး” ချောင်ယုရှန်းလည်း ပြောလိုက်သည်။
“တစ်ခြားသူတွေတောင် အောင်မြင်ရင် ငါလည်း အောင်မြင်ရမယ်” ရှီဟောင်သည် သူ၏အုတ်မြစ်စွမ်းအားများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည့်အချိန်တွင် ဤစစ်ဆေးခြင်းကို မည်ကဲ့သို့ ဖြတ်ကျော်ရမည်ကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏လမ်းကြောင်းတွင် အောင်မြင်မှုများ လျင်လျင်မြန်မြန်မရနိုင်သကဲ့သို့ တစ်ဆင့်တက်ရန်အတွက် သူအားလုံးရင်းထားရသည်သာ။ အောင်မြင်လျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ကျရှုံးလျှင်မူ သူသေဆုံးသွားမည်သာ။
“တစ်ခြားသူတွေ အောင်မြင်တယ်ဆိုတာက သူတို့က ဘယ်နှခေတ်တောင်မှ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ကြရတာလဲ” ချင်းရိ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။
ရှီဟောင်သည် ခေတ်တစ်ခေတ်သာရှိသေးပြီး သူ၏အမြင်နှင့် တွက်ချက်မှုများမှာ ထိုရှေးဟောင်းလူထူးဆန်းများကို မယှဉ်နိုင်ပေ။
“လွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေတုန်းက ငါအပြင်ဘက်ကို လျှောက်သွားကြည့်သေးတယ် .. ရှေးဟောင်းလူထူးဆန်းတွေ အများကြီး ထပ်သေနေပြန်ပြီ .. သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိဉာဉ်တွေ အကုန်လုံးပျက်စီးသွားပြီ” ချောင်ယုရှန်း ပြောလိုက်သည်။
“ဆိုးရွားလိုက်တာ .. ငါ့ရဲ့သဘာဝတာအိုကိုပဲ လေ့လာတော့မယ်” ယုန်ဖြူလေးသည် ရှီဟောင်အား ထပ်မပြောတော့ပေ။
“ထာဝရစွမ်းအင်ကို တစ်ကြောင်းထက်ပိုပြီးတော့ ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့သူရှိလား” ရှီဟောင်မေးလိုက်သည်။
ဤလူများအားလုံး ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ၏အခြေအနေမှာ အန္တရာယ်များလွန်းလှပြီး သူသာ ဤအတိုင်းဆက်သွားလျှင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့်တာအိုမှာ သေချာပေါက် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ပင်။ သို့သော်လည်း သူက ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းများကို မေးနေဆဲပင်။
“ရှိတယ် .. ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုမျိုးရဖို့အတွက်က ရှေးခေတ်ကတည်းက တွေ့ရဖို့ ခက်ခဲတဲ့ သဘာဝကံကောင်းခြင်းတွေ လိုအပ်တယ် .. ထာဝရစွမ်းအင် တိုးလာအောင်လုပ်ဖို့က အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်”
သူဤလမ်းကြောင်းကို အောင်မြင်လျှင်ပင် ထာဝရစွမ်းအင်တစ်ကြောင်းသာ ရလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ချောင်ယုရှန်း ပြောလိုက်သည်။ သူသာ နောက်တစ်ကြောင်းကို လိုချင်လျှင် အခြားနည်းလမ်းများ ရှာရမည်သာ။
“ငါ ပထမတစ်ကြောင်းရအောင် အရင်လုပ်ရမယ် .. မဟုတ်ရင် ငါဘယ်လိုလုပ် ဆက်သွားနိုင်မှာလဲ” ရှီဟောင်၏မျက်လုံးများမှာ လေးနက်နေလေသည်။
မီးတောက်ပေါင်း ၂၆၀၀ ပေါ်လာကာ သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။ အပြာရောင်ရှေးဟောင်းလမ်းများမှာ ကျမ်းစာသံများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမြေကြီးကိုပင် တုန်ခါသွားစေလေသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှီဟောင်သည် နှစ်ခြမ်းကွဲထွက်သွားသည်အထိ လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။ သူသည် သေလောက်သည့်ဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားသော်လည်း သူ၏ထာဝရစွမ်းအင်မှာ မှုန်ဝါးနေဆဲပင်။
ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန်အတွက် အချိန်အတော်ယူခဲ့ရလေသည်။
ဤသည်မှာ နည်းနည်းထူးဆန်းသော်လည်း ထိုထူးဆန်းသည့်သက်ရှိကြီးမှာ ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာတော့ပဲ အတော်လေး ငြိမ်းချမ်းနေလေသည်။
မီးတောက်ပေါင်း ၂၇၀၀ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ရှီဟောင်မှာ အရည်ပျော်မတတ်ပင်။ သူ၏အသွေးအသားများ စုတ်ပြတ်နေပြီး အရိုးများလည်း မည်းတူးနေလေပြီ။ သူ၏မူလဝိဉာဉ်ပင်လျှင် ပြိုကွဲတော့မတတ်ပင်။
အဆုံးမရှိသည့်သင်္ကေတများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့အား ဖုန်မှုန့်များဖြစ်အောင် လုပ်တော့မလိုပင်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထာဝရစွမ်းအင်သည် အနည်းငယ် အားကောင်းလာသော်လည်း ပြန်လည်ပြိုကွဲသွားလေသည်။
“ငါဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ အဆုံးမသတ်ချင်ဘူး…”
မီးတောက်ပေါင်း ၂၈၀၀ …
သူသည် လဝက်ကြာအောင် သတိမေ့နေခဲ့ပြီး သူ၏အသွေးအသားများမှာ ပုပ်သိုးတော့မလိုဖြစ်သွားပြီး သူ၏မူလဝိဉာဉ်ပင်လျှင် မှေးမှိန်သွားလေပြီ။
“သူ့မှာ အဆင့်လွန်အရည်ရှိနေလို့ တော်သေးတယ် .. အဲဒီအရည်က သူ့ရဲ့မူလဝိဉာဉ်ကို ရစ်သိုင်းထားပြီးတော့ သူ့အသက်ကို ကာကွယ်ပေးနေတာ .. အဲဒါကြောင့်မို့လို့လည်း သူမြန်မြန်ပြန်ကောင်းလာနိုင်တာ” နတ်ဘုရားပစ်ချက်ကျောက်တုံးလေး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
အဆင့်လွန်အရည်မှာ ဝိဉာဉ်နယ်မြေမှ ရလာခဲ့ခြင်းပင်။ သူသည် စင်္ကြံ၏အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်အောင်တက်သွားခဲ့ပြီး တောက်ပနေသည့် အဆင့်လွန်အရည်တစ်ပန်းကန်ကို စုတ်ယူခဲ့ခြင်းပင်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှီဟောင် သတိပြန်လည်လာသည်။ သူ၏ဒဏ်ရာများ သက်သာသွားသော်လည်း သူသည် အရှုံးပေးရန် ငြင်းဆိုနေဆဲပင်။
မီးတောက်ပေါင်း ၂၉၀၀ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေတော့မတတ်ပင်။
“ဘာ .. ဒီတစ်ခေါက် သူအောင်မြင်သွားပြီလား” ထိုလူများ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
အဆင့်လွန်စွမ်းအင်တစ်ကြောင်းမှာ သန့်စင်လှပြီး ရှီဟောင်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားလေသည်။ ဤသည်မှာ ကြီးမြတ်သည့်တာအို၏ အသီးအပွင့်များပင်။